பாலுமகேந்திராவும் சினிமாவும்

 

 

 

சினிமாவும் பால் வியாபரமும் ...

  

கன்றுக் குட்டிக்கான பாலைக் கறந்து விற்பனை செய்து பணம் சம்பாதிக்கலாம் என்று ஒருவன் நினைத்த மாத்திரத்திலேயே அவன்

வியாபாரியாகிறான். இதில் இரண்டாவது கருத்துக்கு இடமில்லை.

அதுபோல, தன் குடும்பத்துக்கு செலவு செய்ய வேண்டிய பணத்தை

சினிமாவில் போட்டு லாபம் பார்க்கலாம் என்று நினைத்த மாத்திரத்திலேயே

ஒருவன் வியாபாரியாகிறான். அந்த வகையில் சினிமாத் தயாரிப்பாளர்கள்

அனைவருமே வியாபாரிகள் தான். இதில் விதிவிலக்கெல்லாம் கிடையாது.

தான் விற்பனை செய்யும் பாலில், ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் கூடக் கலப்பதில்லை என்ற திடசங்கல்பத்தில் ஒரு பால் வியாபாரி.

லிட்டருக்கு 250 மில்லி தண்ணீர் என்ற எண்ணத்தில் இன்னுமொரு பால் வியாபாரி. லிட்டருக்குப் பாதிக்குப் பாதி தண்ணீர் என்ற முடிவில்

மூன்றாவது வியாபாரி.

அவனவன் மனனிலைக்கு - attitude -க்கு ஏற்ப அல்லது பணம் பண்ணும் ஆசைக்கு ஏற்ப பால் சுத்தமாக அல்லது கலப்படமாக நமக்குக்

கிடைக்கிறது.

சினிமா வியாபாரமும் அப்படித்தான்.

தயாரிப்பாளரும் இயக்குனர்களும் அவரவர் மனனிலைக்கேற்ப சமரசங்கள்- compromises செய்துகொள்கிறார்கள். தரமான தூய சினிமா

மட்டுமே தருவேன் என்று ஒரு தயாரிப்பாளர், அல்லது இயக்குனர். நல்ல படம் தருவேன் ஆனால் வியாபாரம் கருதி அதில் கொஞ்சம் " ஐட்டங்களும் " வைப்பேன் என்ற மனநிலையில் இன்னுமொரு தயாரிப்பாளர் அல்லது இயக்குனர்.

படம் எடுப்பேன், ஆனால் அது வியாபார நோக்கத்தில் மட்டுமே! எனவே எனது படத்தில் " விலைபோகக்கூடிய " அம்சங்கள் நிறைய இருக்கும் என்ற முடிவுடன் மூன்றாவது தயாரிப்பாளர்.

இப்படியாக பால் வியாபாரம் செய்ய வருபவரின் நோக்கத்தைப் பொறுத்து, பாலின் தரம் அமைவதைப் போல, படம் எடுக்க வருபவரின்

நோக்கத்தைப் பொறுத்தே படத்தின் தரம் அமையும். தரமான -கலப்படமில்லாத பாலை மட்டும் தான் வாங்குவோம் என்று பால் வாங்குபவர்கள் முடிவு செய்தால், கலப்படம் செய்து பால் விற்கும் வியாபாரிகள் காலக் கிரமத்தில் குறையத் தொடங்குவார்கள். இது எனது நப்பாசை - wishful thinking!

இது நடக்கிற காரியமில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும்.....!

சினிமா கற்றுக் கொள்ள பூனே திரைப்படக் கல்லூரியில் சேர்ந்த 1966 முதல் இன்று வரை, கிட்டத்தட்ட 46- ஆண்டுகளில் எந்த வித வணிக சமரசங்களும் இல்லாமல் இரண்டே இரண்டு படங்களை மட்டும் தான் என்னால் கொடுக்க முடிந்தது. "வீடு", "சந்தியாராகம்" என்ற இரண்டு படங்கள் தான் அவை. எனது மற்ற படங்கள் எல்லாமே பாடல் காட்சிகள் போன்ற சில வணிக சமரசங்களுடன் பண்ணப்பட்ட படங்கள் தான். ஆனால் அவற்றில் பல படங்கள் நல்ல படங்கள் என்று இன்று வரை மக்களால் கொண்டாடப்படும் படங்களாகவும், அதே சமயம் 200 நாட்களுக்குமேல் ஓடி வசூல் சாதனை புரிந்த படங்களாகவும் அமைந்து போனது என் அதிர்ஷ்டம்!

பெரிய திரையை விட சின்னத்திரையில் தான் "படைப்புச் சுதந்திரம்"- creativity freedom எனக்கு அதிகம் கிடைத்தது. 1999 செப்டம்பர் முதல் 2000 செப்டம்பர் வரை சன் தொலைக்காட்சிக்காக நான் செய்த "கதை நேரம்" குறும்படங்கள் படைப்பாளி என்ற வகையில் எனக்கு மிகவும் திருப்தியான அனுபவமாக இருந்தது. ஒவ்வொரு புதன் கிழமையும் ஒரு குறும்படம் என்ற வகையில் 52 குறும்படங்கள் செய்தேன். இந்த 52-ல் ஒரு 20-25 குறும்படங்கள் உலகத்தரம் வாய்ந்தவை என்பது எனது கணிப்பு. ஆங்கில அடியெழுத்துக்களுடன் (with subtitles) இவற்றை எந்த நாட்டிலும் திரையிடலாம். அப்படியொரு உலகளாவிய தன்மை அமைந்து போன குறும்படங்கள் அவை. தொலைக்காட்சியில் அவை காண்பிக்கப்பட்டும் 12-15 வருடங்களாகின்றன. இன்னும் மக்கள் அந்தக் குறும்படங்கள் பற்றிச் சிலாகிக்கின்றனர். "கதை நேரம்" குறும்படங்கள், பல கல்லூரிகளிலும் திரைப்படப் பள்ளிகளிலும் பாடமாக வைக்கப்பட்டுள்ளன என்று அறிகிறேன். ரொம்ப சந்தோஷம்.

-பாலுமகேந்திரா

Thanks : 'Moontrampirai'

சிறுகதை: ஒரு கதையின் கதை

'ஸேர் வரச் சொல்லியிருந்தீங்களா?'


கையெழுத்துக்காக வந்திருந்த பைல்களைப் புரட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நான் நிமிர்ந்தபோது அலுவலகக் கதவை நீக்கியபடி உள்ளே நுழைந்தான் மக்பூல்.  என்னுடைய கோணேசர்பூமி வலயத்திற்குட்பட்ட புறநகர்ப் பாடசாலைகளில் ஒன்றான இலுப்பஞ்சோலை முஸ்லீம் மகாவித்தியாலயத்தின் அதிபர் அவன். 

ஓர் ஆசிரியராக இருந்த காலத்தில் நல்ல வாட்டசாட்டமாகவும் உற்சாகமாகவும் இருந்தவன் அதிபராக நியமிக்கப்பட்ட இந்த ஒன்றரை வருடத்துக்குள் பாவம் இப்படி மெலிந்து தேய்ந்து தாடியெல்லாம் நரைத்து முகமெல்லாம் கவலையேறி.. பாவம் அவன். வயது என்னவோ அவனுக்கு மிஞ்சிப்போனால் நாற்பது அல்லது நாற்பத்தி இரண்டுக்குள்தான் இருக்கும். ஆனால் அறுபதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் என்னைவிட முதியவன்போலத் தோற்றமளித்தான். படிக்கின்ற காலத்திலும் படிப்பிக்கின்ற காலத்திலும் கிரிக்கட், புட்போல், கரப்பந்தாட்டம்,  உயரம் பாய்தல் ஓட்டம்  என்று சகல விளையாட்டுகளிலும் கலக்கியவனா இப்போது இப்படியாகிவிட்டான்?

'ஸேர்!'

'ஓமோம். நான்தான் வரச்சொன்ன நான். இப்பிடி இருடாப்பா மக்பூல்.!' என்று எதிரேயிருந்த இருக்கையிலே அவனை அமர்த்திவிட்டு கண்ணாடியைக் கழற்றிவிட்டு பைலை மூடிவைத்தேன்.

'பிறகு.. உங்கட ஹஜ் பெருநாளெல்லாம் எப்பிடி விசேஷமா?' அவனை வரச்சொல்லியனுப்பிய காரணத்தை சொல்ல ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பு என்னைச் சிறிது ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்வதற்காக கேட்டு வைத்தேன்.
'எங்க ஸேர்? காலையில விடியக்குள்ளேயே மழை. பெருநாள் தொழுகைக்கே நனைஞ்சுதான் பள்ளிக்குள்ள போய்ச் சேர்ந்தோம்.'

'ஓம் என்ன? எங்கட தீபாவளியும் இனி வர இருக்கு. அதுக்கும் மழைதானோ தெரியாது. அதுசரி, அன்டைக்கு நான் வந்து போன பிறகு இப்ப ஸ்கூல் எப்பிடிப்போகுது. வேற பிரச்சினையேதுமில்லையே?' என்று சம்பிரதாயத்துக்கு கேட்டுவிட்டு மக்பூலின் முகத்தை சிறிது நேரம் மௌனமாக நோட்டமிட்டேன்.

மக்பூலிடம் விசயத்தை எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று ஒரே குழப்பமாக இருந்தது.
இப்பொழுது வலயக் கல்விப்பணிப்பாளர் பதவியிலிருக்கும் நான், ஒருகாலத்தில் இதே வலயத்தில் கணிதபாடத்திற்குரிய ஓர் ஆசிரிய ஆலோசகராக இருந்தவன்தான். அந்தக் காலத்திலே அவனது ஊரான நிலாவெளி பாடசாலை ஒன்றில் சாதாரண பயிற்றப்பட்ட ஆசிரியராக இருந்த இளைஞன்தான் மக்பூல். அந்த நாட்களிலே அங்கு சென்றால் போதும் மக்பூலின் உபசாரத்தால் நான் திக்கு முக்காடிப் போய்விடுவதுண்டு. பஸ்ஸேறி நாங்கள் போகும் வழியெல்லாம் பாதுகாப்புக் கடமையிலே ஈடுபட்டிருக்கும் சீருடையினரின் விசாரணைகளும் கெடுபிடிகளும் தொல்லை தந்த காலம் அது. அதையெல்லாம் தாண்டி மக்பூலிடம் வந்து சேரும் என்னைப் போன்றவர்களுக்கு இவனது உபசரிப்பிலும் உற்சாகமான பேச்சிலும் களைப்பு முழுவதும் பறந்தோடிவிடும்.

'இருங்க சேர், இந்தா ஒரு நிமிஷத்தில வாறேன்' என்று அவன் போனால் சிறிது நேரத்தில் தட்டு நிறையச்சுடச்சுட கிழங்கு ரொட்டிகள், பற்றீசுகள், கட்லட்டுகள் என்று வகை வகையான  தின்பண்டங்களுடன்தான் வருவான். பெரிய கண்ணாடி க்ளாசுகளிலே பால் வெண்மை நிறத்திலே தென்னங்குரும்பை வழுக்கைகள் இடைநடுவிலும் அடியிலும் மிதக்க தேசிப்புளியும் சீனியும் அளவாய் விட்டுக் கரைத்த சுவையான இளநீர் பாடசாலையின் பின்புறமுள்ள அவனுடைய தென்னந்தோப்பு வீட்டிலிருந்து  வரும்.

இத்தனை உபசாரப்பிரியனான  மக்பூலிடம் ஒரு அலாதியான தனிப்பிரியம் எப்போதும் எனக்குண்டு. உபசாரத்திலே மட்டுமல்ல கற்பித்தலிலும் மக்பூல் திறமையானவன்தான். அவனைப் பார்க்க ஒருவகையிலே பாவமாகவும் இருந்தது. நான் சொல்லப்போகும் விடயத்தை எப்படி எடுத்துக் கொள்வானோ என்று என்னால் யூகிக்க முடியவில்லை.

எனது வலயத்தில் இருக்கும் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய முஸ்லீம் பாடசாலைகளில்  புறநகர்ப்பகுதியில் அமைந்திருக்கும் அவனது இலுப்பஞ்சோலைப் பாடசாலைதான் இப்போது எனது தன்மானத்துக்கே சவால்விடும் பிரச்சினையாய் மாறியிருப்பதால் நான் கேட்கப்போவதை அவன் ஒத்துக்கொண்டு விட்டால் பிரச்சினையேதுமில்லை. மாறாக, அவன் முடியாது என்று மறுத்து விட்டால்தான் சிக்கலே.

எனது வலது கை விரல்கள் மேசை மீதிருந்த கண்ணாடியாலான பேப்பர் வெயிட்டை உருட்டி கொண்டேயிருக்க அது எனது இரு கைகளுக்குள்ளே நின்று சுழன்று கொண்டிருந்தது.

இலுப்பஞ்சோலை முஸ்லீம் வித்தியாலயத்திற்கு மக்பூலை நான் அதிபராக நியமிப்பதற்கு முன்பு அங்கு நீண்டகாலமாய் அதிபராக இருந்தவன் வேறுயாருமல்ல. என்னுடைய நெருங்கிய நண்பர்களில் ஒருவனும் தற்போது என்னை ஒரு கௌரவச் சிக்கலிலே மாட்டிவைத்து விட்டவனுமாகிய தனபால் என்பவன்தான். அவன் இயல்பிலேயே ஒரு முசுடுட்டுப் பேர்வழி. அதுமட்டுமல்ல, சாதாரண ஆசிரியராக அவன் வேறு பாடசாலைகளில் கடமையாற்றிய காலங்களிலே பாடசாலைக்கு நேரத்துக்கு போய்கூட அறியாதவன். அப்படியே போனாலும் நோட்ஸ் ஒவ் லெஸ்ஸன் ப்ளான்கள்; எழுதாமலும் ஒழுங்காக வகுப்புகளிலே படிப்பிக்காமலும் கிடந்தவன். ஆனால் சிறு அதிகாரம் கிடைத்தாலும் போதும் உடனே அடுத்தவர்களை வருத்திப் பார்ப்பதிலே மட்டும் அலாதியான சுகம் காண்பவன்.

இத்தகைய குணாம்சமுள்ள தனபாலும் நானும் ஏறத்தாழ ஒரே உத்தியோகத் தரத்திலுள்ளவர்கள். பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு இருவரும் அதிபர் தேர்வுப் பரீட்சையிலும் ஒன்றாகத்தான் சித்தியெய்தியிருந்தோம். அப்போதிருந்த மாகாணக் கல்வியமைச்சு எங்கள் இருவருக்கும் மூதூரிலிருந்த  இரு தமிழ்ப்பாடசாலைகளுக்கு தனித்தனியாக அதிபர் நியமனங்களை வழங்கியது. நியமனக் கடிதம் கிடைத்ததும் நான் உடனடியாக அங்கு சென்று பொறுப்புகளை எடுத்துக் கொண்டேன். ஆனால் சோம்பேறியான தனபாலோ திருகோணமலை நகரைவிட்டுப் போக விரும்பவில்லை. அதனால் புறநகரிலிருந்த பின்தங்கிய பாடசாலையான இதே இலுப்பஞ்சோலை பாடசாலை மீது  ஒரு கண்வைத்திருந்தான். அது ஒரு முஸ்லீம் பாடசாலையாக இருந்த போதிலும் அங்கு கணிசமான தமிழ் சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்களும் கற்பதைக் காரணம் காட்டியதோடு கல்வி அதிகாரிகளையெல்லாம் கைக்குள்ளே போட்டு  அதிபர் நியமனத்தை எப்படியோ அங்கு மாற்றி  எடுத்து விட்டான்.

அதிபராக நியமனம் கிடைத்த பின்பு தனபால் அங்கு நடாத்தியதற்குப் பெயர் பாடசாலை நிர்வாகம் அல்ல: காட்டுத் தர்பார். கல்வியலுவலகத்திலே உள்ள சில அதிகாரிகளை கைக்குள் போட்டுக்கொண்டு தனக்குக் கீழே வேலை செய்த ஆசிரியர்களையெல்லாம் இரக்கமின்றி வதைத்தான். அவர்களையெல்லாம் படாதபாடு படுத்தி அலுவலக உயரதிகாரிகளைத் திருப்திப்படுத்துவதை குறிக்கோளாகக் கொண்டு வெறும் வைத்து கடதாசி நிர்வாகம் நடத்தியவன்தான் தனபால். கற்பித்தல் திறமையில்லாத முகஸ்துதி செய்து வால்பிடித்துப் பிழைக்கும் சில ஆசிரியைகளை சலுகைகொடுத்து தனக்கு  நெருக்கமாக வைத்துக்கொண்டு நியாயம் கேட்பவர்களையெல்லாம் வருத்தும் போக்கிலே நிர்வாகம் நடாத்தி வந்திருக்கின்றான் அவன். ஆனாலும் காலப்போக்கில் இவனுடைய அடுத்தவரை மதிக்காத அதிகார மமதை பெற்றோர்களையும் நோக்கித் திரும்பியதனால் ஊருக்குள்ளிருந்து படிப்படியாக எதிர்ப்பலைகள் உருவாகி ஒன்று திரண்டெழுந்தது. கடைசியில் அந்தப் பிரதேச மக்கள் ஒன்றிணைந்து ஆர்ப்பாட்டம் செய்து தனபாலை ஒருவெறிபிடித்த நாயைத் துரத்துவதுபோல விரட்டியடித்து விட்டார்கள். இப்படி துரத்தப்பட்டவர்களின் தஞ்சம் கோருமிடம் வலயக்கல்வி அலுவலகத்தை விட்டால் வேறு எங்குள்ளது?

இதற்கிடையில் நான் பதவி உயர்வுகள் பல பெற்று கடைசியில் இப்போது இந்த வலயக்கல்விப் பணிப்பாளர் பதவியை ஏற்பதற்காக மீண்டும் கோணேசர்பூமி வலயத்துக்கு வந்துசேர்ந்தேன்.  அவ்வேளையில் சகபாடியான தனபால் மனமுடைந்துபோய் இந்த அலுவலகத்தில் தஞ்சம் கிடந்து கொண்டிருந்ததைக் கண்டேன். அவன் எனது நண்பன் என்பதாலும் அதிபர் பதவியிலிருந்து துரத்தியடிக்கப்பட்டதை அறிந்திருந்ததாலும் அவன் மீது சிறிது அனுதாபத்துடன் நடந்து கொண்டேன். ஒருகாலத்திலே என்னுடைய தரத்திலிருந்தவன் இப்போது என்னுடைய அலுவலகத்திலே நாதியற்று கிடப்பதைப் பார்த்து மனம் கேட்காமல் போனால் போகிறது என்று சில பொறுப்புக்களை அவனுக்கு வழங்கி வைத்து என்னுடனேயே வைத்துக் கொண்டேன்.

ஆனால் அதுதான் நான் எனக்கே வைத்துக்கொண்ட பொறி என்பதை அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

நானும் பதவிக்கு வந்த புதிது. தவிர, முஸ்லீம் பாடசாலை தொடர்பான விடயங்களைக் கையாளும்போது அதிலே தனபாலுக்கு நிறைய அனுபவம் இருக்குமென்று நம்பி சில விடயங்களில் அவனது ஆலோசனையையும் கேட்டு வந்தேன். ஆனால் நெருங்கிய நண்பன்தானே என்று நான் வழங்கிய சலுகைகளை அவன் தனது நலனுக்காகவும் முன்பு தான் அதிபராக இருந்த காலத்தில் இலுப்பஞ்சோலை பாடசாலையிலிருந்த தனக்கு வேண்டாத ஆசிரியர்களை பழிதீர்ப்பதற்காகவுமே அவன் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றான் என்பதை எனக்கிருந்த வேலைப்பளுவினால்  ஆரம்பத்தில் நான் கவனிக்கத் தவறிவிட்டேன். ஒருகட்டத்திலே தனபாலின் ஆலோசனையைக் கேட்டு மக்பூலின் பாடசாலையில் சற்றுத் துணிச்சலாகப்பேசும் இயல்புள்ள ஆசிரியர் ஒருவனை சிறிது அச்சுறுத்தி வைப்பதற்கு தீர்மானித்தேன். அவனை ஏதாவது குற்றம்பிடித்து வெருட்டி வைப்பதற்காக எனது அலுவலகத்திலிருந்த நிர்வாக அலுவலர் ஒருவரையும் கோட்டக் கல்விப்பணிப்பாளர் ஒருவரையும் அனுப்பிவைத்திருந்தேன்.

அதுவே நான் செய்த அடுத்த தவறு.

ஆம், இரை பிடிக்கச்சென்ற பாம்பின் தலை ஒரு தவளையின் வாய்க்குள்ளேயே இறுக மாட்டியது போலாயிற்று நான் அனுப்பிவைத்த அந்த அலுவலர்களின் நிலைமையும். அவர்களால் அந்த ஆசிரியர் பக்கமிருந்து எந்தவொரு உருப்படியான தவறுகளையும் பிடிக்க முடியவில்லை. மாறாக விசாரிக்க வந்தவர்களது தகுதிகள் பற்றி அவன் விசாரிக்கத் தொடங்கி விட்டானாம். இதனால் என்னை நம்பிச் சென்ற இருவரும் ஆளைவிட்டால் போதும் என்று ஒரே ஓட்டமாக ஓடியே வந்து விட்டார்கள். அவர்களை சிதறடித்து அனுப்பிய அந்த ஆசிரியன் ஏற்கனவே பிரபல பத்திரிகைகளிலும் சஞ்சிகைகளிலும் எழுதிவரும் ஒருவனாம். அவனுக்கு இப்படி வித்தியாசமாக ஒரு ஏதாவதொரு சிறிய விடயம் கிடைத்தாலும் போதுமாம். உடனே அதை ஒரு சிறுகதையாகவோ கவிதையாகவோ எழுதி பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்பிவிடுவானாம். அப்படிப்பட்டவன் இதைவிடுவானா?

அன்றைய தினம் விசாரணை என்ற பெயரில் நடந்த கோமாளிக்கூத்தையெல்லாம் அந்த விஞ்ஞான ஆசிரியன் 'இலுப்பஞ் சருகுகள்' என்ற தலைப்பிலே ஒரு அருமையான சிறுகதையாக எழுதியனுப்பிவிட அதை நமது நாட்டின் பிரபலமான சஞ்சிகையொன்று தனது அடுத்த பதிப்பிலே உடனடியாக பிரசுரித்தும் விட்டது.
அன்று ஆரம்பித்ததுதான் இந்த இலுப்பஞ்சோலை பாடசாலைத் தலையிடி.
'இலுப்பஞ் சருகுகள்'  வெளியானதிலிருந்து நான் எங்கே சென்றாலும் என்னிடம் அதைப் பற்றியே கேட்கத் தொடங்கி விட்டார்கள்.  ஓய்வுபெற்றுச் சென்ற எனது மேலதிகாரிகள் முதல் நேற்றுவரை என்முன்னால் வாய்திறந்திராத கற்றுக்குட்டி அதிபர்கள் வரை ஏதோ துக்கம் விசாரிப்பது போல விசாரித்து எரிச்சலூட்டிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.  இப்போதெல்லாம்  எனக்கு  வரும் தொலைபேசி அழைப்புகளை எடுப்பதற்குக்கூட நான் இரண்டுமுறை யோசிக்க வேண்டியவனாக இருக்கின்றேன்.

எங்கள் அலுவலகத்தின் அசிங்கமான ஒருமுகத்தை அம்பலமாக்கிய அந்த விஞ்ஞான ஆசிரியனைக் கோபிப்பதா அல்லது பிழையான தகவல் தந்து என்னை ஒரு ஆப்பிழுத்த வானரமாக மாற்றி விட்ட தனபாலைக் கோபிப்பதா என்று குமைந்து கொண்டிருப்பதுதான் இப்போதெல்லாம் என்வேலையாக இருக்கின்றது. இந்த விவகாரத்தை இப்படியே விட்டுக் வைத்துக் கொண்டிருப்பது அவ்வளவு நல்லதில்லை என்று தோன்றியதால்தான் மக்பூலை அழைத்திருக்கின்றேன்.

'என்ன விஷயமா ஸேர் வரச் சொன்னீங்க?'

'ஒன்றுமில்லை மக்பூல். உங்கட ஸ்கூல்ல மல்டிமீடியா ப்ரொஜெக்டர் ஏதுமிருக்குதா?' கண்ணாடியாலான பேப்பர் வெயிட்டை விரல்களால் சுழற்றிச்சுழற்றி அதன் மேசை நடனத்தை ரசித்தவாறே கேட்டேன்.

'இல்லை. ஏன் ஸேர் கேட்கிறீங்க?'

'இல்ல உங்கட ஸ்டாஃப்ல யாராவது ஸ்கூலுக்கு லேப்டொப் கொம்ப்யூட்டர் கொண்டு வந்து பாவிக்கிறாங்களா?'

'........'

'என்ன சத்தத்தையே காணல்ல. ஒருவேளை நீதான் பாவிக்கிறியோ?' என்று கேட்டுவிட்டுச் சிரித்தேன்.

'எனக்கிட்ட அதெல்லாம் கிடையாது ஸேர். ஆனா யாரும் கொண்டு வாறாங்களோ தெரியல்ல...'

'இஞ்ச பாரு மக்பூல், பொய் சொல்லாத. உங்கட ஸ்கூல்ல மட்டும் என்ன நடந்தாலும் அதை அப்பிடியே எனக்கு வந்து சொல்றதுக்கு ஆளிருக்குது தெரியுமா? கேட்டதுக்கு மழுப்பாம பதில் சொல்லு மக்பூல்'

'அப்ப அதையும் அந்த ஆளுக்கிட்டயே கேட்டிருக்கலாமே ஸேர். எங்கட ஸ்கூல் இலுப்பை மரத்திலருந்து ஒரு இலை விழுந்தாலும் அதை உங்கட ஒபிசுக்கு ஓடி வந்து சொல்லுற சில டீச்சர்மாராலயும் அதைக் கேட்டுட்டு உங்களுக்கிட்ட இஷ்டத்துக்கு வத்தி வைக்கிற ஆளாலயுந்தான் ஸேர் என்ட ஸ்கூல்ல இவ்வளவு பிரச்சினையும்..'

இதை அவனிடமிருந்து நான் சிறிதும் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. முகமெல்லாம் இறுக மக்பூல் என்னோடு இப்படிப் பேசுவது இதுதான் முதல் தடவை.

 '....என்ட நிருவாகத்துக்குள்ள எல்லாரும் மறைமுகமாக கையடிச்சிக்கிட்டு ஒருத்தரும் என்னை ஸ்கூல் நடத்துறதுக்கு விடுறீங்க இல்ல ஸேர்..! எத்தனை பிரச்சினையை ஸேர் நான் சமாளிக்கிறது? ' என்றான் மக்பூல் கோபத்துடன். அவன் மறைமுகமாக எதைச்சொல்கின்றான் என்பது புரிந்தது.

'அட! நீயும் இப்ப நல்லாப் பேசப் பழகிட்ட போல. முந்தியெல்லாம் நான் பேசுனா ஒரு வார்த்தை பேச மாட்டாய். சரி கோபப்படாத மக்பூல். நீ எனக்கு முந்தி இருந்தே நல்லாத் தெரிஞ்ச ஆள் என்டதாலதான் இதையெல்லாம் நான் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கிறன். ஆனா நீ மட்டுமா எனக்கு வேண்டியவன் சொல்லு பார்ப்பம்? உன்னைப்போல வேண்டியவன், தெரிஞ்சவன் என்று பலரையும் சமாளிச்சுத்தான் நானும் எல்லாத்தையும் செய்யணும். இந்தக் கதிரையில இருந்து பார்த்தாத்தான் இந்தப் பதவியிலுள்ள கஷ்டங்கள் தெரியும்'

'எனக்கும் அப்பிடித்தான் ஸேர் இருக்கு. பேசாம ஒரு டீச்சராகவே நான் இருந்திருக்கலாம் போல இருக்கு. ஏந்தான் இந்தப் பாழாய்ப்போன ப்ரின்ஸிப்பல் எக்ஸாம் எடுத்துப் பாஸ் பண்ணினோம் என்று இப்பதான் கவலையாக்கிடக்கு. இப்படிக் கிடந்து நிம்மதியில்லாம அலையுறதுக்கு ஊர்ல கிடக்கிற பட்டி மாடுகளைக் கட்டி மேய்ச்சுக்கிட்டிருந்தாலும் இதைவிட கூடக் காசு வந்திருக்கும். மனிசனுக்கு நிம்மதியும் கெடைச்சிருக்கும் ஸேர். என்ன நாய்ப் பொழைப்பு ஸேர் இது!'

'மக்பூல் என்னடா இப்படியெல்லாம் பேசுறா நீ? நீ கேட்டுத்தானே உன்ன அந்த ஸ்கூலுக்குப் போட்டோம்'

'யா அல்லாஹ்! அப்ப கேட்டது நான்தான் ஸேர். ஆனா யாருக்குத் தெரியும் இப்பிடி ஆக்களெல்லாம் இருக்குதெண்டு?'
மேசை அழைப்பு மணியை அடித்து உள்ளே வந்தவனிடம், 'நாகராசா! ரெண்டு கூல் ட்ரிங்க்ஸ் கொண்டுவா' என்றேன்.

'எனக்கு வேணாம் ஸேர்! சுகர் இருக்குது. வெறும் தண்ணிபோதும்' என்றபடி மேசையிலிருந்து மினரல் வாட்டர் போத்தலை எனது அனுமதியுடன் எடுத்து மூடியைத் திறந்தான் மக்பூல்.

'என்ன மக்பூல் இப்பதானே நாப்பது வயசைத் தாண்டியிருப்பாய் நீ. அதுக்குள்ள உனக்கு சுகர் ப்ரஷரெல்லாம்  வந்திட்டுதா?' என்று வியந்துபோய் கேட்டேன் எனக்கு ஹைப்ரஷர் மட்டும் இருக்கின்ற தைரியத்தில்.

'நாப்பத்தி மூணு வயசுதான் ஸேர். ஆனா மூணு வருசத்துக்கு முதல்ல நான் நிலாவெளி ஸ்கூல்ல ஒரு நல்ல மெட்ஸ் மாஸ்டரா இருந்திட்டு விடியக் காலையில வயலையும் ஸ்கூல்விட்டு பின்னேரத்தில  மாடு கன்றுகளையும் பாத்துக்கிட்டு கிரிக்கட் புட்போல் விளையாடிட்டிக்கிட்டிருந்த காலத்தில சுகருமில்ல ஒரு ப்ரஷருமில்ல..'

'இப்ப அதிபரா வந்த இந்தக் கொஞ்சக் காலத்துக்குள்ள எல்லாத்தையும் எடுத்திட்டாய் என்றுதானே சொல்ல வாறாய் நீ. அது ஒண்ணுஞ் செய்யயேலாடா மக்பூல். நாம எல்லாரும் பதவியென்ட புலிவாலத் தெரியாமப் புடிச்சிட்டம்டா. இனி அதை விடவும் ஏலாது. அது இழுக்கிற இழுப்புக்கெல்லாம் ஓடிட்டுத்தான் திரிய வேண்டியிருக்குப் பாரு.. உன்ட அதிகாரியா நான் இதைச் சொல்ல வரயில்ல.  நீ கவலைப்படாத மக்பூல் எல்லாஞ் சரியா வரும்'

நான் அவனைத் தேற்றுவது போலக் கதைத்தாலும் மக்பூலின் முகத்திலிருந்த வாட்டம் நீங்கவில்லை. ஒரு விதத்திலே அவனை நினைத்தால் பாவமாகவும் இருந்தது. நிலாவெளியிலே கன்றுக்குட்டிபோல துள்ளித்திரிந்த ஒரு கெட்டிக்கார கிராமத்து இளைஞனை பதவியைக் கொடுத்து அடிமாடாக மாற்றிவிட்டேனோ என்ற குற்றவுணர்வு முதன்முதலாக என் நெஞ்சைத் தாக்கியது. ஆனால் இவன் மட்டுமா? இவனைப்போல ஆக்கபூர்வச் சிந்தனைகளையும் இயல்பான திறமைகளையும் பதவிக்காகத் தொலைத்துவிட்ட எத்தனை பொலிகாளைகள் இன்று எங்கள் கல்வித் திணைக்களத்திலே வெறும் செக்குமாடுகளாகச் சுற்றிவந்து கொண்டிருக்கின்றன. அப்படிப் பார்க்கும்போது என்னைப்போன்ற உயரதிகாரிகளின் அதிகாரத் தோரணைகளுக்கு அடங்க மறுத்துப் போராடிப் போராடி குழப்படிக்காரர்கள் என்று பெயர் வாங்கினாலும்கூட அந்த கதையெழுதும் விஞ்ஞான ஆசிரியனைப் போன்றவர்கள் உண்மையிலே கொடுத்து வைத்தவர்கள்.

 'சரி, மக்பூல். இப்ப அந்த பழைய மனுஷி லோகிதராசா டீச்சரின் பிரச்சினைகள் என்ன மாதிரி? வாற மார்ச் மாசத்தோட பென்சனுக்குப் போயிடுவாதானே? அவன்  விஞ்ஞான வாத்தி என்ன சொல்றான். இப்ப அவனால ஏதும் பிரச்சினையா?'

'இவ அவனோட தனவுறதாலதான் ஸேர் பிரச்சினையே. அவன் பிள்ளைகளை அனுப்பி எதையாவது கேட்டு விட்டாக்கூட கெட்ட வார்த்தையால அவனுக்கு ஏசி விடுறா மனுஷி. இவன் அந்தந்த இடத்திலேயே நல்லா குடுத்து விடுறவன். உங்களுக்கு தெரியுந்தானே?'

'ஓமோம். கேள்விப்பட்ட நான்தான்'

'அவ படுத்திற பாடுதான் பெரும்பாடா இருக்குதே ஸேர். அவக்கு ஒரு டீச்சருக்கு இருக்கு அடிப்படை மரியாதைகூடத் தெரியுதில்ல. யாராவது எதையாவது கேட்டுவிட்டாலும் கெட்ட வார்த்தையால ஏசி விடுது அந்த மனுஷி. இதை எல்லாரும் பொறுத்திட்டு இருப்பாங்களா?'

'ஆ! அதுதான் உனக்கு ஒருத்தன் இருக்கிறானே.. சயன்ஸ் மாஸ்டர். என்ன பேர் அவனுக்கு..? அந்த மனுஷிய யாரு பொறுத்தாலும் அவன் பொறுக்க மாட்டானே. ஆனா அந்த மனுஷி லோகிதராசா என்னடான்டா அந்த விஞ்ஞான மாஸ்டர்தான் தன்னைப்போட்டுக் கரைச்சல் படுத்திறதா அண்டைக்கு ஒருநாள் வந்து இஞ்ச வந்து அழுது ஒப்பாரி வச்சிட்டுப் போகுதே மக்பூல்..?'

'அவன் விஞ்ஞான மாஸ்டர் வந்து ஸேர் எதிலயும் போல்டாகத்தான் ஸேர் நடப்பான். தனக்குச் சரியென்டு பட்டதை பொட்டிலறைஞ்ச மாதிரிக் கதைக்கிற ஆள். வீணாகப் பயப்படுறதும் கிடையாது ஸேர். அதால பார்க்கிறதுக்கு கொஞ்சம் குழப்படிக்காரன் போலத் தெரிவான்.  மற்றப்படி படிப்பிக்கிறதுலயெல்லாம் ஆள் பிரச்சினை இல்லை. அதுமட்டுமில்ல ஸேர் அவன் மற்றவங்களைப்போல கோள் சொல்றது வால்பிடிக்கிறது மாதிரி ஜாதியுமில்ல. அப்படியிருக்கிறவன் இவவோட அட்டகாசத்தை பொறுப்பானா?'

'அதுக்காக ஒரு பொம்பிளை அதுவும் ஒரு வயசுபோனவைய இஞ்ச வந்து மனவருத்தப்பட்டு அழுகிற அளவுக்கு அவன் என்ன செய்தான் என்டு நாங்களும் யோசிச்சுப் பாக்கத்தானே வேணும் மக்பூல்?'

'ஸேர், நான் ஒரு பக்கம் ஸப்போர்ட் பண்றனென்டு நீங்க நினைக்கப்படாது. அவ வயசாளிதான். ஆனால் வாய் சரியில்ல ஸேர். அவ ஒரு தமிழ் டீச்சர். அவன் என்னைப்போல ஒரு முஸ்லீம். ஒருநாள் அவனுக்கும் எனக்கும் ஸ்கூல்ல வச்சு சின்ன வாக்குவாதம் ஏற்பட்டு பிறகு உடனே அதை நாங்க இரண்டுபேரும் ஆறுதலாகப் பேசி நாங்க தீர்த்திட்டோம். ஆனா இவ உடனே என்ன செய்தா தெரியுமா?'

'சொல் மக்பூல் கேட்போம்'

'இவ உடனே சந்தோசப்பட்டு, 'பாரு ரெண்டு சோனியும் கொளுவிட்டுது!' என்டு யாருக்கிட்டயோ சந்தோசப்பட்டு கதைச்சிருக்கிறா. இதை நானும் கேள்விப்பட்டேன். நான் அதிபராயிட்டதால ரோசம் மானமெல்லாம் இல்லாம நிருவாகத்துக்காக பொறுத்துக்கிட்டேன். அவன் அப்படிப் பொறுப்பானா ஸேர்? நல்ல வடிவாத் திருப்பிக் குடுத்திருக்கிறான்டு நினைக்கிறேன்.. அதுதான் எனக்குந் தெரியாம உங்களுக்கிட்ட ஓடிவந்திருக்கா போல'

'மக்பூல், முஸ்லீம்களை பொதுவா எல்லாரும் சோனி என்று செல்லமாக் கூப்பிடுறதுதானே? அதில ஏதும் தப்பில்லையே'

இதை நான் கேட்டதும் மக்பூலின் முகம் ஏனோ சட்டெனக் கறுத்து விட்டது. அவன் எதுவும் பேசாமல் கண்ணாடித் தடுப்புச் சுவரினூடாகத் தெரியும் எனது அலுவலகத்தின் அடுத்த  அறையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் பயங்கரக் கடுப்பிலே இருந்தும் மேலதிகாரியான என்னைப் பகைத்துக் கொள்ளக்கூடாது என்பதற்காகத்தான் பேசாமலிருக்கின்றான்என்பது நன்றாகப்புரிந்தது. அந்தக் கேள்வியை நான் மக்பூலிடம் கேட்டிருக்கக் கூடாது என்று நினைத்து சிறிது வருந்தினாலும் அதுபற்றி எனக்குள் ஏனோ ஒரு குரூர மகிழ்ச்சியிருக்கத்தான் செய்தது.

சிறிது நேரம் இருவரும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. இடையிலே எனக்கு வந்த ஒரு செல்போன் அழைப்பை பேசிமுடித்து விட்டு,

'ஏன் மக்பூல் அவன் இந்த புத்தகம் பேப்பருக்கெல்லாம் கதை, கவிதை, கட்டுரை செய்தியெல்லாம் எழுதுற ஆள்தானே..? ஆள் கொஞ்சம் கெட்டிக்காரந்தான் போல. கடைசியா உன்ட ஸ்கூலுக்கு நான் வந்த நேரமும் மத்த டீச்சர்மாரெல்லாம் பேசாம இருக்க இவன் மட்டும் எழும்பி எனக்கிட்டேயே கனக்க கதைச்சிட்டுக் கிடந்தானே..?'

'ஓம் ஸேர், நாந்தான் சொன்னனே அவன் தனக்குச் சரியென்டு பட்டது எதையும் நேரே கதைக்கிற ஆள். நேர்மையா நடப்பான். நல்லா எழுதுவான், நியாயமா பேசுவான். போனவருசம் நீங்க வலயத்தால நடத்துன  டீச்சர்ஸ் டே போட்டியிலயும் சிறுகதையில வலயத்தில முதல்பரிசு வாங்கியிருக்கான்'

'அப்பிடியா? அப்படி ஒருவன் இருக்கிறது நல்ல விசயந்தான். ஆனா இவன் கற்பனையில எழுதாம நடக்கிற விசயத்தையல்லவா அப்பிடியே எழுதிப்போடுறான். முந்தி ஒருநாள்  நான் இவனைப்பற்றி சரியாத் தெரியாம நம்மட டீடீ பெரிய நாயகத்தையும் ஏஓ ரனீஸையும் அனுப்பி வச்சேன் ஞாபகமிருக்கா மக்பூல்?'

'ஓமோம். நாங்கூட அண்டைக்கு மையத்து வீடொன்றுக்குப் போயிருந்த நேரம். பிறகுதான் எனக்கும் விசயம் தெரியும்;'

'ஆங் அன்டைக்குத்தான். அதுபாத்தா விசாரிக்க வந்தவங்க ரெண்டுபேரையும் றூல்ஸ் கதைச்சு பேச்சாலேயே மடக்கி அனுப்பிட்டான் பாரு. அது மட்டுமா  விசாரிக்க வந்து ரெண்டுபேரும் மூக்குடைபட்டதை ஒரு கதையா எழுதி ஒரு பேப்பருக்கோ மாதப் புத்தகத்துக்கோ போட்டிருக்கான் போல. அதைப் படிச்சிட்டு நம்ம பழைய ஸட்டீ அருமைப்பிள்ளை கூட நேற்று எடுத்துக் கேட்கிறாரு. நான் நடத்துற மீட்டிங்லயெல்லாம் அதிபர்மார் அதைப்பத்தி கிசுகிசுத்துச் சிரிக்கிறானுகள்.'

'ஸேர், அவன் எல்லாருடைய உண்மையான பேரையெல்லாம் போட்டா ஸேர் எழுதிறான்?'

'அப்பிடி எழுதினாத்தான் இந்நேரம் அவனைப்புடிச்சு ஏதாவது செஞ்சிருக்கலாமே. சரி, இப்ப சொல்லு அவன்தானே ஸ்கூலுக்கு லேப்டொப் கொண்டு வாறவன்?'

'...........'

' என்ன பதிலைக் காணல்ல. சொல்லு மக்பூல், அவன் கொண்டு வாறானா இல்லையா?'

'உங்களுக்கு ஓடி வந்து தகவல் சொல்ற ஆக்கள் லேப்டொப்பை யார் கொண்டு வாறது தகவலையும் உங்களுக்கு சொல்லித்தானே இருப்பாங்க. பிறகு ஏன் ஸேர் எனக்கிட்ட கேட்கிறீங்க?'

'ஆனா நீதானே அங்க அதிபர். உனக்கிட்டத்தானே நான் கேட்பேன்'

 'ஸேர், இப்பெல்லாம் எல்லா டீச்சர்மாருக்கும் எழுத்து வேலைகள் கூடிப்போயிட்டுது. அதால ஆளுக்கொரு பெரிய பேக்கைச் சுமந்திட்டுத்தான் வாறாங்க. அதுக்குள்ள லேப்டொப் இருக்கா இல்லையா என்டெல்லாம் தேட ஏலுமா? ஆனா வகுப்பில யாரும் வச்சிருக்கிறதில்ல.'

'அப்படியென்டா வேற இடங்கள்ல பாவிக்கிறாங்கதானே?'

'இருக்கலாம் ஸேர். அதோட லேப்டொப் என்கிறது இந்தக் காலத்தில எல்லாருக்கும் ஒரு எலக்ரொனிக் டயறி மாதிரி ஆகிட்டுது. அதை அவங்க கொண்டு வந்து ப்ரீ பீறியட்டுல பாவிச்சா நம்ம ஒண்ணும் சொல்லேலாதே ஸேர்.'

'ஓஹோ! எனக்கே பாடம் நடத்துறியா நீ...? உனக்குத் தெரியுமா சட்டப்படி செல்போனைக்கூட ஸ்கூலுக்குள்ள கொண்டு போகேலாது'
இப்படி நான் கூறியதும் மக்பூல் என்னை ஒருமாதிரியாகப் பார்த்தான். அவன் தனக்குள் என்னைப்பற்றி ஏதோ நக்கலாக நினைப்பதைப்போலத் தோன்றியது எனக்கு. இவனெல்லாம் அப்படிப் பார்க்கிற அளவுக்குப் போய்விட்டதா எனது நிலை என்ற கோபம் மனதுக்குள் மண்டிக்கொண்டு வந்தது.  மேசை இழுப்பறையைத் திறந்து அவசர அவசரமாக ஒரு ப்ரஷர் வில்லையை நாக்கின் கீழ் விரல்களால் அழுத்தி வைத்துக்கொண்டு சிறிது மூச்சை இழுத்து விட்டுக் கொண்டேன்.

'சரி, சட்டத்தில அப்பிடி இருந்தாலும் அவசரத்துக்கு பயன்படுத்திறதுக்காக நாங்க அதைப்பற்றி கண்டுக கொள்ளாமத்தானே விட்டு வச்சிருக்கிறம். அதுக்காக வகுப்புல பிள்ளைகளுக்கு படிப்பிக்காம செல்போனில பேசிட்டிருக்கிறது சரியில்லதானே மக்பூல். அதுமாதிரித்தான் இந்த லேப்டொப் விசயமும்'

'கடமை நேரத்தில அதுகளை பாவிச்சா பிழைதான் ஸேர். நீங்க சொல்றது விளங்குது. ஆனா என்ட ஸ்கூல்ல யாரும் அப்பிடி வகுப்புல லேப்டொப் பாவிக்கிறதில்ல. சிலவேளை ப்ரீ பாடத்துக்கு ஸ்டாஃப் றூமில செய்றாங்களோ தெரியாது. அதை நம்ம தடுக்கேலாதே ஸேர்?'

அவன் கூறியதிலிருந்த நியாயம் புரிந்தாலும் மேலதிகாரி எனும் பதவியில் ஒட்டியிருக்கும் நான் எனும் மமதை அதை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு இடம் தரவில்லை. அது ஏனோ தெரியவில்லை இந்தக் கதிரைக்கு வந்து சேர்ந்த பின்பு சரியோ பிழையோ யாராவது என்னுடைய கருத்துக்கு மாறுதலாகப் பேசுவதை என்னால் முன்பு போல ரசிக்க முடியவில்லை. அதனால் வேறு என்ன விதத்தில் மக்பூலை மடக்கலாம் என்பதைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

எனது கைகள் மேசை மீதிருந்த பேப்பர் வெயிட்டை மீண்டும் உருட்டத் தொடங்கியது. அது சுழன்று சுழன்று மேசையின் மத்தியிலிருந்து மெல்ல விலகிச் சென்று விளிம்பில் நின்று ஆடிக்கொண்டிருந்தது.

'அதிருக்கட்டும் மக்பூல், பிள்ளைநேயப் பாடசாலைத் திட்டமெல்லாம் என்ன ஸ்கூல்ல பருவத்தில இருக்கு.. எதுவும் செய்து முடிச்ச மாதிரிக் காணல்லயே'
'அது ஓரளவு செய்து முடிச்சுக் கொண்டுதான் இருக்கிறம். இடையில் இந்த சூறாவளி மழையால ஒருகிழமையா பிள்ளைகள் வரவு குறைவு. அதால கெச்மெண்ட் ஏரியாவுல விபரங்களை எடுக்க முடியாம இருந்தது. கொஞ்சம் டைம் தந்தீங்கண்டா செய்துரலாம் ஸேர்'

சற்று முன்பு சிறிது விறைப்பான தொனியிலே பேசிக்கொண்டிருந்த மக்பூலை இப்போது இறங்கி வந்து பேச ஆரம்பித்தது எனக்குப் பிடித்திருந்தது. 'பாம்புகள் கொத்துவதற்குத் தெரியாது போனாலும் சீறுவதற்காவது தெரிந்திருக்க வேண்டும்' என்று எங்கோ நான் வாசித்த வாசகம் ஒன்று சட்டென என் நினைவுக்கு வந்தது.

'சரி, தந்த ப்ரொஜெக்ட் எல்லாம் கெதியா முடிச்சு வாற புதன்கிழமை காலையில ஒன்பது மணிக்குள்ள டீவிடீ என்ட மேசையில இருக்கணும்.'

' யா அல்லாஹ்! புதன் கிழமையா..? இன்னும் ரெண்டே ரெண்டு நாள்தானே ஸேர் இருக்கு. அதுக்குள்ள எப்பிடி ஸேர் முடிக்கிறது. ராப்பகலா வேலை செய்தாலும் முடிக்கேலாதே ஸேர்'

'அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது மக்பூல். இதை இப்ப நான் உனக்கு மேலதிகாரியாத்தான் சொல்றேன். புதன் கிழமைக்குள்ள வேலை முடியலண்டா நான் உன்மேல எக்ஷன் எடுக்க வேண்டித்தான் வரும். சும்மா உன்ட எதிர்காலத்தைக் கெடுத்துக் கொள்ளாதே. அதுக்குப் பிறகு நீ என்னைக் கோவிக்கக்கூடாது. சரி நீ போய்ட்டு வா!'  அவனை நீ நிமிர்ந்து பார்க்காமலே முகத்தைக் கடுமையாக வைத்துக் கொண்டு மூடிவைத்த பைலைத் திறந்து கையெழுத்திடத் தொடங்கியபோது,

'சரி ஸேர் நான் பிறகு வாறேன்'

அவன் தனது அலுவலகப் பையைத் தூக்கியபடி கதவை நீக்கிக் கொண்டு மிகவும் சோர்வாக வெளியேறிச் சென்றான்.

அவன் போன சிறிது நேரத்திலே அவ்வளவு நேரமும் வெளியே நின்றிருந்த தனபால் கதவைத் திறந்து உள்ளே எட்டிப் பார்த்து, 'மக்பூல் போயிட்டானா? என்று கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே வந்தான்.

'வா தனபால்! எல்லாத்தையும் குழப்பியடிச்சுப்போட்டு இப்ப பூனை மாதிரி வந்து எட்டிப்பாரு!  உன்னால நான் யாராரையெல்லாம் கூப்பிட்டுக் கெஞ்ச வேண்டியிருக்குப் பாத்தியாடா?' என்றேன் சலிப்புடன்.

'என்னவாம் ரவீந்திரன், அந்த சயன்ஸ்; மாஸ்டர் லேப்டொப்பைக் கொண்டு வந்து ஸ்கூல் பிள்ளைகளையெல்லாம்  வழிகெடுக்கிறானென்டு கடிதம் எழுதித்தர மக்பூல் ஒத்துக்கிட்டானா?' என்று தனபால் ஆர்வமாய் என்னிடம் கேட்டான்.

மேசையின் விளிம்பிலே நின்று சுழன்று கொண்டிருந்த பேப்பர்வெயிட் மெல்ல நகர்ந்து சென்று கீழே விழுவதற்காகச் சென்று கொண்டிருந்தது. சட்டென்று அதைக் கைகளால் பிடித்து ஆட்டத்தை நிறுத்திவிட்டு,

'இல்ல தனபால், இன்டைக்கு அவனிருந்த நிலைமையில நான் அவனுக்கிட்ட நேரடியா கேட்க இல்ல.. ஆனா புதன்கிழமை காலையில நான் கேட்டதும்  அநேகமா ஒத்துக்குவானென்றுதான் நினைக்கிறேன்' என்றேன்.

-மூதூர் மொகமட்ராபி

 

சிறுகதை: கரைகள் தேடும் படகுகள்

 

 

மடத்தடிச் சந்தியிலிருக்கும் சமாதிப் பிள்ளையார் கோயிலில், 'இன்றைய எங்கள் பயணம் எந்வொரு பிரச்சினையுமில்லாமல் முடியணும்டா சாமி' என்று மானசீகமாக வேண்டிவிட்டு அருகிலிருக்கும் பழக்கடைகள்  மலர்ச்சாலைகளையெல்லாம் தாண்டிச் சற்றுத்தள்ளியிருந்த பஸ்தரிப்பில் போய் நான் நின்றபோது என்னை உரசுவதுபோல வந்து க்ரீச்சிட்டு நின்றது அந்தப் புத்தம்புதுக் கருநீலநிற சொகுசுக் கார்.

'ஹேய் தனுஷ்! ஏறுடா கார்ல!'

ட்ரைவர் ஸீட்டில் இருந்து என்னை உரிமையோடு அழைத்தவனைப்  பார்த்ததும் மறுப்பேதுமின்றி கதவைத்திறந்து முன்புற ஆசனத்தில் ஏறிக்கொண்டேன். பஸ்தரிப்பில் நின்றிருந்த பலரின் பார்வை முதுகிலே ஊசியாய்க் குத்தியது. அந்த ஏஸிக் காரினுள்ளே அமர்ந்ததும் வேறோர் உலகத்திற்கு வந்துவிட்டது போலிருந்தது எனக்கு. வருடக்கணக்காகப் பழகிய தூசுபடிந்த சுற்றுவட்டத்து வீதிகளெல்லாம் கனவில் வரும் காட்சிபோல பளிச்சென்று தோன்றியது.

'என்ன புதுக்காராயிருக்கு...? காரை மாத்திட்டீங்களா இல்ல உங்க ஆளையே மாத்திட்டீங்களா?'


'கேள்வியைப் பாரு! அந்தப் பழைய காரை வித்தாச்சு. இது போன புதன்கிழமைதான் கஸ்டம்ஸ்லருந்து எடுத்தது. எப்பிடி நல்லாருக்கா?' என்று ஆவலுடன் கேட்டான் அவன்.

'நல்லாருக்கு. அதுசரி, காரை எடுத்திட்டு வந்திருக்கீங்களே கார்லயே அங்க போகப்போறமா என்ன?'


'ஓமோம், கடலுக்குள்ளால ரோட் ஒன்டு கண்டு பிடிச்சிருக்காங்களாம். அதாலேயே ஓட்டிக்கிட்டே போனா நேராய்ப் போய்ச்சேர்ந்திருவோம். ஆளைப்பாரு! இன்டைக்கு சனிக்கிழமை. பொஸ்ஸும் வெளிநாட்ல. இன்டைக்கு இரவுதானே நம்ம பிரயாணம்.. அதுதான் சும்மா காரை எடுத்துட்டு வந்தேன். அதிருக்கட்டும் பாவாடை, தாவணி, தலையில பூ, கையில கூடை.. சும்மா சொல்லக்கூடாதுடா எதை  உடுத்தினாலும் உனக்கு அழகாவே இருக்குடா ராஸ்கல். இன்னும் நீ கோயிலுக்கெல்லாம் வாறியா?'


'அதெல்லாம் இருக்கட்டும். உண்மையில நாம இன்றைக்கு இரவு போறமா இல்ல போனமுறை மாதிரி இழுபறிதானா? காரை வேற கொண்டு வந்திருக்கீங்க. நம்ம சாமானெல்லாம் எங்க?'


'அதெல்லாம் நிலாவெளியில ஒரு வீட்டுல நேற்றே ரெடி பண்ணி வச்சிட்டேன். காரை பீச் ஹோட்டல்ல பார்க்பண்ணி லொக்செய்துட்டு கீயைக் கொடுத்திட்டுப்போய் போட்ல ஏறவேண்டியதுதான். ரஞ்சித் காலைல பஸ்பிடிச்சு வந்து எடுத்திட்டுப் போவான்.?'


'ஐயோ! அந்த ரஞ்சித்துக்கும் விஷயத்தைச் சொல்லிட்டீங்களா? பொஸ்ஸுக்கு மட்டுந்தான் சொல்லப்போறதா எனக்கிட்ட சொன்னீங்க?'


' ரஞ்சித்துக்கு நான் மட்டும் போறதாத்தான் சொன்னேன். நான் போனா என்னோட வேலை அவனுக்குத்தானே? அதனால நிச்சயம் யாருகிட்டயும் சொல்ல மாட்டான். பொஸ் நேற்றுத்தான் மக்காவுக்குப் போனாரு. ஏயாபோர்ட்ல வச்சு அவருகிட்ட நம்ம விசயத்தை விளக்கமாகச் சொன்னேன். முதல்ல அதிர்ச்சியாகிப் பிறகு மிச்சம் கவலைப்பட்டாரு. என்னை விஷ் பண்ணிக் காசும் கொஞ்சம் தந்தாரு. எல்லாத்தையும் ரஞ்சித்துக்கிட்ட ஹேண்ட் ஓவர் பண்ணிட்டுப் போ என்றாரு.'


'நீங்க இவ்வளவு றிஸ்க் எடுத்து நாம இப்படிப் போகத்தானா வேணும் மார்க்? இதெல்லாம் என்னாலதானே கஷ்டம். நான் வரல்ல மார்க்!' 


'சரி, வரலண்டா இறங்கிப் போ!' என்றான் முகத்தைக் கோபமாக வைத்துக்கொண்டு.  அதை உண்மையாகச் சொன்னானா இல்லை நடிக்கிறானா என்று தெரியாதபடி இருந்தது அவனது முகபாவம். ஆனாலும் எனக்குள்ள ரோசத்தை உடனடியாக நிரூபிக்க விரும்பி இறங்கிச் செல்வதற்காக கதவின் திருகியைக் கோபத்தோடு திருப்பினேன்.  ஆனால் எவ்வளவு முயன்றும் திறக்கவே முடியவில்லை.


' ஏய், சும்மா பகிடிக்குடா! நான் சொன்னா உடனே நம்பிடுவியா நீ? ஓகே ஷேல்வீ கோ டு நிலாவெளி பீச் றைட் நவ்?' என்று என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டே செல்போனில் யாருக்கோ கோல் செய்தான் அந்தக்  குறும்புக்காரன் மார்க் ஆன்டனி கெமிலஸ்.

அதுதான் அவனது முழுப்பெயர்.  அவனுடைய பெயரைப் போலவே அவனும் படு ஸ்டைலாகவும் ஸ்மார்ட்டாகவும் இருப்பவன்தான். மூன்று அல்லது நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு திருகோணமலை அனுராதபுரச் சந்தியிலுள்ள நித்தியானந்தா கல்லூரியில் நான் பதினோராம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தவேளை எனது பாடசாலை ஆசிரியனாக அதுவும் என்னுடைய வகுப்பாசிரியனாக இருந்தவன்தான் இவன் என்று சொன்னால் நம்புவீர்களா?


ஒரு ஆசிரியரைப் போய் மரியாதையில்லாமல் அவன் இவன் என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கின்றேனே என்று நீங்கள் யோசிப்பது புரிகின்றது. அது ஒன்றுமில்லை. பிற்காலத்திலே எங்கள் இருவருக்குள்ளேயும் உண்டான நெருக்கத்தின் விளைவுதான் இந்த மாற்றம். இதையெல்லாம் நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால் இந்தக் கதையை குறைந்தபட்சம் இன்னும் மூன்று நான்கு பராவாவது தொடர்ந்து படித்தாக வேண்டும்.


மார்க் ஆன்டனி கெமிலஸ் எங்கள் பாடசாலையின் பழைய மாணவனும் கூட.  பாலையூற்றைச் சேர்ந்த பழைய ஏற்பாடுகளை மிகவிசுவாசமாக நம்பும் ஒரு கிறிஸ்தவக் குடும்பத்தின் கடைசிப்பிள்ளை அவன். அவனது பெற்றோர்கள் சகோதரங்கள் மற்றும் குடும்பத்திலுள்ள அனைவரும் வெளிநாடுகளில்தான் உள்ளனர். இவன் மட்டும் வெளிநாடு போவதிலே நாட்டமின்றி தனது வயதான பாட்டியுடன் ஊரிலே இருக்கின்றான். ஏஎல் பரீட்சையில் முதல் தடவையிலேயே பாஸாகி மூன்று வருடங்களில் கல்வியியல் கல்லூரியை வெற்றிகரமாக முடித்ததிலே இருபத்தியொரு வயது பூர்த்தியாவதற்கிடையிலே நியமனம் பெற்று நான் படித்துக்கொண்டிருந்த நித்தியானந்தா கல்லூரிக்கே உடற்கல்வி ஆசிரியராக வந்துவிட்டான். 


அவன் எங்கள் பாடசாலையின் முன்னாள் மாணவன் என்பதாலும் முன்பு எங்களோடு ஒன்றாகப்பழகி கிரிக்கட், புட்போல் விளையாடித் திரிந்தவன் என்பதாலும் அவனை ஏனோ ஒரு ஆசிரியருக்குரிய இடத்திலே வைத்துப் பார்க்க எங்களால் முடியவில்லை. அவனும் எங்களை மாணவர்களாக மட்டும் கருதாமல் ஏறத்தாழ நண்பர்கள் போலத்தான் நடாத்தினான். இருந்தாலும் ஒரு மரியாதைக்காக அவனை நாங்கள் எல்லோரும் பாடசாலையில் வைத்து மட்டும் 'ஆன்டனி ஸேர்' என்று அழைப்பதுண்டு.


அவன் வருவதற்கு முன்பு வரை எங்கள் நித்தியானந்தா கல்லூரி ஏறத்தாழ ஒரு வயோதிபர் மடம்போலத்தான் காட்சியளித்துக் கொண்டிருந்தது. பின்பு அடுத்தடுத்த வருடங்களில் பழைய ஆசிரியர்களெல்லாம் ஓய்வுபெற்று பல இளம் ஆசிரியர்கள் வந்து ஒன்று சேர்ந்து இயங்கத் தொடங்கிய பின்புதான் எங்களைப்போன்ற மாணவர்களுக்கெல்லாம் படிப்பிலும் ஸ்போர்ட்சிலும் அலாதியான உற்சாகம் தொற்றிக்கொண்டது. அவனது மாணவர்களிலே


படிப்பில் எப்போதுமே கெட்டித்தனமாக இருந்து வந்தவனான எனக்கு ஸ்போர்ட்ஸிலே இருக்கும் ஆர்வத்தை பார்த்து மார்க் கெமிலஸுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்திருக்கும் போல. அதன் காரணமாகத்தான் பின்பு அவனுக்குள் என்மீது ஒரு ஈடுபாடு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். அது பின்பு எனது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலே அக்கறை செலுத்துமளவு நெருக்கமாகி ஒருகட்டத்திலே ஆசிரியர்-மாணவ உறவுக்கும் அப்பாலும் சென்று இன்று எனது குடும்பப் பிரச்சினைகளைக்கூட அவனிடம் மனம்விட்டுப்பேசித் தீர்மானிக்குமளவுக்கு இறுக்கமான நட்பாகிப்போயிருக்கின்றது.


'ஹேய்! என்ன இவ்வளவு யோசனை? பிரயாணத்துக்கு இரவு வரைக்கும் நேரமிருக்கு. லெட்ஸ் என்ஜோய் நவ்! நிலாவெளி பீச் உனக்கு ஓக்கேவா?' என்ற அவனது குரல் கேட்டு நினைவுக்கு வந்தபோது வெளியே லேசாக மழை தூறிக் கொண்டிருந்தது.

நான் சிறிது யோசித்துவிட்டு, 'யெஸ்!'  என்றதுதான் தாமதம்.
விர்ரெனக் கிளம்பிய கார் திருகோணமலை புகையிரத நிலையச் சந்தியைத்தாண்டி குவாடலூப் சேர்ச் முன்னாலிருந்த பொலீஸ் பாதுகாப்பு வீதித்தடையில்தான் போய் நின்றது. கரும்பச்சை நிற மழைக்கோட் அணிந்த வயதான ஒரு பொலீஸ்காரர் காரையும் எங்களையும் சில மில்லிகிராம் சந்தேகமாய் உற்றுப்பார்த்துவிட்டுத் தலையசைத்தார். அடுத்த நிமிடம் குளியலறையில் கைதவறிய சவர்க்காரம்போல கார்ப்பெட் வீதியில் வழுக்கிப் பாய்ந்தது கார். காதை உறுத்தாத மெல்லிய மேற்கத்திய சங்கீதத்தில் நனைந்தபடி கண்ணாடியூடாகத் தெரிந்த வெளியுலகம் வெகுநிசப்தமாய் இயங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன்.

வீதியோரம் இடதுபுறமாய் ரயில்வே குவார்ட்டர்ஸ், நெருப்புவாகை மரங்கள்.. சித்திவிநாயகர்கோயில்.. பழக்கடை.. இரும்புக்கடை.. தேனீர்க்கடை.. சில்லறைக்கடைகள்.. வீடியோக்கிளப்.. கொம்யூனிக்கேஷன்கள், தரிசு நிலம், காத்திருக்கும் முச்சக்கரவண்டிகள்.. மஞ்சள் பெயிண்ட் அடித்த புல்டோசர்.. வாழைக்குலையேற்றிச் செல்லும் சைக்கிள்காரர்.. டியூஷன் செல்லும் பிள்ளைகள், சீமெந்து விளம்பரம்.. மெக்கானிக் ஷொப்.. குட்டிச்சுவர்கள்.. சினிமா போஸ்டர்களை அசைபோடும் மாடுகள், மீன்விற்கும் பெண்.. என்று எல்லோரும் வேகமாகப் பின்வாங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

'என்னடா கோபமா? சரி, ஸீட் பெல்ட்டைப் போட்டுக்கோ.. ட்ரஃபிக்காரன் நிக்கிறான்!'

'என்னை ஏன் இன்னும் நீங்க வாடா போடா என்றீங்க..?' என்றேன் உண்மையான கோபத்தோடு.

'சரி மகாராணி, தங்களது ஆசனப்பட்டியை அணிந்து கொள்ளுங்கள். எதிரே நமது போக்குவரத்துக் காவலர்கள் பாதையோரங்களிலே வசூலுக்காகக் காத்துக் கிடக்கின்றார்கள்!'  என்றான் வாய்க்குள் சிரித்தபடி.

'சீ! நேத்திரா டீவில வாறவங்க பேசுற தமிழ் மாதிரியிருக்கு.. வாந்தி வருது!' 

'அதுக்குள்ளேவா.. இப்பதானே பழகினோம்.. ஏம் ஐ டூ ஃபாஸ்ட்?'

'ச்சீ! யூ ஆர் எ பேட் போய்!'

ஸீட்பெல்ட்டை அணிந்த மறுகணம் நான் அடிக்க கை ஓங்கி சட்டென்று அவன்  விலகமுயன்றதிலே காரின் பவர் ஸ்டியரிங் லேசாய்த் திரும்பி விட்டது. 120 கிலோமீற்றர் வேகத்தில் பறந்து கொண்டிருந்த கார் தடுமாறி கார்ப்பட் சாலையிலே சிறிது தூரம் சறுக்கிச் சென்று க்ரீச்சிட்டு மறுபுறம் திரும்பி நின்றது. சக்கரங்களின் உராய்வினால் லேசான டயர்நாற்றத்துடன் கூடிய புகைகிளம்ப பயத்திலே எனக்கு  இரத்தம் உறைந்துவிட்டது.   வெகுநிச்சயமாய் ஏற்படவிருந்த விபத்திலிருந்து மயிரிழையில் தப்பியதில் என்னை நான் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்வதற்குச் பல நிமிடங்கள் தேவைப்பட்டன. மார்க் கெமிலஸ் ஒரு கைதேர்ந்த சாரதி என்பதால் சட்டெனச் சுதாரித்து நடுவீதியில் நின்றுவிட்ட காரை ஒரு வட்டமடித்து சரியான பாதையில் திருப்பியெடுத்து விட்டான். அந்த வேளையிலே ட்ரபிக் பொலீஸ் யாருமில்லாதிருந்தது எங்கள் அதிர்ஷ்டமே.

கார்  அலஸ்தோட்டத்தைத் தாண்டிக் கொண்டிருந்தபோதுதான் என்முகத்தில் இருந்த பயத்தையும் தவிப்பையும் அவன் தன்னெதிரேயிருந்த பின்பார்வைக் கண்ணாடியில் ரசித்தபடி வருவதைப் பார்த்தேன்.

நான் ஓஎல் பரீட்சைக்காகத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும் போதுதான் முதன்முதலாக எனக்குள் ஒரு உடல் வேறுபாட்டை உணர்ந்தேன். ஆயினும் பரீட்சை மும்முரத்தில் இருந்த காரணத்தால் அதைச் சரியாகக் கவனிக்காமலிருந்து விட்டேன். பின்பு ஏஎல் கணிதப் பிரிவிலே சேர்ந்து படித்த அந்த இரண்டு வருட காலத்திலே இடையிடையே சில உடற்கோளாறுகள் தோன்றியிருந்தது. சில மாற்றங்கள் என்னை யோசிக்க வைத்தாலும் அவை குறித்து அதிக கவலையில்லாமல்தான் இருந்து வந்தேன்.


நான் A/L பரீட்சைக்குத் தோற்றிக் கொண்டிருந்த பழைய நாட்களில் மார்க் கெமிலஸ் என் படிப்பிலே அதிக அக்கறையெடுத்து நிறைய உதவிகள் செய்து கொண்டிருந்தான். அவனுடைய இந்த அபரிமித ஆர்வத்தினால் அவனையும் என்னையும் வைத்து நண்பர்களுக்குள் ஒரு கேலிப்பேச்சுக் கூட வளர்ந்திருந்தது. பரீட்சையின் பின்னர் தனது நண்பனொருவனின் கம்ப்யூட்டர் நிறுவனமொன்றிலே இலவசமாகப் பயிற்சி பெறும் ஏற்பாட்டையும் ஆங்கிலம் படிப்பதற்குரிய ஒழுங்கையும் அவனாகவே முன்வந்து வழங்கினான். இப்படியாக இருவருக்குமிடையே ஒரு நன்றி கலந்த நட்புணர்வு வளர்ந்திருந்தது.


நான் ஏஎல் பரீட்சை எழுதவேண்டிய நேரத்தில்தான் மார்க் கெமிலஸுக்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பு ஒன்று கிடைத்தது. ஆம், கிழக்கிலே நடந்த மாகாணசபைத் தேர்தலையடுத்து விளையாட்டுத்துறை அமைச்சராகிய முஸ்லீம் அரசியல்வாதி ஒருவருக்கு அந்தரங்கச் செயலாளராக அவன் நியமிக்கப்பட்டு எங்கள் பாடசாலையிலிருந்து தற்காலிகமாக விலகிச் சென்றுவிட்டான். அதற்கிடையிலே ஒருவாறு உயர்தரப்பரீட்சையும் எழுதி முடிவும் வெளியாகியிருந்தது.


பிஸிகல் ஸயன்ஸ் கிடைக்கும் வாய்ப்புள்ள பெறுபேறு வந்திருந்த காரணத்தால் கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி கெம்பஸ் போவதா அல்லது வேலையொன்றுக்காக முயல்வதா என்பதைத் தீர்மானிப்பதற்காக் காத்திருந்த வேளையில்தான் மீண்டும் எனக்குள் மீண்டும் சில வேறுபாடுகள் தலைதூக்கின. இம்முறை அவற்றின் தாக்கம் உக்கிரமாக இருந்ததால் அலட்சியம் செய்யமுடியவில்லை. ஒருநிலையில் வேறு ஒருவரின் உடலில் நான் இருப்பதைப் போலவும் சிலவேளைகளிலே எனக்குள்ளேயே வேறு ஒருவர் இருப்பது போலவும் சிக்கலான உள்ளுணர்வுகள் என்னை வாட்டியது. ஆனால் அவற்றை யாரிடமும் கூறவும் முடியவில்லை. அதற்கு ஒரு காரணமும் இருந்தது.


எனக்கென்று நெருக்கமாகப் பழகக்கூடிய நட்புவட்டத்தை நான் பெற்றிருக்காத காரணத்தாலும் வெட்கத்தினாலும் எனக்குள் நடந்து கொண்டிருந்த உடல் மற்றும் உள்ளுணர்வு மாற்றங்களையும் யாரிடமும் கூறமுடியாது போய்விட்டது. முன்பு போல கடினமான விளையாட்டுகளிலே ஈடுபட முடியவில்லை. வீதிக்குப் போவதற்குக்கூட யாராவது துணைக்கு வரவேண்டும் போலிருந்தது. யாரைப் பார்த்தாலும் எனக்கு ஆபத்தை விளைவித்து விடுவார்களோ என்ற இனம்புரியாத அச்சமும் தோன்றியது. கடைவீதிகளுக்குப் போய் பொருட்களை வாங்கி வரும் வேலைகளுக்குப் பதிலாக வீட்டுவேலைகளை இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டு செய்வதற்கே ஆர்வமாக இருந்தது. என்னைத் தேடி யாராவது வந்தால்கூட ஒளிய ஆரம்பிக்கலானேன். வீட்டின் வரவேற்பறையிலிருப்பதைவிட கூடிய நேரங்களிலே சமையலறையிலும் பின்கட்டுகளிலுமே இருக்கலானேன். புட்போல், கிரிக்கட், கார் பந்தயம் போன்ற உற்சாகமான விளையாட்டு நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்ததுபோய்  பெண்கள் அழுதுவடியும் தொலைக்காட்சி நெடுந்தொடர்களை இரசித்துப் பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டேன்.

 

 

கார் சாம்பல் தீவு பாலத்தை தாண்டிக் கொண்டிருந்தது.

சற்றுத் தூரத்தில் புதிதாகக் கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்த விஷ்ணு கோயிலின் பிரமாண்டமான கோபுரம் நீலவானின் பின்னணியிலே மிகவும் எடுப்பாகத் தெரிந்துகொண்டிருந்தது.


'அதுசரி, உங்க வீட்ல என்னடா சொல்றாங்க? இப்ப உன்னோட எல்லாரும் எப்படி இருக்கிறாங்க? இல்ல முன்ன மாதிரித்தான் இப்பவும் நீ தனியாத்தான் திரியுறியா?'


எனக்குச் சட்டென கண்களிலே நீர் துளிர்த்தது. அவனிடம் மறைப்பதற்கு முயன்றபோதும் கண்டுவிட்டான். ஸ்டியரிங்கை ஒருகையில் பிடித்துக் கொண்டு டேஷ்போர்டிலிருந்த டிஷ்யூவைக் கிழித்து நீட்டினான்.


'சரி, பதில் சொல்லணுமென்று கட்டாயமில்லை. ஷேல் வீ சேன்ஜ் த டொப்பிக்?'


'இல்ல.. அதையே பேசலாம். அதுக்குத்தானே இப்பவே வந்தேன்..! மார்க், கொஞ்சம் நிப்பாட்டுங்க,  இந்த கோயிலை ஒருக்கா இறங்கிப் பார்த்திட்டுப் போகலாம்' 


அவன் என்னை வியப்பாய் பார்த்தபடியே காரின் வேகத்தைக் குறைத்து இடதுபுறமாய் ஓரங்கட்டினான். அது ஒரு புதிதாகக் கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் பிரதிஷ்டை செய்யப்படாத கோயில் என்பதால்  பல ஏக்கர் பரப்பளவிலுள்ள அதன் வளாகம் ஆட்களேயில்லாமல் வெறிச்சோடிக்கிடந்தது. வாசலிலே நின்றபடியே செருப்பைக் கழற்றிவிட்டு கண்ணைமூடிக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டேன்.


'உனக்கிருக்கிற பிரச்சினைக்கு இந்தக் தனிக்கோயில் ஒற்றைச்சாமியெல்லாம்  போதாது. மொத்த சாமியையும் க்ளஸ்டர் மீட்டிங் கொன்பரன்ஸ் போட்டுத்தான் கும்பிடணும்'


'இங்க, இந்த நக்கல்தானே கூடாது. வேணும்டா உங்க மேரி மாதாவையும் கும்பிடுறன் போதுமா?'

'ஐயோ, நானே கும்பிடுறது கிடையாது. ஆனா பாவம் மாதா. உன்னால அவ நிம்மதியும் கெட்டுறப்போகுது'

'சரி ஜோக்ஸ் இருக்கட்டும். பீ ஸீரியஸ் மார்க்! இப்ப என்னதான் நான் செய்ய?'


'இப்பவா? வா முதல்ல கோயிலைச் சுற்றிப்பார்ப்போம்!' என்றவாறு என்னைக் கையிலே பிடித்தபடி நடக்கத் தொடங்கினான்.

.

அரசியல்வாதிக்கு பீஏவாக ஆகிவிட்டதால் அந்த நாட்களிலே மார்க் கெமிலஸால் முன்பு போல அடிக்கடி என்னைக் காணவரமுடியாமலிருந்தது. எப்போது பார்த்தாலும் மீட்டிங்குகள், பயணங்கள், திறப்பு விழாக்கள் என்று அவன்  வீட்டுப்பக்கம் வருவதே கிடையாது. அப்படியே வந்தாலும் குறைந்தபட்சம் ஆறுபேராவது புடைசூழ ஒரு சிற்றரசன் போலத்தான் வருவான். எதிரேயுள்ள மனிதர்களோடு பேசுவதைவிட செல்போனுடன் அவன் பேசுவதுதான் அதிகம்.

அவனது செல்போனும் கூட, 'நீங்கள் அழைக்கும் நபர் தற்போது வேறு ஒரு அழைப்பிலிருக்கின்றார்' எனும் பதிவுசெய்யப்பட்ட வாசகத்தைச் சொல்லும் கிளிப்பிள்ளையாகிப்போனது. இதனால் எனது பிரச்சினைகளை அவனிடம் கூட உடனடியாகச் சொல்ல முடியாது போனது. மனதிற்குள்ளேயே குமைந்து குமைந்து தற்கொலை செய்துவிடலாமா என்றுகூட நினைத்தேன்.


ஆனால் மார்க் கெமிலஸ் என்னைப் படிப்பிலும் விளையாட்டிலும் உருவாக்கிப் பார்க்க வேண்டும் என்ற பேராவலுடன் இருந்த காரணத்தால் அதற்கும் கூட அவன்தான் ஒருவகையிலே தடையாக இருந்தான். ஆனாலும் ஒருகட்டத்திலே என்னால் தாங்கவே முடியவில்லை. எப்படியோ இடைவிடாமல் முயன்று மார்க் கெமிலஸை வரவழைத்து தனிமையிலே சந்தித்துவிட்டேன்.  என்னுடைய அத்தiனை பிரச்சினைகளையும் ஒன்றும் விடாமல் அவனிடம் சொல்லி அழுது தீர்த்துவிட்டேன். அதையெல்லாம் கேட்டவன் அப்படியே ஆடிப்போய் விட்டான். அன்று எதுவுமே பேசமுடியாமல் சில நிமிஷங்கள் கல்லாய்ச் சமைந்து நின்றது மட்டும்தான் அதன் பிறகு அவன் ஓய்விலிருந்து நான் பார்த்த ஒரே சந்தர்ப்பம்.


அதன்பிறகு நடந்தவற்றையெல்லாம் நான் உங்களுக்கு சொல்லிப் புரியவைப்பதென்றால்  தமிழ்மொழியிலுள்ள வார்த்தைகளெல்லாம் நிச்சயம் தமது சக்திக்கு மீறி உழைத்தாக வேண்டியிருக்கும்.
ஆம். எனது பிரச்சிiனையைத் தெரிந்த கொண்ட பிறகு மார்க் ஒரு மணிநேரம் கூட என்னைத் தனிமையில் விடவில்லை. தனது அரசியல்வாதியிடம் பொருத்தமான பொய்கூறி தனது பொறுப்புகளையெல்லாம் மிகப்பெரும் பிரயத்தனத்துக்கு மத்தியில் தற்காலிகமாக வேறுசிலரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு என்னுடனேயே இருந்தான். முதலில் என்மீது எனக்கு வெறுப்பு ஏற்பட்டுவிடாதபடி பார்த்துக் கொண்டான். இதற்காக அவன் மணிக்கணக்கில் தன் நேரத்தைச் செலவழிக்கவேண்டியிருந்தது. இதனால் எனது வீட்டாருக்குக் கூட அவனது என்னுடனான நடத்தை தொடர்பாக இலேசான சந்தேகம் உண்டானது. அதையெல்லாம் பொறுத்துக் கொண்டு பம்பரமாய் இயங்கினான். தனக்கு மிகவும் நம்பிக்கையானவரான திறமை வாய்ந்த ஒரு பெண் வைத்தியரிடம் என்னை அழைத்துச் சென்று காண்பித்து எனது நிலைமைகள் தொடர்பாகப் விரிவாகக்  கேட்டறிந்தான்.


பின்பு அந்த டாக்டரின் ஆலோசனைப்படி என் பெற்றோர்களிடமும் சகோதரிகளோடும் தனித்தனியாகப் பேசினான்.   அதிர்ச்சியடைந்த அவர்கள் அடுத்த கணமே என்னைத் தோஷம் கழிப்பது, தெய்வக்குற்றம் போக்குவது என்று பேசத் தொடங்கிவிட்டார்கள். தீவிரமான மூடநம்பிக்கைகளிலும் சிறுதெய்வ வழிபாடுகளிலும் ஊறிப்போனவர்களான எனது குடும்பத்தினருக்கு மார்க் கெமிலஸின் அக்கறை புரிந்த அளவுக்கு எனது பிரச்சினைக்குரிய மருத்துவத் தீர்வு புரியவில்லை. 



இனிமேல் எனது குடும்பத்தினரோடு போராடுவதிலே பலனில்லை என்று புரிந்துவிட்டதால் என்னுடைய உறுதியான முடிவுக்காக காத்திருந்து நான் சம்மதித்ததும் எனது உறவுகளின் விருப்பமின்மைக்கு மத்தியில் திடீர் நடவடிக்கையிலே இறங்கினான் அவன். இதனால் எங்கள் உறவுகளிடம் நிறைய வீண்பழி கேட்டான். வேறுவழியில்லாத நிலையிலே மிரட்டியும் பார்த்தான். எதுவுமே கைகொடுக்காத நிலையில் கடைசியில் தனது அரசியல்வாதியின் செல்வாக்கை மறைமுகமாகப் பயன்படுத்தி கொழும்புவரை என்னை ஏறத்தாழக் கடத்திச் சென்று மருத்துவ ரீதியாகக் கைகொடுத்தவன்தான் இந்த மார்க் கெமிலஸ் என்ற எனது முன்னாள் ஆசிரியன்.

இத்தனை களேபரங்கள் நடந்தும் கூட என்னுடைய பிரச்சினையை தங்களது குடும்பத்திற்கேற்பட்ட ஓர் அவமானச் சாபமாக எங்கள் வீட்டார்கள் கருதியதால்  எத்தனை பிரச்சினைகள் வந்தாலும் அவற்றையெல்லாம் அடுத்த வீட்டுக்குக்கூடத் தெரியாமல் இரகசியமாக வைத்திருக்கவே நினைத்தார்கள்.  நடுத்தர வர்க்கத்துக் குடும்பங்களுக்கேயுரிய அந்த எழுதாச்சட்டம் மட்டும் இல்லாதிருந்தால் நானும் மார்க் கமிலஸும் நடாத்திய மருத்துவப் போராட்டங்களெல்லாம் பாதிவழியிலேயே பிசுபிசுத்துப்போயிருக்கும்.

கடைசியில் சில இலட்சங்களை ஏப்பமிட்டதும் சிக்கல் வாய்ந்ததுமான சத்திரசிகிச்சைகளுக்கு நான் உள்ளாகினேன். அதன் பின்னர் வெகுவிரைவிலேயே என்னால் உடலளவிலே அதிக சிரமமின்றி புதிய ஒரு வாழ்வுக்கு மாறிவிட முடிந்தது பெரும் அதிஷ்டமே. இயல்பிலேயே அழகானதும் நளினமானதுமான தோற்றமுடையதாக எனது உடல் இருந்ததும் அதற்குரிய முக்கிய காரணங்களிலே ஒன்று. ஆயினும் உறவுகளின் கேள்விகளுக்கும் சமூகத்தின் ஏளனப்பார்வைகளுக்கும் முகம் கொடுப்பதுதான் எனக்கு மிகப்பெரும் சவாலாக இருந்தது. இன்னும் இருந்தும் வருகின்றது.

இன்றைய உலகிலே என்னைப் போன்றவர்களாலும் அதிக சிரமமின்றி வாழமுடியும் என்பதற்கு என்னையே எனக்கு உதாரணமாக்கிக் காட்டியவன் மார்க் கெமிலஸ். எனது இரத்த உறவுகளே என்னை ஒருவித அசூயையுடன் பார்த்து ஒதுங்கிப்போகும் நிலையிலே எனக்கென்று எதுவித வாழ்க்கை நோக்குகளுமின்றிய வெட்டவெளியான இன்றைய நிலையிலும் மார்க் கெமிலஸுடனான அந்த நட்புறவு இன்னும் தொடர்ந்து வருகின்றது.

'ம்,  சொல்லுங்க மார்க்ஸ். இப்ப நான் என்ன செய்யறது. பிறந்ததிலிருந்து நான் வைத்திருந்த என்னுடைய பேர் விபரமெல்லாம் இப்ப நான் மாத்தணுமா என்ன?'

'அதுதான்டா எனக்கும் விளங்குதில்ல. நான் எனக்குத் தெரிஞ்சவங்ககிட்டயெல்லாம் கேட்டுப் பாத்திட்டன். பெயரை தனூஷா என்று மாற்றி பேர்த் ஸேட்டிபிகேட்டில் விபரங்களை புதுசா எழுதி திரும்பவும் பதிவு செய்ய வேணும் என்ற ஒரு விசயத்தைத் தவிர இது சம்பந்தமா எதுவும் தெரியல்ல! ஆனாலும் உனக்காக சில விசயங்களை  கொடுக்க வேண்டியதைக் கொடுத்து ஏற்கனவே நான் மாற்றித்தான் வச்சிருக்கிறேன்டா'
'நம்ம நாட்டுல இதுவிசயமா எதுவும் கேட்கிறதுக்கே பயமாயிருக்கு.  அதுக்காக எல்லாவற்றைமே மறைச்சுக்கொண்டு  மனசுக்குள்ளேயே குமைஞ்சு கொண்டும் என்னால் வாழமுடியாது.'

'ஒண்ணு செய்வோமா? இந்தத் திருட்டுப் பயணத்தை இப்படியே நிப்பாட்டிடுவோம். ஒரு மாதத்தில முறைப்படி பாஸ்போட் வீசா எல்லாம் எடுத்துத் தாறேன். இந்த நாட்டைவிட்டு சுவிஸ் கனடா என்று எங்காவது வெளிநாட்டுக்கு நீ மட்டும் போயிட்டு உன்ட படிப்பைப் முடிச்சிட்டுத் திரும்பி வா.  அந்த நாடுகள்ல மெடிகல் வசதியும் நல்லாருக்கும் அங்கேயே உன்ட படிப்பையும் தொடரலாம்..  தனியாக உன்னை நீயே சமாளிச்சுக்கிறது அங்க சுலபம்.  இதெல்லாம் அங்க சகஜமாகிப் பலவருஷங்களாகிட்டுது'

'இதுக்காக ஒருமாதம் காத்திருக்கணுமா நான்? இங்க உள்ள உறவுகளைச் சகிக்க முடியாமத்தானே வந்தேன். தவிர, நான் மட்டும் வெளிநாட்டுக்குப்  போகணுமா? கொழும்புக்கு ஒபரேஷனுக்கு கூட்டிக் கொண்டு போனதுக்கே உங்களுக்கு அவ்வளவு பிரச்சினை போட்டவங்க என்னோட அக்காமார். என்னை நீங்க தனியாக வெளிநாட்டுக்கு அனுப்புறதைக் கேள்விப்பட்டா உங்களை என்ன பண்ணுவாங்க தெரியுமா? அப்படியெண்டாலும்  நீங்களும்தான் வரணும்?'

'உனக்காக எங்கேயும் வருவேன். ஆனா ஏனோ எனக்கு இங்க நம்ம நாட்டுல இருக்கிறதுதான் விருப்பம்டா.'
'அது உண்மைதான் மார்க், அதுவுமில்லாம எங்க போனாலும் நம்ம சனங்களோட வாழறதுலதானே சந்தோசமிருக்கு'

'ஆனா நம்ம சனங்கள்தானேடா இதையெல்லாம் ஏதோ பேய் பலாப்பழத்தைப் பார்க்கிற மாதிரி பார்க்குது?'
'நம்ம சனங்களும் வேணும். ஆனா அதுகளோட இந்த சின்னப்புத்தியையும் சகிச்சுக் கொள்ளணும். என்னதான்டா பண்றது... என்னைப் பெத்தவங்களே இப்பிடியிருக்கிறாங்க.. மற்றவங்களை குறைசொல்ல முடியுமா? எனக்கு ஒருநேரம் செத்துடலாமா என்றுகூட இருக்கு!'

'ஹேய்.. டோண்ட் டேக் திஸ் மச் ஸீரியஸ். இவ்வளவு படிச்சிருக்கிறவள் நீயே இப்பிடி யோசிக்கலாமா. கோபம் வந்தால் யாரையாவது கொல்லணும் போல இருக்கு என்டு சொல்லு. ஐ மே அண்டர்ஸடேண்ட். பட் உன்னை நீயே அழிச்சிக்கிறதெல்லாம்.. டூ மச்டா!'

'ஐ'ம் ஸொறி. உங்களாலதான் எதையுமே செய்ய முடியாம இருக்கிறேன். இப்படிப் பேசிப்பேசியே என்னைக் கவுத்திட்டடா நீ!' என்று அவன் தலையிலே செல்லக் குட்டு ஒன்று வைத்தேன்.

'என்ன 'நீங்க உங்க' எல்லாம் போய் கடைசில 'டா' வந்;திட்டுது போல!' என்று கிசுகிசுத்தவாறு என் இடையில் கைபோட்டு வளைத்து அணைத்துக் கொண்டான். யாரும் பார்த்து விடுவார்களோ என்று கூச்சமாக இருந்தாலும் அவனது செய்கையை உள்ளுக்குள் விரும்பினேன். என்னைத் தன் மார்போடு அணைத்து முத்தமிட மாட்டானா என்று மனம் ஏங்கியது. என்னை வெட்கம் பிடுங்கித் தின்றது. திடீரென என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை. முகத்தை நெருங்கி வந்துவிட்டு ஏனோ அதற்குமேல் முன்னேறாமல் என்னை விடுவித்துவிட்டான்.

இருவரும் அருகிலிருந்த ஒரு வேப்பமரத்தின் கீழிருந்த சிமென்ட் பெஞ்சில் உட்கார்ந்தோம்.
போன மாதத்தை விட வெட்கத்தின் அளவு கூடியிருப்பதை தெளிவாக உணர்ந்தேன். அப்படியானால் சிகிச்சை பலனளிக்கத் தொடங்கிவிட்டது என்றுதானே அர்த்தம். இதையும் அவனிடம் கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

'என்ன மகாராணிக்கு என்ன முகமெல்லாம் இப்படிச் சிவந்திருக்கு? அதுசரி இப்ப உனக்கு எல்லாம் ஓகேவா? ஏதாவது கொம்ப்ளய்ண்ட் இருக்கா. நேற்றுகூட நம்ம ஸர்ஜன் கோல் எடுத்து விசாரிச்சாருடா. இதுவரைக்கும் எத்தனையோ பேருக்கு ப்ளாஸ்டிக் ஸர்ஜரி செய்திருந்தாலும் உனக்காகச் செய்ததுதான் அவருக்கு மனநிறைவு தந்த விடயமாம் என்றெல்லாம் சொல்லிட்டிருந்தார். பாவம் நல்ல மனிசன்.'
'அதனாலதானே அவரோட பேர்சனல் ஃபீஸ் கூட வேணாம்;டாரு. ஹொஸ்பிடல் சார்ஜ் மட்டுந்தானே. நல்லாருக்கணும் அந்த டொக்டர். நீங்களும் பாவம். எனக்காக எவ்வளவு காசு உங்க பொஸ்ஸுக்கிட்ட கடனா வாங்கி வாங்கிச் செலவழிச்சிட்டீங்க. அந்த அழகான பைக்கைக் கூட வித்திட்டீங்க.'

'அதுதான் இப்ப அவரோட புதுக்கார் இருக்கே. இன்றைக்கு இரவு 11 மணி வரைக்கும் இது நம்ம கார்தான்...?'

'ஆ! அப்ப சாமத்துலயா நம்ம போட்ல போகிற பயணம்? எனக்கேலாப்பா கடல்ல குளிர் நடுங்கும். கடைசில பாருங்க அங்க போய்ச் சேர்றதுக்குள்ள நான் குளிர்ல செத்தே போயிடுவேன். நீங்க இருந்து அழப்போறீங்க. ஏன் பகல்ல போனா என்னவாம்?' என்று சிணுங்கினேன்.

'ஆங், போகலாம்! உன் மச்சான்மார் நேவிக்காரன் இருக்கிறானே? வெத்திலை பாக்கு வச்சு வந்து கூட்டிட்டுப் போவான். பிறகு நீயும் நானும் முக்காடு போட்டுட்டுப்போய் ட்ரிங்கோ ஜெற்றியில இறங்கிறதை டீவியில காட்டுவான் பரவாயில்லயா? ப்ளெங்கட் ஸ்வெட்டர் க்ளவ்ஸ் எல்லாம் இருக்கு..  அதெல்லாம் ஒண்ணும் சாக மாட்டாய் நீ. எல்லாம் என்னோட பொஸ் தந்தது!'

'சரி வாங்க போகலாம்.' என்று எழுந்து காரை நோக்கி நடந்தேன்.

'தனூஷா! கொஞ்சம் நில்லு! உனக்கு இப்ப எல்லாம் நோர்மலா இருக்குதா? எப்படியும் ஹோர்மோன்ஸ் ஸ்டிமியுலேஷன் ஸ்கேனிங் பார்க்க நாம ஒரு தடவை கொழும்புக்கு போய் வந்திருக்கத்தான் வேணும்டா. சே! அதுக்குள்ள இந்தப் பிரயாணம் ஓக்கேயாயிடுச்சு பாரு.'

'அதெல்லாம் ஓக்கே. பீரியட்ஸ் கூட ரெகுலராயிட்டுது. எல்லாம் சரியாகி வந்துதான் என்ன? எங்க வீட்டு ஆக்களே முதல்ல என்ட பிரச்சினையைப் புரிஞ்சிக் கொள்றாங்கல்லயே. நீங்க அம்மாக்கிட்ட சொல்லி விளங்கப்படுத்தினதாலதான் ஓரளவு என்டாலும் ஒத்துக்கிட்டாங்க. என்டாலும் என்ட சகோதரங்கள் மற்ற உறவுகளெல்லாம் என்னை ஒரு பெண்பிள்ளை என்றே நினைக்கிறதில்ல. அவங்க என்னை உறவு என்று சொல்லிக்கொள்றதுக்கே விரும்புறாங்க இல்ல மார்க்.'

'..........'

'கோயிலுக்குப் போறதுக்கென்று எல்லாரும் வெளிக்கிடுவாங்க. நானும் வெளிக்கிட்டவுடனே சட்டென்று எல்லாரும் போகாம நின்றிடுவாங்க. ஒரு விசேஷத்துக்குக் கூட என்னை வீட்டுல விட்டுட்டு ரகசியமாக போயிடுவாங்க தெரியுமா? இத்தனைக்கும் என் குடும்பத்தில உள்ளவங்க யாரையும் விட நான் அழகிலயும் நிறத்திலயும் வடிவாத்தானே இருக்கிறேன்? பிறகு ஏன் எனக்கு இப்படியெல்லாம் செய்யிறாங்க. எனக்கு எப்படியிருக்கும் யோசிச்சுப் பாருங்க. இன்றைக்குக் கூட கோயிலுக்குத் தனியாகத்தான் வந்தேன்.'

 'சரி, அவங்கட கதையெல்லாம் விடு. இனி உன்னால அடுத்தவங்க துணையில்லாமலே சுதந்திரமா வாழ இயலும். கையில உன்னோட படிப்புக்குரிய சேர்ட்டிபிக்கட்ஸ் எல்லாம் பக்காவா இங்லீஷ்ல ட்ரான்ஸ்லேட் செய்து ரெடியா வச்சிருக்கேன். அங்க போய் சேர்ந்து செட்டிலானதும் படிக்கலாம். பிறகென்ன நல்ல வேலை கிடைக்கும். இப்பிடி இடையிலே சோர்ந்து போயிட்டியென்டா இத்தனை நாள் நீ பட்ட கஷ்டத்திற்கும்  நானெடுத்த முயற்சிக்கும் பலனில்லாமப் போயிடும்.'

'சரி, நம்ம போட் அங்க போய்ச்சேர எத்தனை நாளாகும் மார்க்?'

'ஒரு பத்து பதினைஞ்சு நாளாகலாம். ஆனா கடல் நிலைமைகளைச் சொல்ல இயலாதுடா'

'சரி மார்க், இனி உங்களை நான் டிஸ்கரேஜ் பண்ண மாட்டேன். சரி, எனக்குத் தூக்கம் வருது.' என்றபடி நான் அவனது தோளிலே சாய்ந்ததும் காரை ஓட்டிக்கொண்டே இடது கையால் என்னை அணைத்துக் கொண்டான் மார்க்.

கடற்கரைக் காற்று இதமாய் வீசிக்கொண்டிருக்க கார் நிலாவெளியை நோக்கி தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டேயிருந்தது.

 

 

ஒரு குளிர்நிறைந்த அக்டோபர் மாதத்தின் அதிகாலையில் திடீரென வெளிச்சமும் சப்தங்களும் உறுத்த நான் கண்விழித்தபோது, நிலாவெளிக் கடற்கரையிலிருந்து ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தை குட்டிகளுமாய் எழுபத்தைந்து பேருடன்  புறப்பட்டு பதினொரு நாட்கள் கடினமானதொரு நெடும்பயணம் செய்து வந்த எங்கள் படகைச்சூழ நீலநிற கப்பற்படைச் சீருடையும் கறுப்புநிற கூலிங் க்ளாஸ்களும் அணிந்த வெள்ளைக்கார கடற்படை மாலுமிகள் ஆங்கிலத்திலே இரைச்சலாய்ப் பேசிக்கொண்டு நின்றிருந்தார்கள்.

 "Ok Guys! You are saved. Now, you all have to get-down from your boat for the initial Medical Checking before entering  the Christmas Island!" 


கரையிலிருந்து எங்களைத் தங்களது கப்பற்படைப் படகுக்குள் இறங்குமாறு மெகா போனில் அறிவித்துக் கொண்டிருக்க படகிலே எங்களோடு வந்த மக்களெல்லாம்  அந்த வெள்ளைக்காரர்களின் நேவிப்படகுக்குள்ளே இறங்குவதற்காக தங்களது மூட்டை முடிச்சுகளுடன் முண்டியடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இத்தனை நாளும் அத்தனைபேரும் முடங்கிக் கிடந்து பயணம்புரிந்த அந்தப் பெரிய மீன்பிடிப்படகின் இருளான உள்ளறையிலிருந்து நானும் மேலேறி வந்தபோது இத்தனை ஆரவாரங்களுக்கு மத்தியிலும் படகின் மேல்தளத்திலே ஓர் ஓரமாய் குளிரிலே இன்னும் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் மார்க் கெமிலஸைப் பார்த்தேன். 'எப்படி இவ்வளவு இரைச்சலுக்கும் இடையிலும் இந்தக் குறும்புக்காரன் இன்னும் வேண்டுமென்றே தூங்கிக் கொண்டிருக்கின்றான்' என்ற கோபத்திலே அவனை எழுப்புவதற்காக நான் தொட்டுப்பார்த்தபோது..

அவன் உடம்பு ஐஸ்கட்டியாய் விறைத்துச் சில்லிட்டுப்போயிருந்தது.

-மூதூர் மொகமட் ராபி

(2012.11.13)

திரைப்பட விமர்சனம் : மூதூரின் முதல் திரைப்படம்

 

 

நம்பிக்கை தரும் 'ஏமாற்றம்'

ஒவ்வாரு ஊருக்கும் ஒவ்வொரு சிறப்பியல்பு இருப்பது வழமை.

நமது ஊரான மூதூருக்கு உள்ள சிறப்பியல்பு என்று நான் கருதுவது மிகக்குறைந்த வசதிகளைக் கொண்டு நம்மவர்கள் மேற்கொள்ளும் பெரும் முயற்சிகளைத்தான். இது கல்வி, கலாசாரம், கலை இலக்கியம், பொருளாதாரம், பாதுகாப்பு, அரசியல், விளையாட்டுத்துறை என்று அனைத்து விடயங்களுக்கும் பொருந்தக்கூடியதாகவே இருந்து வருகின்றது.

அந்த வகையில்தான் மூதூரின் முதலாவது திரைப்படமான ஏமாற்றம் என்ற இந்த திரைப்பட முயற்சியையும் பார்க்க வேண்டியிருக்கின்றது. திரைப்படம் சார்ந்த குறைந்தபட்ச அறிவுதானும் இல்லாதநிலையிலே குறைவான தொழினுட்ப வசதிகளையும் அனுபவமின்மையையும் வைத்துக்கொண்டு திரைப்படமொன்றை உருவாக்க நினைத்த தைரியத்தை முதலிலே பாராட்டியாக வேண்டும்.

ஏனெனில் இந்தப்படத்தின் இயக்குனர் என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் இளைஞர் எச். பீ. எச். அர்ஷாத் படத்தின் பின்னிணைப்பிலே தோன்றி குறிப்பிட்டிருக்கும் தகவல்களையும் பார்க்கையிலே இந்தப்படத்தின் கதைத்தேர்வு, திரைக்கதை, பாத்திரங்கள் தேர்வு, நடிப்பு, ஒளிப்பதிவு, காட்சித்தொகுப்பு, இசைச்சேர்ப்பு முதலிய அம்சங்களையும் குற்றங்காணவிழைவதிலே அர்த்தமில்லை என்றுதான் தோன்றுகின்றது.

இத்திரைப்படத்தின் இறுவட்டை பலமுறை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து அதன் கலை மற்றும் தொழினுட்ப அம்சங்களை நன்கு உள்வாங்கி விமர்சனம் செய்வதுதான் மிகச் சரியானது. ஆயினும் அதற்குப் பதிலாக ஒரு குறுகிய கால அவகாசத்திற்குள் இப்படத்தை பார்த்து எனது கருத்துக்களைச் சொல்ல வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் மற்றும்  வேலைப்பளுவிற்கிடையில் பார்வையாளர்களாகிய உங்களோடு சிறிய தலைப்புகளில் சில விடயங்களை பகிர்ந்து கொள்வதற்கு முயற்சித்திருக்கின்றேன்.

கதைத்தேர்வு:

இன்று மூதூர் இளைஞர்கள் என்றாலே உள்ளுரிலும் வெளியூர்களிலும் நிதிமோசடி செய்துவிட்டு வெளிநாட்டுக்குத் தப்பியோடிவிடுபவர்கள் என்ற அபிப்பிராயம் ஏற்பட்டு வருகின்றது. அதேவேளை இத்தகைய அபிப்பிராயங்களின் மறுதலையாக இவ்வாறான மோசடிக்காரர்களை நம்பி இலகுவாக ஏமாந்து விடுபவர்களாகவும் அதே மூதூர் இளைஞர்கள்தான் இருந்து வருகின்றார்கள் என்பது முரண்நகை.

இவ்வாறான ஒரு சூழலிலே இந்த அம்சங்களை கருவாக திரைப்படத்திற்குரிய  கதை அமைந்திருப்பது வெகுபொருத்தம்.

திரைக்கதை & வசனம்:

திரைக்கதைதான் ஒரு திரைப்படத்துக்கு மையநரம்புத்தொகுதி போன்றது.
ஒரு சிறந்த சிறுகதையோ நாவலோ காட்சிகளை எழுத்திலே விபரித்து நம் கண்முன்னே நிறுத்தும். அங்கு கதையாசிரியரின் விவரணைகளுடன் வாசகர்களின் நமது கற்பனாசக்தியும் ஒன்றிணைந்து காட்சிகள் வடிவம் பெறும். ஆனால் ஒரு சிறந்த திரைப்படம் என்பது ஏறத்தாழ முழுமையான காட்சி ஊடகம். எனவே திரைப்படம் ஒன்றைத் தயாரிக்கும் ஒருவர் திரைக்கதையில்தான் அதிக கவனம் செலுத்தியாக வேண்டும்.
ஆனால் சங்கீத ஞானம் இல்லாதவர்கள் கூட சில வேளைகளிலே தமது குரல் வளத்தையும் கேட்டல் அறிவையும் கொண்டு சிறப்பாக பாடிவிட முடிவதுண்டு. அதுபோலவே இங்கு பல குறைபாடுகளுடன் கூடிய ஆனால் கதைக்கு பெரியளவிலே உறுத்தல் தந்திராத திரைவடிவம் ஒன்று இயல்பாக அல்லது அதிர்ஷ்டவசமாக ஏற்பட்டுள்ளது.

உரையாடல் முழுவதும் உள்ளுருக்குரியதாக எழுதப்பட்டிருக்கின்றது. இதனால் திரைப்படமானது ஏனைய பல குறைபாடுகளையும் மீறி நமக்குரியதான உணர்வை ஏற்படுத்துவதையும் நமது சமூகத்தை விட்டு அந்நியப்பட்டு விடாதிருப்பதையும் உறுதிசெய்திருக்கின்றது. குறிப்பாக முஸ்பீக்கின் தந்தையின் மரணக்காட்சியையும் அதன் பின்னரான உரையாடலையும் குறிப்பிடலாம்.

பாத்திரத்தேர்வு & நடிப்பு:

தொழில்சார் நடிகர்களோ நாடகக் கலைஞர்களோ இல்லாத நிலையில் நண்பர்கள் வட்டத்திற்குள் பாத்திரங்களைத் தேர்வு செய்யவேண்டிய நிலை எந்தவொரு இயக்குனருக்கும் சிரமமானது. அதுவும் கெமராக் கூச்சமின்றி உடல்மொழி சார்ந்து இயல்பாக நடிப்பதற்கு தனித்திறமையும் கடுமையான பயிற்சியும் தேவை. இருந்தபோதிலும் வெகு சொற்ப அளவிலாவது முயற்சித்திருக்கின்றார்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டியிருக்கின்றது. நடிப்பின் குறைபாடுகள் பல சந்தர்ப்பங்களிலே காட்சித் தொகுப்பின் மூலம் வெகுசமார்த்தியமாக மறைக்கப்பட்டுள்ளது சிறந்த உத்தி.

வயதான பாத்திரங்களுக்கு நாடகபாணி ஒப்பனைகளுடன் கூடிய இளைஞர்களுக்குப் பதிலாக வயதானவர்களையே பயன்படுத்தியிருக்கக்கூடிய வாய்ப்புகளை இயக்குனர் தவறவிட்டிருக்கின்றார். இதற்குரிய காரணம் அவரது விளக்கத்திலே சொல்லப்படவில்லை. ஆனாலும் அவற்றுக்குப் பொருத்தமானவர்களும் திறமையானவர்களுமான மூத்தவர்கள் ஊரிலே கிடையாது என்பதைவிட அத்தகைய வயதிலிருப்பவர்களுக்கு திரைப்பட முயற்சி மற்றும் நடிப்புத் தொடர்பான ஆன்மீகத்துக்கூடான தவறான பார்வையே காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்றே தோன்றுகின்றது.

ஒளிப்பதிவு:

இயக்குனரின் தகவலின்படி சாதாரண ஸோனி எச்டீ வீடியோ கெமரா பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிகின்றது. அதுமட்டுமே ஒரு பெரும் குறைபாடு என்று சொல்லமுடியாது. ஏனெனில் 'மும்பை எக்ஸ்பிரஸ்' இதே கெமராவினால் மட்டுமே ஒளிப்பதிவு செய்யப்பட்ட ஒரு முழுநீளத் தென்னிந்தியத் திரைப்படம்.

ஆனால் 'மும்பை எக்ஸ்பிரஸ்' வேறுபல துணைச்சாதனங்களின் உதவியோடு திறமை வாய்ந்த தொழினுட்பக்குழுவினால்  சாதனைக்காகப் புரியப்பட்ட முயற்சி என்பதால் அதனை இதனுடன் ஒப்பிடமுடியாதுதான். ஆனாலும் ஒரு காட்சியை படமாக்கும்போது பல்வேறு கோணங்களில் படமாக்கினால் அது காட்சியுடன் பார்வையாளனை ஒன்ற வைக்கும். சில காட்சிகளிலே அது செய்யப்பட்டிருக்கின்றது எனினும் பாத்திரங்கள் உரையாடும் காட்சிகளில் விசுவின் படங்கள் போல கெமிரா ஆணி அடித்தாற்போல ஒரே இடத்திலே அமர்ந்து சலிப்பூட்டுகின்றது. ஒளிப்பதிவிலே தனியே சாதனங்களையும் கணனி மென்பொருட்களையும் நம்புவதைவிட ஒரு இயக்குனர் தனது கற்பனைத்திறனை நம்புவதுதான் சிறந்தது.

காட்சித்தொகுப்பு & இசைச் சேர்ப்பு:

எவ்வளவு மோசமான திரைக்கதையையும் கூட தூக்கி நிறுத்தக்கூடியது காட்சித்தொகுப்பு. இந்த 'ஏமாற்றத்தை' யும் காட்சித்தொகுப்பு ஒன்றுதான் வெகுவாகத் தூக்கி நிறுத்தியிருக்கின்றது. ஆயினும் சில இடங்களில் அவசியமில்லாத எடிட்டிங் சில்மிஷங்கள் தூக்கலாகி கவனத்தைக் கலைக்கின்றன.

அதுபோலவே காட்சிக்குப் பொருத்தமான இசைச் சேர்ப்புச் செய்யப்பட்டிருக்கின்றது. பல இடங்களிலும் இவை சரியாக இருந்தபோதிலும் சில இடங்களிலே சோற்றுக்குக் கறி என்று இல்லாமல் கறிக்குச் சோறு என்பது போல ஆகிவிட்டிருக்கின்றது.

ஆக மொத்தத்தில் நான் ஆரம்பத்திலே குறிப்பிட்டது போன்று திரைப்படம் சார்ந்த குறைந்தபட்ச அறிவுதானும் இல்லாத நிலையிலே குறைவான தொழினுட்ப வசதிகளையும் அனுபவமின்மையையும் வைத்துக்கொண்டு திரைப்படமொன்றை உருவாக்க நினைத்த ஏமாற்றம் இயக்குனர் மற்றும் குழுவினரின் தைரியத்தையும் நிச்சயம் பாராட்டியாக வேண்டும்.

அதேவேளை திரைப்படத்தின் முடிவில் இயக்குனர் குறிப்பிட்டுள்ள விடயங்களிலே சில விமர்சனங்களும் உள்ளன. நமது ஊரிலிருந்து உருவாகும் திரைப்படங்கள் மூதூருக்குரிய திரைப்பட முயற்சியின் விளைவு என்ற உரிமையை நாம் முழுமையாக அனுபவிப்பதாயின் அது தனியே ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்திற்கு மட்டுமேயுரியதாக மாத்திரம் அமைந்து விடாமல் சகல மக்களுக்குமுரிய உணர்வகளைப் பிரதிபலிப்பதாக அமையவேண்டும்.

அதுமட்டுமன்றி உலகத்தரம் வாய்ந்த திரைப்படங்களாக ஈரான் இஸ்லாமியக்குடியரசின் இஸ்லாமிய விழுமியங்களுடன் கூடிய திரைப்படங்கள் பெண்களின் மகத்தான பங்களிப்புடன் உருவாகி வருகின்ற நிலையில் இளைஞர் அர்ஷத் தனது திரைப்படத்தில் பெண்களையே பயன்படுத்தவில்லை என்று பெருமையாகக் குறிப்பிடுவது படுபிற்போக்கான மனோபாவம் ஆகும். மாறாக பெண்களுக்கும் மதவிழுமியங்களுக்குட்பட்ட வரையறைகளுக்குள் எதிர்காலத்தில் திரைப்பட வாய்ப்பளிக்கப்படவேண்டும் என்று அவர் தனது கருத்தைத் திருத்தியமைத்துக் கொள்வதுதான் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்.

இறுதியாக, ஏமாற்றம் என்ற இத்திரைப்படத்திலே எத்தனையோ குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும் இதன் மூலம் நமது இளைஞர்கள் சமூகத்துக்கு ஒரு செய்தியை தெளிவாக் கூறியுள்ளார்கள்.
அதாவது நமது ஊரிலே திறமையான இளைஞர்களுக்கும் அவர்தம் துணிச்சலான முன்னோடி முயற்சிகளுக்கும் பஞ்சமில்லை எனும் தகவலையும் வாய்ப்புகளும் வசதிகளும் கிடைக்குமிடத்து பெரியளவிலே சாதிக்கும் வல்லமையை நிரூபிப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையையும் தெரிவித்திருக்கின்றார்கள்.

இத்திரைப்படத்தின் இயக்குனருக்கும் இதற்காக உழைத்தவர்களுக்கும் வாழ்த்துக்கள்!

 -மூதூர் மொகமட் ராபி
(2012.11.07)

மூதூர் மொகமட்ராபி : மற்றுமொரு வெற்றி!

அண்மையிலே திருகோணமலை சாகித்திய விழா மற்றும் மாவட்ட இலக்கிய விழா ஆகியவற்றினை முன்னிட்டு நடாத்தப்பட்ட ஆக்கப்போட்டிகளிலே சிறுகதை மற்றும் கவிதைகளுக்காக முறையே முதலாம் இரண்டாம் இடங்களை வென்றிருந்தவரான மூதூர் மொகமட்ராபி இம்முறை மற்றுமொரு வெற்றியையும் பெற்றுள்ளார்.

 

ஆம்.

கலாசார மற்றும் கலை அலுவல்கள் அமைச்சினால் அகில இலங்கை ரீதியிலே நடாத்தப்பட்ட அரச ஊழியர்களுக்கான ஆக்கத்திறன் போட்டி - 2012ல்  சிறுகதைப் பிரிவிலே கலந்துகொண்ட மூதூர் மொகமட்ராபியின்  சிறுகதை  அகில இங்கை ரீதியிலே மிகச்சிறந்த ஐந்து சிறுகதைகளிலே ஒன்றாகத் தெரிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

எதிர்வரும் டிசம்பர் மாதம் 4ம் திகதி  காலை 9.00 மணி முதல் மாலை வரை  கொழும்பிலுள்ள தேசிய அருங்காட்சியக கேட்போர் கூடத்தில் நடைபெறவுள்ள அமைச்சர்கள் மற்றும் முக்கிய இலக்கிய, கலையுலகப் பிரமுகர்கள் பலர் கலந்து கொள்ளவிருக்கும் கோலாகலமான விருது வழங்கும் விழாவில் இவருக்கான விருதும் பரிசும் வழங்கப்படவுள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

 

கிழக்கின் சிறந்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவராக தன்னை நிரூபித்துவரும் இவரை சிறகுகள் இணையத்தளத்தின் சார்பிலே வாழ்த்துவதிலே மகிழ்ச்சியடைகின்றோம்.

 

Jesslya Jessly

மூதூர் மாணவி பாத்திமா பாஃரா ரோஷன் கவிதைப்போட்டியிலே வெற்றி

 
தி/ மூதூர் அந்நஹார் மகளிர் கல்லூரி யைச் சேர்ந்த தரம் 7   மாணவி செல்வி. பாத்திமா பாஃரா ரோஷன் சர்வதேச சிரேஷ்ட பிரஜைகள் தினத்தை முன்னிட்டு நடாத்தப்பட்ட கவிதைப்போட்டியிலே மூன்றாம் இடத்தை வெற்றியீட்டியுள்ளார். இவர் திருகோணமலையில் தொழில்புரியும் மூதூர் வர்த்தகரான ஜனாப். முஹம்மது பாயிஸ் - பரீன் தம்பதிகளின் கனிஷ்ட புதல்வியும் மறைந்த அதிபர் எம்.எம்.கே. முஹம்மது அவர்களின் பேத்தியுமாவார்.

 

இவருக்குரிய பரிசு இன்றைய 30.10.2012 தினம் சம்மாந்துறையில் மிகவும் கோலாகலமாக நடைபெற்ற சிரேஷ்ட பிரஜைகள் தின விழா விலே வழங்கப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். கவிதைப்போட்டியிலே முதலாம் இரண்டாம் இடங்களை கிண்ணியா கல்வி வலயத்தைச் சேர்ந்த இரு பாடசாலை மாணவிகள் பெற்றிருப்பதும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

 

பாத்திமா பாஃரா மற்றும் வெற்றி பெற்ற மாணவிகள் அனைவரையும் பாராட்டுகின்றோம்

 

- 'Mutur' Mohammed Rafi

சிறுகதை : எனது பெயர் இன்சாப்.

எனது பெயர் இன்சாப்.

இந்த நவம்பர் மாதம் வந்தால் எனக்கு வயது 13 ஆகப்போகின்றது. ஆனால் நவம்பர் மாதங்களெல்லாம் இனிமேல் வருமா என்பதுதான் இப்போது பிரச்சினையே. ஆம், அதற்குக் காரணமிருக்கின்றது. அதற்கு முன்பு என்னைப்பற்றிச் சொல்லி முடித்து விடுகின்றேன்.


நான் பார்ப்பதற்கு அழகானவனோ அல்லது சட்டென எல்லோருக்கும் பிடித்துப்போகும் சிறுவனோ கிடையாது. ஆனால் வகுப்பிலே ஓரளவு கெட்டித்தனமாகப் படிப்பவன்தான். விஞ்ஞானப்பாடத்தை மட்டுமே மிகவும் விருப்பத்துடன் படிப்பேன். வீட்டில் எனது அறை முழுவதையும் வயர்களாலும் பற்றரிகளாலும் நிறைத்து வைத்திருப்பேன். பொதுமைதானத்தில் கிரிக்கட் விளையாடும் வகுப்புச் சினேகிதர்கள் தவிர வீட்டிலிருக்கும் உம்மா வாப்பா உட்பட பெரியவர்களுக்கு குறிப்பாக வீட்டு வராந்தாவில் சாய்மனைக் கதிரையில் கால்நீட்டியமர்ந்து பத்திரிகையை புரட்டிக்கொண்டிருக்கும் பென்சன் வாங்கும் பெரிசுகளுக்கு  நான் கிலோக் கணக்கிலே எரிச்சல் தருபவன்.


வீட்டிலிருந்து சுமார் நாலு கிலோமீற்றர் தூரத்திலிருக்கும் சந்தடி மிகுந்த நகரப்பாடசாலையொன்றிலே எட்டாம் வகுப்பிலே படிக்கின்றேன். தினமும் காலையில் எழுந்தவுடன் எனது தம்பி இம்ரானுடன் (பட்டப்பெயர்: ஒல்லிப்பிச்சான்) ஒரு சின்னச் சண்டையாவது போடாவிட்டால் சாப்பாடு செரிக்காது எனக்கு. பாடசாலைக்கு நாங்கள் இருவரும் வெளிக்கிடும் நேரத்தில் எங்கள் வீடு கிட்டத்தட்ட 2009 மே மாதத்து  வெள்ளிமுள்ளி வாய்க்கால் போலிருக்கும்.


அலாரம் மணிக்கூடுபோல் சமையல் புகைக்குள்ளிருந்து அவ்வப்போது நேரத்தைச் சொல்லித் தொண்டையைக் கிழிக்கும் உம்மா, பழைய மோட்டார்சைக்கிளிலே எங்களைப் பாடசாலையில் இறக்கிவிட்டு இறைச்சிக்கோழி பாக்கி வசூலுக்குப் போகும் பரபரப்பில் பத்து செக்கனுக்கு ஒருதடவை தொண்டையைச் செருமியபடி, 'டேய்! டேய்! வாங்ளேண்டா கெதியா!' என்று முன்னும் பின்னும் அலையும் வாப்பா, முன்வராந்தாவில் படித்துக்கொண்டிருக்கும் பத்திரிகையை விலக்கி மூக்குக்கண்ணாடிக்குள்ளிருந்து முறைக்கும் புச்சியப்பா (வாப்பாவின் தந்தை - அவரை நான் அப்படித்தான் அழைப்பேன்),  ஆகியோரின் வசவுகளின் பின்னணி இசையோடு நானும் ஒல்லிப்பிச்சானும் பாடசாலைக்குப் போவதற்குள் வீடு நாலுபடும்.


நான் சஞ்சரிக்கும் உலகிலிருந்து இந்தப் பெரிசுகளையெல்லாம் நீக்கிவிட்டால்  அதிலே எனது கிரிக்கட் நண்பர்களும் டீவியில் வரும் மல்யுத்தச் சண்டியர்களும் தான் இருப்பார்கள். எனது மண்டைக்குள்ளே கார்ட்டூன் மிருகங்களும் சண்டியர்களின் சாகசங்களும்தான் மறுஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருக்கும். வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு அது தெரியாததால் மனதிலோடும் சாகசக்கயிறுகளின் இழைபிரிந்து வெடிக்கும் ஒரு கணத்தில் திடீரென 'ஆய்....ஊய்!' என்று அலறிவிட்டு அதற்கடுத்த கணங்களிலே எதுவுமே நடவாததுபோல எனது வேலையைச் செய்து கொண்டிருப்பேன். புதிதாக இதைக் காண்பவர்கள் என்னைச்சிறிது சந்தேகமாய்ப் பார்ப்பதுண்டு. ஆனால் எங்கள் வீட்டிலுள்ள பெரிசுகளுக்கு  இதெல்லாம் பழகிப்போன விடயம். ஆனால், விருந்தினர்கள் வந்திருக்கும் நேரங்களில் மட்டும் 'யேய்! இன்சாப்!' என்று புதிதாய் அதட்டுவார்கள்.


கார்ட்டூண், கிரிக்கட் தவிர இன்னுமொரு பொழுதுபோக்கும் எனக்கு உண்டு. சகல பத்திரிகையிலும் வெளிவரும் விண்வெளி பற்றிய செய்திகளையெல்லாம் தவறாமல் விரும்பிப் படிப்பதும் அவற்றைக் கத்தரித்து என் தாத்தாவின் பழைய டயரி ஒன்றிலே ஒட்டி வைத்துவிடுவதும்தான் அது. இந்த ஆர்வம் வந்ததற்கு என் வகுப்பாசிரியரான விஞ்ஞான ஆசிரியர் ஜெயக்குமார் ஸேரும் ஒரு காரணம். அவரிடம் விண்வெளியைப்பற்றி ஏதாவது சந்தேகம் கேட்டால் அதன் பிரமாண்டத்தையும் அதிசயத்தையும் கூறி எங்களையெல்லாம் பிரமிக்க வைத்துவிடுவார்.


சரி, அதெல்லாம் இருக்கட்டும். முதலில் நான் சொல்ல வந்த கதையைச் கூறிமுடித்து விடுகின்றேன்.


இப்போது சில நாட்களாக எனது உடம்பிலே ஏதோ சிறிய வித்தியாசங்கள் தெரிய ஆரம்பித்துள்ளது. சரியாக எப்போது என்று தெரியவில்லை, என் உடம்பு எனக்கே பாரமாகி விட்டது போலத் தோன்றுகின்றது. கால் மூட்டுக்களில் வலிவேறு பாடாய்ப்படுத்துகின்றது. இதை வீட்டில் கூறியபோது வழக்கம்போல, 'எங்களுக்குந்தாண்டா நோவுது...சின்ன வயசு உனக்கு ஏண்டா? நீ எப்ப பாத்தாலும் போல் போடுற மாதிரியும் பெட் பண்ற மாதிரியும் வீசிக்கிட்டு திரியறதாலதான் அப்படியிருக்கு. ஒரு நிமிசம் கையைக் காலை வச்சகிட்டு நீ இருந்தாத்தானே?' என்ற திட்டுத்தான் கிடைத்தது.
வேறுவழியின்றி, வராந்தாவிலே பேப்பர் வாசித்துக் கொண்டிருந்த புச்சியப்பாவிடம் கூறினேன். அவரோ, 'சரி, எனக்கும்தான் நோவுது. அதுவும் இப்ப கொஞ்சநாளாக் கூடுதலாத்தான் வலிக்குது. சரி வா! நோவுக்கு நான் பூசுற இலுப்பெண்ணெய்யைத் தடவி விடுறன்..' என்று ஒரு நாற்றம் பிடித்த பழைய போத்தலை எடுத்தார். அவ்வளவுதான் எடுத்தேன் ஒரே ஒட்டம்..!


000

திங்கட்கிழமை காலை..


வாரவிடுமுறை நாட்களில் அடிக்கடி மழை பொழிந்ததால் கிரிக்கட் தோழர்களை உடனே  சந்தித்துப் பேச முடியவில்லை. அன்று பௌர்ணமி விடுமுறையாதலால் அன்றுதான் மைதானத்தில் விளையாடப் போனபோது பார்த்துப்பேசிக் கொண்டோம்..


'ஓம்டா இன்சாப்! எனக்கும் அப்படித்தான்டா இருக்கு! கால் ரெண்டையும் யாரோ நிலத்துக்குள்ள இருந்து இழுத்துப் பிடிக்கிற மாதிரி' என்றான் சதோசன்.


' என்னடா இது? உண்மையாவாடா? நான் எனக்குத்தான் அப்பிடி இருக்குன்டல்லாவா நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கிறேன்'


'டேய், பொய் சொல்லாத.. உனக்கும் அப்பிடியாடா இருக்கு...? நான் எனக்கு மட்டுந்தான் அப்பிடியென்று நினைச்சேன்' என்றான் மிஷ்கின்.


'நல்லாருக்கு கதை! எங்க வீட்ல அப்பா அம்மா தங்கச்சி பாட்டி எல்லாருக்கும் இதே போல இருக்குதென்டு ஏதோ செய்வினையோ என்று பயந்துபோய் ஆஞ்சநேயர் கோயிலுக்கு நேர்த்தி வச்சிருக்காங்கடா!' என்றான் நெட்டைக் கொக்கு அஸ்வின்.


'இதைப் பார்டா, முந்தியெல்லாம் இந்த பெட்டால எவ்வளவு வடிவா தூக்கியடிக்கலாம். இப்பல்லாம் அப்படி அடிக்கேலாம கொஞ்சம் கஷ்டமா இருக்கு!' காற்றில் வீசிக்காட்டினான் சதோசன்.


'உனக்குச் சும்மாவே அடிக்கத் தெரியாது...'


'போடா தூள்புட்டு!'


'டேய்! சண்டையை விடுங்கடா! எங்க வீட்டுலயும் எல்லாருக்கும் கால் வலிடா!'


எங்கள் அணியிலுள்ள எல்லோருமே இதுபோல ஒரே கதையைச் சொல்லத் தொடங்கவே விளையாட்டை நிறுத்திவிட்டு அதைப்பற்றியே பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ஒன்றுமட்டும் தெளிவாகப் புரிந்தது எனக்கு. சில நாட்களாக நான் உணர்ந்த அந்த ஏதோ ஒரு வித்தியாசம் ஒரு பொதுவான விடயம்தான்.


'இப்ப என்னடா செய்யுறது? யாருக்கிட்டயாவது கேட்டுப் பார்ப்போமா?'


'நாளைக்கு ஸ்கூல்ல சயன்ஸ் ஸேர்க்கிட்ட கேப்பம்டா?'


'நாளை வரைக்கும் பொறுக்கேலாதுடா எனக்கு...இப்பவே அவருகிட்டயாவது கேக்கணும்டா!'


'அவர்ட வீடு தெரியாதே...ஆனா நம்ம ஸ்கூல்ல ஏஎல் படிக்கிற ப்ரீபெக்ட் அஸருதின் அண்ணா...இங்க மூர் ஸ்ட்ரீட் பக்கத்துலதான் றூம் எடுத்துப் படிச்சிட்டிருக்கார். அவர் நம்மட ஸேருக்கிட்டதான்டா க்ளாஸ் போறவர். வீடு தெரியும் போய் கேட்கலாம் வாங்கடா!' என்ற மிஷ்கினின் யோசனையை ஏற்றுக்கொண்டு புறப்பட்டது எங்கள் அணி..


பொதுமைதானத்திலிருந்து நகரின் பிரதான பஸ்நிலையத்தை நாங்கள் கடந்து செல்லும்போது, 'இன்சாப், வா கொஞ்சம் சந்தைக்குள்ளே போய் வரலாம். இதுக்குள்ளதான் எங்க அப்பா மரக்கறிக்கடை வச்சிருக்கார்' என'று கூப்பிட்டான் சதோசன்.


'ச்சீ வேணாண்டா, பிறகு பார்க்கலாம் வாடா!'


'என்னைப் பார்த்தா அப்பா ஐஸ்க்ரீம் குடிக்கக் காசு ஏதும் தந்தாலும் தருவாரு...சரி வேணாம்டா விடு'


' அட! மிச்சம் ஆசைப்படுறான் பாவம்! வாங்கடா' என்று சதோசனின் அப்பாவுடைய காய்கறிக்கடையை பார்க்க சந்தைக்குள் சென்றோம்.


000

'அட இது என்ன கூத்து?'


நாங்கள் சொன்னதைக் கேட்டதும் ஆச்சரியத்தில் அதிர்ந்து கூவினார், தூக்குத் தராசிலே கரட் கிழங்குகளை நிறுத்து வியாபாரம் செய்தபடி நின்றிருந்த சதோசனின் அப்பா சண்முகலிங்கம்.


'அதுசரி! நானும் கொஞ்ச நாளா இதைப் பத்தித்தான் யோசிச்சிட்டு இருந்தேன். போன வருசம் சிக்கின்குனியா காய்ச்சல் வந்தநேரம் கைகால் எலும்பெல்லாம் ஒருமாதிரி இழுத்துப் பிடிச்சாப்பல இருந்திச்சுத்தானே..? கிட்டத்தட்ட அதே மாதிரித்தான் ஆனா காலுக்குக் கீழே பூமிக்குள்ள இருந்து யாரோ இழுத்துப் புடிக்கிறாப்பல இருக்கு..அதுமட்டுமில்ல தூக்கிற சாமானெல்லாங் கூட கடும் பாரமாயிருக்குதுடாப்பா!' என்றார்.


பின்பு சுற்றிலும் ஒருபார்வை பார்த்துவிட்டு, 'இதைக் கொஞ்சம் பாருங்க! இந்தா என்ட கையில இருக்கிற இந்தத் தூக்குத் திராசில முந்தியெல்லாம் ஒரு கிலோவுக்கு நடுத்தர ஸைஸ் கரட் ஒரு பத்து பன்னிரண்டு கிழங்கைப் போட்டாப் போதும் ஆனா இப்ப கொஞ்ச நாளா 8 அல்லது 9 கிழங்கைப் போடக்குள்ளேயே ஒரு கிலோ வந்துடுது. கத்தரிக்காய் 4 , 5 காயைப்போட டக்கெண்டு வந்திடுது ஒரு கிலோ! முந்தியெல்லாம் 7 இல்லாட்டி 8 காய் தேவைப்படும்.' என்று சொல்லிக் கொண்டே போனார். எங்களுக்கு அவர் கூறியது புதுவிடயமாக இருந்தது. நாங்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டோம்.


'டேய்! இதை நம்மட ஜெயக்குமார் ஸேர்க்கிட்டதான் கேக்கணும்' என்றான் மிஷ்கின்.


'என்ன சண்முகம், ஒன்ட மகனோட கூட்டாளியெல்லாம் சேர்ந்து வந்திருக்காங்க போல.  இண்டைக்குக் கிரிக்கட்டுக்கு லீவு விட்டுட்டு மார்க்கட் பக்கம் வந்திருக்காங்களே...சும்மா வரமாட்டாங்களே?' அன்று பௌர்ணமி தினம் என்பதால் கடையைக் கழுவிப் பூட்டியபடி கேட்டார், பக்கத்து ஆட்டிறைச்சிக் கடை முதலாளி அனீபா நானா. அவரிடமும் நாங்கள் கூறிய விடயம் சொல்லப்பட்டது.


'ஓகோ! அதான்டா சண்முகம் நா பார்த்தேன்..ஒரு ரெண்டு மூணு நாளா இப்படிக் கிடக்கே ண்டு...! கால்வலிய வுடு. நிண்ட நெலையில யாவாரஞ் செய்ர நம்மளுக்கெல்லாம் அது எப்பவும் உள்ளதுதானே? அந்த போஸ்ட் மாஸ்டர்ர மனிசி நேத்துக்காலையில ரெண்டு கிலோ 'தனி'  வாங்கிட்டுப்போனா...வாங்கிப்பாத்த கையோட எறைச்சி முந்தி மாதிரி பொலிவாயில்ல என்டு ஒருநாளும் இல்லாத மாதிரிக்கு வந்து ஏசிட்டுப் போயிருக்கா. கடைப் பொடியன் சொன்னான். அப்ப இதுதானா விசயம்? பாரத்தைக் கூடக் காட்டுதா, திராசு..? ம்ம்..கூடக்காட்டினா நமக்கு நல்லதுதான்...ஹாஹ்ஹா! ஆனா அது பாவம்! மேல ஒருத்தன் பாத்திட்டு இருக்கான்.' என்று உரத்துப்பேச அந்த இடத்தில் ஒரு சிறுகூட்டமே கூடி இதைப்பற்றி அலசியது.


அங்கு எல்லோருடைய கதையும் ஒரே கதையாகவே இருந்தது.


000

மறுநாள் பாடசாலை ஆரம்பித்தது.


அடிக்கடி மழைபொழிவதும் நிற்பதுமாக இருந்தது அன்றைய காலைப்பொழுது. பாடசாலையிலே எல்லோருடைய வாயிலும் 'அந்தபுதுவித கால்வலி' பற்றிய பேச்சாகவே இருந்தது. ஜெயக்குமார் ஸேர் வகுப்புக்குள் வந்து சேர்ந்ததுதான் தாமதம், முன்தினம் நடந்த அனைத்தையும் அடித்துப்பிடித்து மூச்சுவாங்கச் சொல்லி முடித்தோம்.


எப்போதுமே கலகலப்பாக நகைச்சுவையாய்ப் பேசுபவர்தான் ஜெயக்குமார் ஸேர். அன்று வழக்கத்திற்கு மாறாக மிகுந்த சிந்தனை வயப்பட்டிருந்ததால் நாங்கள் கூறியது ஒன்றுமே அவருக்கு முதலில் புரியவில்லை. பின்பு சுதாரித்துக் கொண்டு பொறுமையாகக் கேட்டு விளங்கினார். திடீரென ஏதோ தோன்றியவராக ஆய்வுகூடத்துக்குள்ளே புகுந்து ஒரு விற்றராசுடன் வெளியே வந்தார். 'இங்க வா சதோசன், இன்சாப்! ரெண்டு பேரும் ஓடிப்போய் கெண்டீன் சின்னத்தம்பி அண்ணர்க்கிட்டப் போய் நான் சொல்றதுகள வாங்கிட்டு கெதியா வாங்க!'  என்றார்.


நாங்கள் கொண்டு வந்த தராசு எடைக்கற்களை ஒவ்வொன்றாக விற்றராசிலே நிறுத்துப் பார்க்கலானார் ஜெயக்குமார் ஸேர். என்ன ஆச்சரியம் ஒருகிலோ எனக்குறிக்கப்பட்டிருந்த படிக்கல் அதனிலும் அதிகநிறையைக் காட்டியது. அவ்வாறே 2கிலோ, 5கிலோ கற்களும் நிறைகளைச் சற்றுக்கூட காட்டியது. நடப்பதை நம்பவே முடியாமல் விற்றராசுகளை மாற்றி மாற்றி திரும்பத் திரும்பச் செய்து பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தார் ஸேர். ஆனால் விளைவு மட்டும் மாறாமல் அதே விதமாகவே இருந்தது. எங்கள் வகுப்பாசிரியரின் முகம் அதிர்ச்சியில் வெளிறிப்போனது.


அதன் பிறகு அவர் எங்களோடு பேசவேயில்லை. மிகுந்த யோசனையுடன் ஆய்வுகூடத்திற்கும் அதிபர் காரியாலயத்திற்குமாக ஓடித்திரிந்து கொண்டிருந்தார். இயர்போனைக் காதிலே பொருத்தியபடி கைத்தொலைபேசியில் யாராருக்கோவெல்லாம் அழைப்பு எடுத்தவாறிருந்தார். பாடசாலை முழுவதும் ஒரு வகையான பதற்றம் தொற்றியிருந்தது. வெளியாட்கள் பலர் பாடசாலை வளவுக்குள் ஒருவித பரபரப்புடன் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். அதிபர் காரியாலயத்திற்கு முன்பும் பலர் கூடிப்பேசியவாறு நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.


பக்கத்து வகுப்புகளிலிருந்த ஆசிரியர்களும் சில பெரிய வகுப்பு மாணவர்களும் எங்கள் எட்டாம் வகுப்புக்குள் படியேறி வந்து,  'இன்சாப் யார்?' என்று கேட்டு  சதோசன், மிஷ்கின், அஸ்வின் உட்பட எல்லோரையும் ஏதோ மிருகக்காட்சிசாலைக்குப் புதிதாகவந்த விலங்குகளைப் பார்ப்பதுபோலப் பார்த்து விட்டுப் போனார்கள்.


சிறிதுநேரத்தில், 'இன்சாப் உன்னை அதிபர் கூட்டி வரச்சொன்னார்..வா!' என்று எங்கள் வகுப்புக்கு வந்து நின்றான் ஒரு மாணவர்தலைவன். காரணம் புரியாமல், குழப்பத்தோடு நான் படியிறங்கிச் செல்கையில், 'அம்மாத்தலை! நீ ஸ்கூல்லயே பெரிய ஆளாயிட்ட போல, வாழ்வுதாண்டா ஒனக்கு!' என்றான், கண்களிலே லேசான பொறாமையுடன்.

000


அதிபரின் அறை மிகவும் விசாலமாக இருந்தது.


சுவரில் கைகளைக்கட்டியபடி புன்னகையுடன் அமைதியாக நின்றிருக்கும் விவேகானந்தரின் கீழே விசாலமான மேசையின் பின்னால் சுழல் நாற்காலியில் அமர்ந்தபடி யாருக்கோ தொலைபேசியில் 'ஓம்.. ஓம்! சரி..சரி!' என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார் அதிபர். அவரைச் சுற்றிலும் நிறைய பிரமுகர்கள் அவர் பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தபடி அமர்ந்திருந்தார்கள்.


 ' ம்ம்! இங்க வா! நீதானே இன்சாப்? என்ன ஜெயா..? இவன்தானே ஆள்?' என்று பக்கவாட்டில் திரும்பி யாரையோ கேட்டார் அதிபர். அப்போதுதான் எனது வகுப்பாசிரியர் ஜெயக்குமார் ஸேரும் அந்தக்கூட்டத்தில் இருப்பதைக் கண்டேன். எனது பார்வை அவரில் வீழ்ந்ததும் 'பயப்பட வேண்டாம்' என்பது போல லேசாய் சைகை செய்தார்.


' குட்மோர்னிங்சேர்! ஓம்..நான்தான் ஸேர் இன்சாப்!' என்றேன் தட்டுத் தடுமாறியபடி. 'சரி பயப்பட வேண்டாம்! நேற்றுப் பின்னேரம் எங்கே போனனீங்க..என்ன நடந்தது என்றதை காலையில் ஜெயக்குமார் ஸேர்ட்ட சொன்னது போல வடிவாச் சொல்லு பார்ப்போம்' என்று அதிபர் கேட்டார்.
நான் தயங்கியபடி மீண்டும் ஒருதடவை ஜெயக்குமார் ஸேரைப் பார்த்துவிட்டு, 'அது வந்து ஒரு ரெண்டு மூணு நாளைக்கு முதல்ல இருந்து...' என்று நான் சொல்லத் தொடங்கியதும் எதிரேயிருந்த தன்னியக்க டிஜிட்டல் வீடியோ கெமரா என்மீது வெளிச்ச வெள்ளத்தை பாய்ச்சியபடி உயிர்பெற்றது.


000


'அடேய்! இன்சாப்! என்னடா சொல்லுறா? ஏண்டா ஒனக்கிந்த வேண்டாத வேலைக்கெல்லாம் பாஞ்சடிச்சிட்டு முன்னுக்குப்போறாய் இரு..இரு ஒனக்கு வாப்பா வரட்டும்;!' என்ற உம்மாவின் தொணதொணப்புக்குப் போட்டியாக மழையும் விடாமல் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.


புச்சியப்பா உள்ளறையில் மதியக் குட்டித்தூக்கத்திலிருந்ததால் முன் வராந்தவிலிருக்கும் அவரது சாய்மானக் கதிரையிலே சுருண்டு படுத்திருந்தேன். அப்போது மழைக்கோட்டிலிருந்து ஈரம் சொட்டச்சொட்ட மோட்டார் சைக்கிளில் வந்து சேர்ந்தார் வாப்பா. சைக்கிளை நிறுத்தி அவர் இறங்குவதற்கிடையிலே, 'இஞ்ச கேட்டீங்களாப்பா! இவன் இன்சாப்ட வேலைய..ஸ்கூல்ல என்னமோ வீடியோ எடுத்தாங்களாம் இவன் ஒண்ணும் ஒழுங்காச் சொல்லுறானில்லப்பா..என்னென்டு கொஞ்சம்...'


'சரிசரி, அதெல்லாம் பிறகு கேட்டுக்கலாம். இப்ப டீவியைப் போடுங்கடாப்பா. அண்டைக்கு ரெண்டு நாளா எல்லாருக்கும் காலுக்குள்ளால இழுத்துப் புடிச்ச மாதிரி இருக்கெண்டு சொன்னீங்கதானே...? அது நம்மளுக்கு மட்டுமில்ல தெரியுமா? ஊரெல்லாம் இதே கதையாத்தான்டாப்பா...அது சம்பந்தமாத்தான் டீவில நியூஸ் சொல்லிட்டிருக்கானாம் போடுங்க கெதியா?' என்றவாறு மழைக்கோட்டைக் கூடக் கழற்றாமல் ஹோலுக்குள்ளே நுழைந்து ஈரக்கையோடு டீவியைப்போட்டார் வாப்பா.


'இஞ்ச பார்ரா இன்சாப்! இந்த மனிசன்ட வேலையை! வீடெல்லாம் ஒரே தண்ணீ!' என்று கூவிய உம்மாவையெல்லாம் கவனிக்காமல் உயிர்பெற்ற தொலைக்காட்சி,

'.....ன்று தெரிவித்தார். அவர்மேலும் இதுபற்றிக் கூறுகையில், இந்த வகையான கால்மூட்டு வலி நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் பரவலாக அறியப்பட்டுள்ளதோடு மிக விரைவாக நாட்டின் சகல பிரதேசங்களுக்கும் பரவியுள்ளமை ஆச்சரியத்தைத் தருவதாகவும் தெரிவித்தார். இந்த அசாதாரண இழுவிசையுடன் கூடிய கால் மூட்டுவலி இதுவரை அறியப்படாத கிருமிகளின் தொற்றுதலால் ஏற்பட்டிருக்கக்கூடும் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை எனவும்....' என்று தொடர்ந்தது.


'என்னப்பா இது செய்தி சொல்றான்? ஒண்ணும் வெளங்குதில்ல!'


' அதான் டீவிக்காரன்! கொஞ்சம் இரேன் முழுசாக் கேப்பம்!'


'வாப்பா! வாப்பா, இது நான் இண்டைக்கு ஒருநாள் சொன்னதுதானே..? நீங்களும் உம்மாவும் ஏசுனீங்க நம்பாம!'


'சரிசரி, கத்தாம செய்தியைக்கேளு!'


'இதுவரை ஆயிரக்கணக்கான நோயாளிகள் மாவட்ட வைத்தியசாலைகளின் வெளிநோயாளர்பிரிவுகளிலே சிகிச்சைக்கென வந்த கொண்டுள்ளனரெனவும் அவர்களுக்கு வெறும் வலிநிவாரணி மாத்திரைகள் மட்டுமே வழங்கப்பட்டு வருவதாகவும் தேசிய...'


'பாத்தீங்களாப்பா! இவன் இன்சாப் அண்டைக்குச் சொல்லக்குள்ள நம்ம பெரிசா கணக்கெடுக்கயில்ல..' என்று என்னை அன்போடு கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டார் வாப்பா.


'...விடயமாக மேலும் பல மருத்துவ ஆய்வுகள் செய்யப்பட்டு வருவதாகவும் இதுபற்றி மக்கள் வீண் அச்சம் அடையத் தேவையில்லை. பொதுமக்கள் பீதியடையாமல் அமைதி காக்குமாறு...'


'நீ பெரிய கெட்டிக்காரந்தாண்டா. ஆனா ஏண்டா ராஜா இப்படிக் குழப்படி...?' என்று கோபம் குறைந்து உம்மாவும் என் கதைச் செல்லமாகத் திருகிக்கொண்டிருக்கும்போது,


'மணிச்சாச்சி! மணிச்சாச்சி' என்று மூச்சிரைக்க ஓடிவந்தான் அடுத்த வீட்டுச் சிறுவன் பர்சான். 'மணிச்சாச்சி, ஒங்கட இன்சாப் இருக்கானே...அவன எங்கட டீவில காட்டினாங்க!' என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பி ஓடிப்போனான்.


முதலில் ஒருவருக்கும் புரியவில்லை. 'என்னடா சொல்றான், அவன்?' என்று குழம்பினார் வாப் வாப்பா. 'வாப்பா! காலையில ஸ்கூல்ல என்னை வீடியோ எடுத்தாங்க வாப்பா!'


'என்னப்பா இவன் சொல்றான்? என்னடா...என்ன எடுத்தாங்க சரியாகச் சொல்லித் தொலையேன்!'


'அதைத்தானேப்பா நீங்க வந்தவுடனே கரடியாக் கத்தினேன். நீங்க எப்பயாவது என்ட கதையக் கேட்டிருக்கீங்களா?'


'சரி, ஒன்ட பொலம்பல நிப்பாட்டு பாப்போம்!' என்று ஒரு சின்ன முறுகல் இருவருக்குமிடையிலே உண்டாவதற்கிடையில், 'அடியேய் மணி!' என்றபடி இடுப்பில் கைக்குழந்தையுடன் ஓட்டமும் நடையுமாக வந்தாள் அடுத்த வீட்டு மாமி.


' டீயேய் மணி! உன்ட இன்சாப்புப் பொடியன டீவில திருப்பித் திருப்பிக் காட்டுறாங்கடி.. இதென்னடி றூபவாகினியப் புடிச்சிவச்சிருக்கா? அங்கால சக்தியைப் போடு புள்ள மொதல்ல!'


வாப்பா அவசர அவசரமாய் சேனலை மாற்ற, 'இதோ மீண்டும் அந்தத் தகவலைப் பார்ப்போம்' என்று அறிவிப்பாளரின் குரலோடு காட்சி விரிந்தது.
முதலிலே எங்கள் பாடசாலையை மத்திய அளவு தூரத்தில் இருந்து காட்டிய கெமரா பின்பு ஸும் ஆகி பாடசாலையின் பெயர்ப்பலகையிலே போய் மொய்த்தது. அடுத்த காட்சியில் அதிபரின் காரியாலயச் சுவரிலிருந்த தமிழ்ப்பண்டிதர்களையும் பெரியார்களையும் ஒரு மேய் மேய்ந்துவிட்டு கைகட்டிப் புன்னகையுடன் நிற்கும் விவேகானந்தரிடம் சில வினாடிகள் தேங்கியபின் வெகுநிதானமாக கீழிறங்கிவர... அங்கே பெரிய மீசைக்குள் சிரித்தபடி எங்கள் அதிபர் இருந்தார். அவரையடுத்து இருபுறமும் காலையிலே நான் பார்த்த மனிதர்கள் இருந்தனர்.


'எங்கடா ஒன்னக் காணயில்ல?' என்று உம்மா பொறுமையிழந்த கணத்தில் சட்டென ஒரு வெட்டில் எனது முகம் நெருக்கமாகக் காட்டப்பட்டது. பின்பு எனது முழுத்தோற்றத்தையும் காட்டும் வசதிக்காக கெமரா சற்றுப் பின்வாங்கியது.


'இந்தா, நம்மட இன்சாப்!...இன்சாப்!' என்று எல்லோருமே கத்தினார்கள். எனக்கு உச்சி மண்டையில் பெருமை மத்தாப்புக் கொட்டினாலும்  லேசான வெட்கமாகவும் இருந்தது.


'உஷ்! சத்தம்! என்ன என்று கேப்பமே' என்று வாப்பா எல்லோரையும் அடக்க, சுற்றியுள்ள அனைவரையும் கலவரமாகப் பார்த்து, 'எனது பெயர் இன்சாப்....' என்று ஆரம்பித்து நான் காலையிலே கூறியது அனைத்தும் ஒளிபரப்பானது.
அவ்வளவுதான். வீட்டுச் சுற்றுப்புறத்திலும் பாடசாலையிலும் நான் ஒரு திடீர் நட்சத்திரமாகி விட்டேன்.


000

மறுநாள் நான் பாடசாலை சென்றதும் எல்லோரும் என்னைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள்.


ஆசிரியர்கள் கூட 'இன்சாப் நீ டீவில வாறளவுக்கு பெரிய ஆளாயிட்ட போல' என்று பாராட்டினார்கள். எங்கு பார்த்தாலும் இன்சாப் என்பதே பேச்சாக இருந்தது.  என்னுடன் சண்டையிட்டு பேசாமல் இருந்தவர்கள் கூட 'இன்சாப்ட பிரண்ட்ஸ்தான் நாங்க'  என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். நான் போகுமிடமெல்லாம் 'இவந்தண்டா..அது' என்று என்னைக்காட்டிக் கிசுகிசுத்தார்கள். பலரின் பார்வையிலே டன் கணக்கில் பொறாமை தெரிந்தது. 
நான் இயல்பிலேயே ஒரு புகழ்விரும்பி. கிரிக்கட்டில் ஒரு சிக்சர் அடித்துவிட்டாலே நூறாவது செஞ்சுரி போட்ட சச்சின் போல அலப்பறை காட்டுவேன். இப்படியானால் கேட்க வேண்டுமா? புகழ்போதை தலைக்கேறி காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தேன். ஆனாலும் 'ஏன் இப்படி ஆனது?' என்ற கேள்விமட்டும் என்னை உள்ளுரக் கொன்று கொண்டேயிருந்தது.


இடைவேளை நேரத்தில் நண்பர்களோடு உலாவியபோது..
'அட, வாடா எனது அருமை மாணவனே!'   என்னைக் கண்டதும் கூவியழைத்தபடி வந்தார் ஜெயக்குமார் ஸேர். அவரது கைகளிலே அன்றைய தினசரிப் பத்திரிகைகள் இருந்தன. எல்லோரும் உற்சாகமாகி ஓடிப்போய் அவரைச் சூழ்ந்து கொண்டோம்.


'நீ பெரியளாயிட்டடா இன்சாப், இதில உன் போட்டோ வந்திருக்கு. எல்லோரும் லைப்ரரிக்கு வாங்க காட்டுறேன்!'  என்றபடி மாடியேறிச் சென்றுவிட்டார். 'ஹே!' என்று உற்சாமாய் கூச்சலிட்டபடி அவர்பின்னால் ஓடினோம்.
மேல்மாடியிலிருந்த லைப்ரரியில் அந்தப்பத்திரிகைக்காக வகுப்பே முண்டியடித்தது. எங்கள் பாடசாலையின் படமும் அதிபர், ஜெயக்குமார் ஸேர் மற்றும் எனது படமும் இருந்தது. இந்த வருட வலயமட்டக் கிரிக்கட் போட்டிக்காக போஸ்டல் அடையாள அட்டைக்கு எடுத்த படம்தான் என்னுடையது.


'என்ன ஸேர், எங்க படத்தையும் குடுத்திருக்கலாந்தானே? நாங்களுந்தானே இன்சாப்போட இருந்தோம்' என்று எனது நண்பர்களில் சிலர் ஏமாற்றத்தோடு கேட்க, 'உங்கட படங்கள் அவசரத்துக்குக் கிடைக்கல்லடா...அதோட இன்சாப்தானேடா உங்க கேங்க் லீடர்?' என்று சமாளித்தார் ஸேர். பையன்களும் 'ஓம் ஸேர் அவன்தான் எங்க கெப்டன்!' என்று ஒத்துப்பாட எனக்கு மகிழ்ச்சி மண்டையிலே மீண்டும் மத்தாப்பூக் கொட்டியது.
எனது நண்பர்கள் அனைவரும் படங்களையே முண்டியடித்துக் பார்த்துக் கொண்டிருக்க நான் மட்டும் தனியாக நின்று பத்திரிகையின் மற்றொரு பக்கத்தில் தொடர்ந்த அந்தச் செய்தியின் தொடர்ச்சியைத் தேடி வாசிக்கலானேன்.


'என்ன ஸேர், இப்படி எழுதியிருக்கிறாங்க?' என்று கேட்பதற்கு நான் நிமிர்ந்தபோது என்னையே வைத்த கண்வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் ஜெயக்குமார் ஸேர். அவரைத்தேடி உயர்வகுப்பு விஞ்ஞான மாணவர்கள் சிலர் மேலேறி லைப்ரரிக்குள் வந்து சேர்ந்தார்கள்.


 'எப்படி எழுதியிருக்கு? வாசி பார்ப்போம்' என்றார் அவர், ஆவலுடன்.


' நாடு முழுவதும் ஏற்பட்டுள்ள இந்த அசாதரண கால்மூட்டுவலி ஆரம்பத்திலே புதிய வகையான தொற்றுநோயாக இருக்கலாமெனக் கருதப்பட்டபோதிலும் தற்போது திருகோணமலை நகரின் பிரபல பாடசாலை ஒன்றின் விஞ்ஞான ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் அனுப்பி வைத்த தகவல் ஒன்றை மேற்கொள் காட்டி முன்னைய அனுமானம் தவறானது என்று இலங்கை விஞ்ஞானப்பேரவை தெரிவித்துள்ளது.' 


'நிப்பாட்டாதே! தொடர்ந்து வாசி! இன்சாப்!'


'அத்துடன் மேற்படி உடல்வலி நமது நாட்டில் மட்டுமன்றி இந்தியத் துணைக்கண்டத்திலும் ஆசியா மற்றும் உலகின் பல பிராந்தியங்களிலும் உணரப்பட்டு வருவதால் இது புவியின் ஈர்ப்புவிசையுடன் தொடர்பான பிரச்சினையாக இருக்கலாம் எனவும் பேரவையின் அறிக்கை குறிப்பிடுகின்றது. இது குறித்து...'


'சரி போதும்..இப்ப கேளுங்க.. உங்க கேள்விகளை!'


'இப்ப பூமியிட ஈர்ப்புவிசை கூடியிருக்கா குறைஞ்சிருக்கா ஸேர்?'


'கூடிக்கொண்டுதான் இருக்குது ஆனா மெல்ல..மெல்லத்தான் கூடியிருக்கு. அதனாலதான் கால்மூட்டு வலி தவிர பெரிய பாதிப்பு ஏதுமில்லாம இருக்கிறம்'
'ஏன் ஸேர் சும்மாயிருக்கிற பூமிக்கு புவியீர்ப்பு கூட வேணும்?'


'அதுதான்டா சரியாகத் தெரியல்ல..நானும் இன்ரநெட்டில எல்லாம் தேடிப் பாத்திட்டுத்தான் வாறேன்..அது சம்பந்தமா நம்பக்கூடிய மாதிரி தகவல் எதையுமே காணல்ல.!'


'பூமி மாதிரி ஒரு விண்பொருள்ற ஈர்ப்புச் சக்தி கூட வேணுமெண்டா என்னென்ன நடக்கணும் ஸேர்..?' ஏஎல் படிக்கிற ஒருவன்  கேட்டான்.


'ம்..ஒண்டு அதுட மொத்தத் திணிவு அதிகரிக்க வேணும்...அல்லது அதுட சுழற்சி வேகம் அதிகரிக்க வேணும்!'


'ஒருவேளை நம்மட பூமியை வெளிக்கிரகவாசிகள் வந்து ஏதும் செய்திட்டாங்களோ?'


'ஹாஹ்..ஹா! நல்ல கற்பனை வளமிருக்குடா இன்சாப் உனக்கு..! நீ பார்க்கிற கார்ட்டூண்லதான் அப்பிடி நடக்கும். சரி, பார்ப்பம் எப்படியும் காரணம் தெரிய வரும்தானே...அதுசரி, இந்த விண்வெளி விசயத்துல உனக்கு என்னடா இவ்வளவு ஆர்வம்' என்று வாஞ்சையோடு என்னுடைய தலையை விரல்களால் சிலுப்பிவிட்டு  இறங்கிச் சென்றார் ஜெயக்குமார் ஸேர்.


அவர் சென்று வெகுநேரமாகியும் கூட நான் அங்கேயே நின்றிருந்தேன். 'ஏன் இப்படியெல்லாம் நடக்கவேண்டும். புவியீர்ப்பு அதிகரிப்பதற்கு பூமி திடீரென நிறையில் பெருக்க வேண்டும் என்றுதானே கொன்னார் ஸேர், அது சாத்தியமில்லை. அப்படியானால் உண்மையான காரணம்தான் என்ன?' என்று யோசித்து யோசித்து ஒரே தலைவலியாக இருந்தது. காரணம் தெரியாவிட்டால் தலையே வெடித்து விடும் போலிருந்தது. பாடசாலை நூலகத்திலிருந்த எனது படம் வந்த பத்திரிகையின் பக்கங்களை வெறுமனே புரட்டியபடி இருந்தேன்.


வேறு யாரிடம் கேட்கலாம்? ஏதாவது புத்தகங்களில் இருக்காதா...இணையத்தில் கூட சரியான தகவல் இல்லையென்றாரே... அப்படியானால் என்னதான் செயய்லாம்..? அப்போதுதான் கையிலிருந்த பக்கத்தில் தற்செயலாக அந்தச் செய்தியைக் கண்டேன்.


'விண்வெளி தொடர்பான சில வல்லரசு நாடுகளின் பரிசோதனை முயற்சிகளுக்கும் தற்போது பூமியின் அசாதாரண புவியீர்ப்புவிசை அதிகரிப்புக்கும் சம்பந்தம் இருக்கலாம் என்று ஐ.நா சபையில் விவாதம். ஆயினும் இக்குற்றச்சாட்டை அனைத்து வல்லரசு நாடுகளும் மறுதலித்துள்ளன...' என்று வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது எனது மண்டைக்குள் எங்கோ ஒரு 'பளிச்!'


000

'புச்சியப்பா! புச்சியப்பா!'


வீடு வந்து சேர்ந்ததும் புத்தகப்பையை ஒரே வீசாக வீசியெறிந்து விட்டு எனது புத்தக அலுமாரியை எலிபோலக் குடையத் தொடங்கினேன். 'என்னடா இன்சாப், உன்ட ஸேர் என்ன சொன்னாரு?' என்று கேட்ட வாப்பாவுக்கு தேடுவதை நிறுத்தாமல், காலையில் நடந்ததையெல்லாம் சுருக்கமாகச் சொன்னேன்.


'அட நியூஸ்பேப்பர்லயும் வந்திட்டுதா விசயம். வாழ்வுதாண்டா ஒனக்கு? பேப்பர் வச்சிருக்கியா?'


'அந்தா என்ட பேக்ல இருக்கு..எடுங்க!'
பத்திரிகையிலே எனது படத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்த வாப்பா, உம்மாவையும் கூவி அழைத்தார். சமையலறையிலிருந்து ஈரக்கையைத் துடைத்தபடி வெளியே வந்து பார்த்த  உம்மா, ' இஞ்ச பாரு! வேற நல்ல ஒரு போட்டோவைக் குடுத்திருக்கலாமே நீ? ஓடிப்போய் சரீனா சாச்சிக்குக் காட்டிட்டு வா. அவக்கிட்ட குடுத்தாப் போதும் ஊர்ல எல்லாருக்கும் காட்டிடுவா'


'நா எங்க குடுத்தேன், ஸேர்தான் கிரிக்கட் டீம் போட்டோவக் குடுத்தாரு... இப்ப அதுவாம்மா முக்கியம்?' என்றபடி புத்தகங்களை அள்ளி இறைத்தேன்.


' சரி, இப்ப என்னத்தைத் தேடிடா இப்படிக் கொடையுறா நீ?'


'பேப்பர்ல வந்த ந்யூஸ் எல்லாத்தையும் வெட்டி ஒட்டி வச்சிருந்தேன் ஒரு பெரிய டயறி ஒண்ணு. எங்கம்மா அதைக் காணல்ல. இந்த ஒல்லிப்பிச்சான் இம்ரான் எடுத்தானாம்மா..?'


'டேய்.. இனி அதையெல்லாம் வுட்டுட்டு படிக்கிற வேலையப்பாரு!'


'சரி, படிக்கிறன்தானே..வாப்பா! இப்ப அந்த டயறியைத் தாங்க!'
'இன்சாப்! இதையாடா தேடுறா நீ?' என்று எனது பச்சைநிறத் தோல் உறையிட்ட அந்த டயறியை நீட்டியபடி வந்தார் புச்சியப்பா. 'சவுமி, ஒன்ட பொடியன் பெரிய ஆள்றா...? இஞ்ச பாரேன்..எவ்வளவு காலத்துக்கு முந்தின விண்வெளிச் செய்தியெல்லாம் சேர்த்து ஒட்டி வச்சிருக்காம் பாரு! எப்படி இதையெல்லாம் சேர்த்தெடுத்தான் இவன்?' என்றவாறு வாப்பாவிடம் அதைக் கொடுத்தார் அவர். அவ்வளவுதான் எனக்கு வந்ததே ஒரு கோபம்.


இறங்கிப் பாய்ந்தோடி வந்து, 'இங்க தாங்க அதை!' என்று வெடுக்கென புச்சியப்பாவின் கையிலிருந்து பிடுங்கி தரையில் டயறியோடு விழுந்தேன். 'டேய்! இன்சாப், என்னடா இது மரியாதையில்லாம..' என்ற வாப்பாவின் அதட்டல் குரலையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் அதனைத்திறந்து படபடவென பக்கங்களைப் புரட்டினேன்.


கடைசியில் நான் தேடிய அந்தச் செய்தி அகப்பட்டு விட்டது. அதைச் சில நிமிடங்கள் நிதானமாக வாசித்தேன்.. வாசித்தேன்.. வாசித்துக் கொண்டேயிருந்தேன்.


'டேய் இன்சாப்? என்னடா ஒனக்கு?' என்று உம்மா கேட்டதெல்லாம் காதில் விழுந்தாலும் கவனத்தில் ஏறவில்லை. அந்த இரண்டு பக்கத் துணுக்குச் செய்தியை வாசித்து முடித்ததும் வெறியே பிடித்து விட்டது எனக்கு.
'ஓ! ஹோ......!' என்று டயறியை இருகைகளாலும் தலைக்கு மேல் உயர்த்திப் பிடித்தபடி வெளியே முற்றத்திற்கு ஓடிவந்தேன். வராந்தாவிலே அங்குமிங்கும் துள்ளியோடினேன். என்னாலேயே என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.


'நான் கண்டு புடிச்சிட்டேன்! கண்டு புடிச்சிட்டேன்!' என்ற வானத்தைப் பார்த்து அலறினேன்.


'டேய் இன்சாப்? இன்சாப் என்னடா இது? பக்கத்து வீட்ல ஆக்கள்லாம் பாக்கிறாங்கடா!'


'ஜெயக்குமார் ஸேர்! உங்க மாணவன் இன்சாப்! இன்சாப்  கண்டு புடிச்சிட்டான்..!'  என்று சந்தோஷ மிகுதியால் முற்றத்தில் சுற்றிச் சுற்றி ஓடினேன்.


'யா! அல்லாஹ்! என்ட புள்ளைக்கு என்னமோ ஆயிட்டு! டீவில காட்டினதில எல்லார்ர கண்ணூறும் பட்டுட்டு.. என்ட புள்ள ஆண்டவனே!' என்ற உம்மாவின் புலம்பலும் 'ஓ! யுரெக்கா...யுரெக்கா! கண்டு புடிச்சிட்டேன்..!' என்று நான் கத்தியதும்தான் கடைசியாகத் தெரியும் எனக்கு.


மீண்டும் நான்  கண்விழித்தபோது என்னைச்சுற்றி பல தெளிவில்லாத முகங்கள் தண்ணீரிலாடும் பிம்பங்கள் போலத் தோன்றுவதும் மறைவதுமாக இருந்தன. இறுதியில் மீண்டும் இருண்டுபோயின.


000

'யென்ஷாப்! யென்ஷாப்! ஓபன் யுவர் ஐஸ் போய்! யென்ஷாப் கண்ணத் தொற!' என்று காதுகளுக்கருகிலே புதிதாக ஒரு கிணற்றுக்குரல் கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தது. அதைத் தொடர்ந்து, 'நீங்க கூப்பிட்டுப் பாருங்க' என்று அது விலக, 'இன்சாப்! வாப்பா! இஞ்ச பார்ரா கண்ணை முழிச்சுப் பார்டா என் தங்கம்!' என்று உம்மாவின் விசும்பல் குரலும் இடையிடையே வாப்பாவின் குரலும் பாதாளத்துக்குள்ளிருந்து ஒலித்தன. குரல்கள் தெளிவாகக் கேட்டாலும் எவ்வளவு முயன்றும் கண்ணைத் திறக்கவோ உடலை அசைக்கவோ முடியவில்லை.


நான் எங்கே இருக்கிறேன்..?


'நோ ப்ரொப்ளம்!  ஹீல் பீ ஓல்ரைட்!  அவனுக்கு ஒண்டுமில்ல...நீங்க எல்லாரும் வெளிய இருங்க கொஞ்ச நேரம்' என்றது அந்த 'யென்ஷாப்'  குரல். அதன் பிறகு நீண்ட மௌனம். மின்விசிறியின் ஒலிதவிர வேறு எதுவும் கேட்கவில்லை.


'குட்மோர்னிங் டொக்டர்!' என்று எனக்கு மிகவும் பரிச்சயமான ஒரு குரல் கேட்டது.


'ப்ளீஸ் கம் மிஸ்டர் ஜயக்குமார்! நீங்கதான் யென்ஷாப்ட க்ளாஸ் டீச்சரா? வெல்..! நீங்க வந்து கூப்பிட்டுப் பாருங்க. ஒரு தடவை கண் திறந்திருக்கிறான். பட் திரும்பவும் மூடிட்டான். யு ஜஸ்ட் ட்ரை..கோல் ஹிம்!'


'இன்சாப்! உன்ட ஸேர் வந்திருக்கிறன்டா பயலே. கண்ணைத் திறடா என்ட கெட்டிக்காரப்  பயலே!...இன்சாப்!' என்று என் தலையைக்கோதியவாறே கூப்பிட்டார். அவர் கெஞ்சுவதைப் பொறுக்க முடியாமல் இமைகளிரண்டிலும் பாறாங்கற்கள் கட்டியிருந்த கண்களைக் கஷ்டப்பட்டுக்திறக்க முயன்றேன். ஆனால் முடியவில்லை.


'மிஸ்டர் ஜயக்குமார்! என்ன ப்ரச்சினை ஸ்கூல்ல இவனுக்கு? பேரண்ட்ஸ் என்னமோ சொன்னாங்களே..சம்திங் எபவுட் ஒன் கோயிங் கன்ட்ராவேர்ஷல் க்ராவிட்டி ப்ராப்ளம்? இவன் எதையோ கண்டுபிடிச்சிட்டனென்டு கத்திக் கூப்பாடு போட்டு...ஓவர் எமோஷனல் ஸ்டேஜ்க்கு வந்ததாகத்தான் உங்க ட்ரிங்கோமலீ பேஸ் ஹொஸ்பிடல் றிப்போர்ட்.. வாட் ஹெப்பண்ட் எக்சுவலி?' என்று கேள்விக்குமேல் கேள்வியாய் கேட்டது அந்த புதுக்குரல்.


'ஓ! அதுவா டொக்டர்? இவன் அவனையறியாமலே ஒரு பெரிய காரியத்தைச் செய்திருக்கிறான்... ஆரம்பத்திலருந்து எல்லாம் சொல்றேன்' என்று ஜெயக்குமார் ஸேர் ஆரம்பிக்க,  'இப்படி வாங்க அங்க என் ரூம்ல போய் உட்கார்ந்து பேசலாம்' என்று அந்த புதுக்குரல் அழைக்க இருவரும் தூரவிலகிச் சென்று விட்டார்கள்.


அங்கு அமைதி ஆட்கொண்டது. மீண்டும் மின்விசிறியின் மெல்லிய
படபடப்புடன் நிசப்தத்தில் நான் மட்டும் தனியாய்... 


சிறிது நேரத்தில் அதே குரல்கள்...


'ஓ! அப்படியா? வெரி இன்ட்ரஸ்டிங் போய்!' என்று என் தலையைக்கோதின அந்த புதிய குரலுக்குரிய குளிரான விரல்கள்.


'யெஸ் டொக்டர் பூமி வெப்பமடைதல்... யூ நோ.. க்ளோபல் வார்மிங்.. சூடு கூடி துருவத்திலே இருக்கிற பனிப்பாறைகள் உருகி கடலின் மட்டம் கூடி மாலைத்தீவு போல சில தீவுகளும் ரஷ்யா போல சில பெரிய நாடுகள்ற கரையோரங்களும் கடலுக்குள்ள போகும் என்று கேள்விப்பட்டிருப்பீங்களே டொக்டர்..?'


'யெஸ்! யெஸ்! ஐ நோ! ஐ யூஸ்ட்டு வோட்ச்  டிஸ்கவரி சேனல்'


'அதிலருந்து குறுக்கு வழியில தப்புறதுக்கு சில நாடுகள் ரகசியமாகச் செய்த சதி ஒண்ணு அம்பலமானதுக்கு இவனும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கிறான் டொக்டர்!'


'அப்படியா? எப்படி அது?'


'இப்ப நம்ம பூமியை மெல்ல மெல்ல சூரியனை விட்டுத் விலக்கித் தள்ளி வச்சா அதோட வெப்பநிலை அதுதான்  எவரெஜ் டெம்பரேச்சர் குறைஞ்சிரும்தானே..'


'ஓ! மை காட் அது எப்படி இவ்வளவு பெரிய பூமியைத் தள்ளி வைக்க முடியும் மிஸ்டர் ஜயக்குமார்? இட் ஈஸ் அன் பிலீவபிள்!'


'இட்ஸ்.. பொஸிபிள் டொக்டர்! பூமிக்கும் செவ்வாய்க்குமிடையில ஒருசில வால்நட்சத்திரங்கள் ..கொமட்ஸ் அடிக்கடி கடந்து போய்க்கிட்டே இருக்கும்.. அது ஒவ்வொரு தடவையும் க்ரொஸ் பண்ணும்போது செவ்வாய்ப் பக்கமிருந்து ஒரு ஸ்பேஸ்ஷிப்ல இருந்து பவர்புல்லலான லேசர் கதிர்களை வால்நட்சத்திரத்துக்குப் பாய்ச்சினாப் போதும்..'


'ஓகே.. பாய்ச்சினா என்னாகும்?'


'அந்த அசையும் வால்நட்சத்திரத்தின்ட ஈர்ப்புச் சக்திகடுமையாக அதிகரிக்கும். அதனால் அது பூமியைக் கவரும். அப்படியே பூமியை அலுங்காமக் குலுங்காம ஒரு நாய்க்குட்டியைப் போல சூரியனிலிருந்து விலக்கி தேவையான இடத்துக்கு கொண்டு வந்திடும். இதைத்தான் மெல்ல மெல்ல பல ஆண்டுகளாகச் செய்து ரகசியமாகச் கொண்டு வந்திருக்கிறாங்க....'


'இட்ஸ் ரிடிக்யுலஸ்! ஸோ, நம்ம பூமி இப்போ பழைய இடத்தில இல்லையா?'


'யெஸ் டொக்டர்! அவர்கள் கடைசித் தடவையாக பூமியை இழுத்தபோது தவறுதலாக திடீரென அதிக தூரத்துக்கு இழுபட்டு விட்டது பூமி. அதாலதான் பூமியோட சுழற்சி வேகம் சட்டென அதிகரித்து கால்வலி, உடல் பாரம், அதிக மழை போன்ற பிரச்சினைகள்... இந்த ரகசிய நடவடிக்கை இவன் மூலமாக இப்போ அம்பலமாகியிருக்கு..!'


'ஓகே! இதெல்லாம் இந்தச் சின்னப் பையனுக்கு மட்டும் எப்படித் தெரிந்தது?'


'இவனுக்கு மட்டுமில்ல, நிறையப்பேருக்கு ஏன்..எனக்கும் கூட சந்தேகம் வந்ததுதான். ஆனா அது ஒரு ஷேப்புக்கு வந்ததுக்கு இவனுக்கு ஸ்பேஸ் நியுஸ்களில இருந்த இன்ட்ரஸ்ட்டும் இவன்ட பத்திரிகைகள்ல வருகிற ஸ்பேஸ் ந்யூஸ் எல்லாத்தையும் வெட்டி ஒட்டி வைக்கிற பொழுது போக்குதான் காரணம். அப்படி...'


'சொல்லுங்க.!'


'அப்படி ஒரு செய்திதான் இது. இதுதான் அந்த செய்தி...பாருங்க! இது 2001ல் அதாவது இவன் பிறந்த அடுத்த வருசம் குமுதம் என்ற மெகஷின்ல ஓகஸ்ட் 2ம் திகதி, 'பூமியை இடம் மாற்றுங்கள்!' என்ற ஒரு சிறுகட்டுரை. இது இவனிட்ட இருந்ததாலதான் இந்த காரணத்தையே கெஸ் பண்ணி எங்களால இன்டர் நெஷனல் சயன்ஸ் யூனியனுக்கு தகவல் கொடுக்க முடிந்தது. அதனாலதான் இப்ப விசயமே அம்பலமாகி யூ என் வரை  பரபரப்பாகப் பேசப்பட்டுக் கொண்டிருக்குது..' என்று ஜெயக்குமார் ஸேர் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போது எனக்கு மெல்ல மெல்ல...கைகளை அசைக்க..முடிந்தது.


'இந்தச் சின்னப்பயல் இப்போ இன்டர்நேஷனல் லெவல்ல பேமஸாகிட்டான்.. டொக்டர்! இவனை இங்கே கொழும்பு ஹொஸ்பிடலுக்கு  கொண்டு வந்தது தெரியாததால டீவி பேப்;பர் ரிப்போர்ட்டர்ஸ் எல்லோரும் இவனைத்தேடி ட்ரிங்கோவுக்குப் போயிருக்கிறாங்க...இவன் இங்க இருக்கிறது மட்டும் தெரிஞ்சா இந்த ஹொஸ்பிட்டலே தாங்காது டொக்டர்!'


'வெல் வெல்! ஸோ, யூ ஸே மை ஹொஸ்பிட்டல் இஸ் ஓல்ஸோ கொயிங் டூ பீ மோர் பொப்யூலர்.. அப்படித்தானே ஜயக்குமார்?'


'பாவம், எல்லாத்துக்கும் காரணமாக இருந்திட்டு இவன்  இப்படிக் கிடக்கிறானே டொக்டர்?'


'டோண்ட்  வொறி! ஹீ வில் பீ ஓல்ரைட் ஜயக்கு..மா...! ஓ காட்! அங்க பாருங்க! அவனோட கண் திறந்திருக்கு! கம்!கம்!'


'யென்ஷாப்.. மை போய்! யென்ஷாப்! ஜயக்குமார் ப்ளீஸ் கோல் ஹிம்!'


'இன்சாப்! இங்க பாரு இன்சாப்!' என்று கூப்பிடும் ஜெயக்குமார் ஸேர் இப்போது எனக்குத் தலைகீழாக தெரிந்தார். கை கால்ககளை மெல்ல அசைக்க முடிந்தது. முகம் முழுக்க மூடியிருந்த கருவிகளின் வயர்களைத் தாண்டி லேசாகப் புன்னகைத்தேன். எனது கண்களிலிருந்து நீர் வழிந்தது.


'டேய் என்ட கெட்டிக்காரப்பயலே! உண்மையில பெரிய ஆள்தாண்டா நீ!' என்று என்னைக் கட்டிக் கொண்டு கூவினார், எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான அந்த அருமையான விஞ்ஞான ஆசிரியர். அவர் கண்களில் திரண்டிருந்த கண்ணீர் முத்துக்கள் அறையின் புளொரஸெண்ட் விளக்கு வெளிச்சத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது எனக்கு.


'தேங்க்யூ ஸேர்!' மீண்டும் புன்னகைத்தேன், நான். 

-மூதூர் மொகமட் ராபி