சிறுகதை: எரிந்த பனைகள்

'அண்ணே உங்களுக்கு போன்! நம்ம வேலா அண்ணன்...'

'என்னது வேலா அண்ணனா? அவன் செத்து எவ்வளவு காலம்... ஏன்டா,
உனக்கேதும் கிறுக்குப் பிடிச்சிருக்...?' என்று நான் கேள்வியை முடிக்கவில்லை. அதற்குள் என்னை முந்திக்கொண்டு, 'இல்லண்ண... வேலாண்ணன்ட மனுஷி பேசுறான்டுதான் நான் சொல்ல வந்தேன்' என்று உடனடியாக பதில் கூறிவிட்டான் அந்த மடையன். எனக்கு அவன் மீது பற்றிக்கொண்டு வந்தது கோபம். ஆனாலும் எதுவும் கூறவில்லை.

  'இந்தாங்க பிடிங்கண்ணே!' என்று செல்போனை என்னிடம் தந்துவிட்டு நான் மறைந்திருக்கும் பாதுகாப்பான நிலவறைப் பதுங்குகுழியை விட்டு சட்டென மேலேறிச் சென்று விட்டான் அந்த மீசைகூட அரும்பாத இளைஞன். முன்பெல்லாம் எனக்கு எத்தனையோ வெற்றிகளைத் தேடித்தந்த ஆனானப்பட்ட தளபதிகள் கூட என் வார்த்தைக்கு மறுவார்த்தை பேசுவதற்கு பல தடவை யோசிப்பார்கள். ஆனால் இப்போது என் பதுங்குகுழிக்கு காவல் நின்றிருக்கும் கற்றுக்குட்டிப் பயல்களெல்லாம் என்னைத் திருத்திப்பேசுமளவுக்கு நிலைமை மாறிப்போய் விட்டதை நினைத்துப் பார்த்தேன். 'காட்டு யானை புதைந்து விட்டால் சேற்றுத் தவளையும் ஒரு உதைவிட்டுப் பார்க்குமாம் என்று சும்மாவா சொன்னார்கள்...' என்று நொந்தவாறு செல்போனை பார்த்தேன். அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டிருந்தது. மீண்டும் அதே அழைப்பு வருவதற்காக எரிச்சலோடு காத்திருந்த வேளையில் மேலே காவலுக்கு நின்றிருக்கும் அந்த இளைஞன் என்ன செய்கிறான் என்று சற்று அண்ணாந்து பார்த்தேன்.

அவன் தான் நின்ற இடத்திலிருந்து லேசாகச் சரிந்து கீழிருக்கும் என்னை எட்டிப் பார்ப்பது தெரிந்தது. நான் பார்ப்பதைக் கண்டதும் சட்டென்று நிமிர்ந்து விறைப்பாக நின்றான். ஆனாலும் அவனது கடைவாய் ஓரத்தில் மெல்லிய ஏளனம் உறைந்திருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் உள்ளுரப் பற்றிக்கொண்டு வந்தாலும் இப்போது நான் இருக்கும் நிலைமையில் ஒரு சிறுவனைக்கூட அதட்ட முடியவில்லை; அதட்டவும் கூடாது. அவர்களில் ஒருவனை லேசாய் முறைத்தாலும் போதும். 'இந்தா பிடி உன் துப்பாக்கி' என்று முகத்தில் வீசிவிட்டு அகதிகளோடு அகதியாய் எதிரிகளின் பக்கம் ஓடிப்போய்விடுவான். சில மாதங்கள் முன்புவரை என் பெயரைக் கேட்டாலே நடுநடுங்கிப்போய் காற்சட்டையை நனைத்த இந்த நாய்களையெல்லாம் இப்போது நானே அனுசரித்துப் போக வேண்டியுள்ளதை நினைத்தபோது என்னையறியாமலே பெருமூச்செறிந்தது.

இந்த இடத்திற்கு நானும் எனது உயர்மட்டக்குழு உறுப்பினர்களும் மற்றவர்களும் உயிர்தப்பியோடி வந்து ஏறத்தாழ இரண்டு வாரங்களுக்கு மேலாகிவிட்டது. இதை உலகம் முழுவதிலும் இருக்கும் எங்கள் புலம்பெயர் ஆட்கள், 'தற்காலிகப் பின்னடைவு' 'தந்திரோபாயப் பின்வாங்கல்' என்றெல்லாம் வெகுகௌரவமாக வார்த்தைச் சிலம்பமாடிக்;கொண்டிருக்கின்றார்கள். இருந்தாலும் நாங்கள் தோல்வியடைந்து ஓடிவந்திருப்பதுதான் உண்மை. எனது கட்டளைத் தளபதிகள் பலர் கொல்லப்பட்டு எங்கள் வசமிருந்த கையிருப்புகள் அனைத்தும் சின்னாபின்னமாகிப்போன நிலையில் தப்பியோடி இங்கு வருவதைத் தவிர வேறுதெரிவுகள் எதுவும் இருக்கவில்லை. எதிரிகளின் தரைவழித் தாக்குதலுக்குப் பயந்து பிள்ளை குட்டிகளோடு ஆயிரக்கணக்கில் இடம்பெயர்ந்திருக்கும்  அகதி மக்களுடன் வேறுவழியின்றி நாங்களும் ஓடிவந்தோம். இனியும் ஓடித்தப்பமுடியாது எனும் நிலையில்தான் கடைசியாக உப்பு ஏரிக்கும் கடலுக்கும் இடையில் நீண்டு கிடக்கும் இந்த நிலப்பரப்பில் அகதிமுகாம் ஒன்றை அமைத்து அதற்குள்ளே நாங்களும் ஒளிந்திருக்கின்றோம்.

எங்கள் உயர்மட்டக்குழு உறுப்பினர்கள்  குடும்பத்தினர் மற்றும் துப்பாக்கி ஏந்திக் காவலுக்கு நிற்கும் நூற்றுக்கணக்கான அடிமட்ட உறுப்பினர்களுமாய் நாங்கள் இங்கு தங்கியிருப்பதை எங்கள் எதிரிகள் அறிந்து எங்களைச் சுற்றி வளைத்துவிட்டார்கள். ஆனாலும் ஆயிரக்கணக்கான மக்களைத்தாண்டி வந்து எங்களைக் கண்டுபிடித்துத் தாக்கியழிப்பது எப்படி என்பதுதான் அவர்களுக்குள்ள ஒரே சிக்கல். அகதிமக்கள் வெளியேறிவிட்டால் அடுத்த நிமிடம் எங்களை ஒரு கோழிக்குஞ்சை அமுக்குவதுபோல சுலபமாய்ப் பிடித்துவிடுவார்கள். அதனால்தான் அகதிகளை முகாமைவிட்டு வெளியேறிவிடாமல் பலியாடுகளாய் மிரட்டி வைத்திருக்கின்றோம். உண்மையை அப்பட்டமாய்க் கூறுவதானால், எதிரிகளின் துப்பாக்கி ரவைகளிலிருந்து எங்களைக் காப்பாற்றிவைத்திருப்பதெல்லாம் எலும்பும் தோலுமான இந்த உயிருள்ள மண்மூட்டைகள்தான்.

சர்வதேச சக்திகளை அனுசரிக்க வேண்டிய தேவை எங்களைவிட எங்கள் எதிரிகளுக்குத்தான் அதிகமுள்ளது. ஆதலால் பொதுமக்கள் அகதிகளாய் தங்கியிருக்கும் இந்த முகாமுக்குள்  வான்தாக்குதல் எதையும் நடாத்த மாட்டார்கள் என்று கணக்குப்போட்டு வைத்துத்தான் இதுவரை காய் நகர்த்திக் கொண்டிருக்கின்றோம். இருந்தாலும் யாரையும் எதையும் முழுமையாக நம்ப முடியாது. நாங்கள் எதிர்பாராத எதுவும் இனிமேல் நடக்கலாம். அதனால்தான் இந்த அகதிமுகாமுக்குள் மக்கள் ஓரளவு சுதந்திரமாக நடமாடிக்கொண்டிருந்த போதிலும் நாங்கள் மாத்திரம் ஆழமான பதுங்கு குழிகளுக்குள்ளேயே அடைந்து கிடக்கின்றோம்.

சிலவேளை எதிர்பாராத வான்தாக்குதல்கள் ஏதேனும் நடந்தால்கூட தப்பிப்பிழைக்கும் சாத்தியத்தை அதிகரிப்பதற்காகவே ஒரேஇடத்தில் நாங்கள் ஒன்றாக இருப்பதில்லை. ஆம், ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களைக் கூட தனித்தனியாய் பிரிந்து வௌ;வேறு நிலவறைகளிலேதான் தங்க வைத்திருக்கின்றார்கள் என்னுடைய பாதுகாப்பு அணியினர். அதிலும் என்னை மட்டும் தனியாகப்பிரித்து யாரும் இலகுவில் கண்டுபிடிக்கவோ யூகிக்கவோ முடியாத இந்த இரகசியமான இடத்தில் வைத்திருக்கின்றது.


கைத்தொலைபேசியை வைத்துக்கொள்வதற்கு கூட அந்தக்குழு என்னை அனுமதிக்கவில்லை. முக்கியமான அழைப்பு ஏதாவது வரும்போது மட்டும் காவலுக்கு நின்றிருப்பவர்கள் மூலம் அதைக் கொண்டு வந்து தருகின்றார்கள். எல்லோருக்கும் கட்டளையிட்டு மட்டுமே பழகிய எனக்கு இதெல்லாம் புதிய விடயம். ஆனாலும் என்னைப் பாதுகாக்கும் அவர்களது திட்டத்திற்கு ஒத்துழைப்பதைத் தவிர வேறுவழியில்லாததால் எல்லாவற்றையும் நான் பொறுத்துக்கொண்டிருக்கின்றேன்.

என்னுடைய தலைவிதியை தீர்மானிக்கப்போகும் இனிவரும் நாற்பத்தி எட்டு மணித்தியாலங்களை நான் இந்த நாற்றம் பிடித்த பதுங்கு குழிகளுக்குள்தான் கடந்;தாக வேண்டும். நாங்கள் உயிர்தப்புவதற்கு சர்வதேச நாடுகளின் தலையீடு அல்லது பேச்சுவார்த்தை என்று ஏதாவது ஒரு நிகழ்வுதான் தேவை. அப்படி ஒன்று எப்படியும் இன்றிரவுக்குள் நிகழும் எனும் நப்பாசையோடு நாங்கள் எல்லோருமே காத்திருக்கின்றோம். அப்படி எதுவும் நிகழாது போனால்...

திடீரென என் கையிலிருந்த தொலைபேசி உயிர்பெற்று அதிர்ந்தது.

வேலுசிங்கம் அண்ணனின் விதவை மனைவி நடேல்தான் அழைப்பில் இருந்தார். மிகுந்த ஆர்வத்துடன் போனைக் காதில் வைத்து, 'ஹலோ கொல்லுங்க...சே! சொல்லுங்க அண்ணி! நான் தம்பிதான் பேசுறன்..'
'................'
'உதென்ன அண்ணி இப்பிடிச் சொல்றீங்கள்! அப்படிச் செய்யுறதெண்டா கிளிநொச்சி விழ முன்னமே செய்திருக்கலாமே..?'
'......'
'சரி, சென்னையிலயும் மதுரையிலயும் ரோட்டில ஆர்ப்பாட்டம் கடையடைப்புச்செய்து கத்தித் திரிஞ்சதால எந்தப் பிரயோசனமில்லையே... அங்கங்கே ரெண்டு மூண்டுபேரைப் பத்தவச்சுக் கொளுத்திவிட்டிருந்தாலும் பரவாயில்ல.. ஆனா இப்ப இஞ்ச இருக்கிற நிலமையில அப்படித் தீக்குளிச்சா கூட சரிவராது... கோவைல மும்பாய்ல மாதிரி ஒரு நுர்று இருநூறை மண்டையில போட்டால்தான் டெல்லியில உள்ள தலைப்பாகைக்காரர் அசைஞ்சு குடுப்பார். ஆங்.. சரி, நீங்க சொல்லுங்கோ கேட்கிறன்'
'.........'
'ச்சும்மா நீங்களும் அதையே சொல்லிக்கிட்டு இருக்காதீங்கண்ணி..!  அதைக் கேட்கப் போய்த்தான் இவ்வளவும் வந்தது. அந்த நேரமே வேலாண்ணனிட்ட எவ்வளவு சொன்னனான். அவர்தான் 9ஃ11, அமெரிக்கா, சர்வதேச சமூகம், நாகரீகம்.. யுத்த நிறுத்தம், மோதல் தவிர்ப்பு, சமாதான ஒப்பந்தம் அது இதென்டு கதைச்சு கவுத்தவர்.  2001ல எனக்கு மீசைமழிச்சு சபாரிசூட் உடுத்தி கனவான் வேசம் கட்டி டெலிவிசன்ல ப்ரஸ் மீட்டிங், பேட்டி அது இதென்டு சும்மா உலகத்தை ஏமாத்தினதுல ஒத்துமை குலைஞ்சுபோய் எல்லாமே இரண்டா உடைஞ்சதுதான்தான்  மிச்சம். அதெல்லாம் செய்யாம அன்டைக்கிருந்து இவனுகளுக்கு தொடர்ந்து அடிச்சு வந்திருந்தா இன்டைக்கு இப்பிடி ஒரு நிலைமை வந்திருக்குமா? அதை விட்டுட்டுச் சும்மா.. பொட்டு...'
'..................'
'பொட்டு இல்லண்ணி! 'சும்மா போட்டு' என்டு சொல்ல வந்தனான்... வாய் தவறி  'பொட்டு' என்டு வந்திட்டுது.. நீங்க பயப்பிட வேணாம்.. பொட்டு கிட்டு எல்லாம் வெளிநாட்டுல எங்கேயும் இல்ல.. தப்பிவர வழியில்லாம இஞ்ச என்னோட பங்கர்லதான் கிடக்கிறாங்க!'
'...................'
'ஐயோ அண்ணி, கிட்டு என்டால் கிட்டு இல்ல.. அவஞ்செத்து எவ்வளவு காலம்..? அது ஒரு எதுகை மோனைக்காகச் சொன்னது.. ஆங், சாப்பர்டுதானே..? அதெல்லாம் ஏதோ பரவாயில்ல.. எங்களுக்கு கொஞ்சம் கிடைக்குது. என்ன... சனங்கள்தான் பாவம் சோத்துக்கும் பாலுக்கும் வழியில்லாம அலையுதுகள்! ஓமோம்.. அதனாலதான் அந்தப் பக்கமே போகேலாமக் கிடக்கு... எங்களைக் கண்டாலே சனம் காறித் துப்புதுகள். முந்தி இருந்த மாதிரியில்ல... தேசியம் தலைவர் என்ட மதிப்பெல்லாம் இஞ்ச போயிட்டுது.'
'...........'
'ஓமோம்! அந்தப்பக்கம் ஒலிபெருக்கியை.. ஒலிபெருக்கியெண்டால் தெரியாதே..? அதுதான் லவுட்ஸ்பீக்கர்.. அதை பனை உச்சியில கட்டி பாட்டுப்போட்டுச் சனங்களைக் கூப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறானுகள்... இதுகள் சனங்களும் நாங்கள் எவ்வளவுதான் மறிச்சாலும் சுட்டுப்போடுவம் என்டு பயப்பிடுத்தினாலும் ஒண்டொண்டா ஆளத் தெரியாம ஆள் அந்தப்பக்கம் நழுவுதுகள். சனத்தை விடுங்க.. சனத்தோட சேர்ந்து துவக்கை எறிஞ்சிபோட்டு எங்கடை இவனுகளுமல்லவா சத்தமில்லாம ஓடுறானுகள்.. சே! அதைப்பார்க்கேக்கதான் எனக்குப் பத்திட்டு வருகுதண்ணி.. சனம் முழுதும் அந்தப்பக்கம் போயிட்டா பிறகு எங்கள்ற கதை முடிஞ்சுது.. அதுக்கிடையில ஏதாவது பண்ணித் தொலைங்க!'
'.................'
'ஓமோம், இந்தச் சண்டையை நடத்துறதே டெல்லியில இருக்கிற அந்த தலைப்பாகைக்காரரோட ஆட்கள்தானே.. அதால நீங்க திரும்பவும் ஒருக்கா அவங்களோட கதைக்கிறீங்களே அண்ணி..? பேச்சுவார்த்தை இல்லாட்டியும் பரவாயில்ல.. ஆகக்குறைஞ்சது சீஸ்பயர் ஒன்டாவது கேளுங்க.. அவன் நம்மட ஜேபீ மலேசியாவுல இருந்து எங்களைக் காப்பாத்திக் கொண்டுபோக கப்பல் ஒன்டு ரெடியா இருக்குதாம் அது இதென்டு சும்மா ஸ்டண்ட் அடிச்சிக் கொண்டிருக்கிறான். அதையெல்லாம் நம்பேலாது.. ஆனா நாங்க இஞ்ச இப்பிடிக்கிடக்கிறது எதுவும் இந்த கனடா சுவிஸ்காரர்களுக்கும் பேப்பர்காரருக்கு தெரியவராமப் பாத்துக்கொள்ளுங்கோ.. மானம்போயிடும். சரி, அப்ப நீங்க கதைச்சுப் போட்டுச் சொல்லுங்கோ! ஆனா ஒண்டு, கெதியாக் கதைக்க வேணும்.. இல்லையெண்டால் அடுத்த முறை உங்களுக்கு இப்படியெல்லாம் எங்களோடை பேசக்கிடைக்காது. விளங்குதே?'  என்று சிறிது கோபத்தோடு அழைப்பைத்  துண்டித்தேன்.

'நடேல் அண்ணியின் குரலில் அத்தனை சுரத்து இல்லை. நிலைமை எங்கள் எல்லோருடைய கையையும் மீறிக்கொண்டிருக்கின்றது என்பது அவவின் பேச்சிலேயே புரிந்துவிட்டது எனக்கு. இவர்கள் என்னதான் முயன்றாலும் இனிமேல் அதையெல்லாம் நம்புவதிலே பலனில்லை என்று என்னுடைய உள்மனம் எச்சரித்தது. என்னை நம்பி இத்தனை காலமும் போராடிய அத்தனை இளைஞர்களும் கொல்லப்பட்டு எங்கள் சகலமும் அழிந்து போய் பின்னடைந்து விட்ட நிலையில் இனிமேல் எதிரிகள் எங்களோடு சமரசத்திற்கு வரப்போவதில்லை என்பது உள்ளுரப் புரிந்து விட்டது எனக்கு. புலம்பெயர்ந்த மக்கள் குரல்கொடுத்தும் கூட சர்வதேசம் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்து வருவதிலிருந்தே இதை நாங்கள் எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும். இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் இப்படி எங்களைச் சுற்றி சனங்களை சேர்த்து வைத்துக்கொண்டு காலத்தைப் போக்குவது என்றும் தெரியவில்லை. பசியும் பட்டினியும் வாட்டியதில சனத்துக்கு எங்கள் மீதுள்ள மரியாதை முழுமையாகப் போய்விட்டது. இனி பயமும் இல்லாமல் போனால் எங்கள் நிலைமை அதோகதிதான். ஒவ்வொரு நாளும் மக்களின் எதிர்ப்பு வலுத்துக் கொண்டிருக்கின்றது. இப்படியே போனால் ஒரு கட்டத்தில் சனங்களே ஒன்றுதிரண்டு எங்களைக் கொன்றாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

சே! சர்வதேச நிலைமை, சர்வதேச நிலைமை என்று சொல்லிச் சொல்லியே என்னையும் என்னுடைய நோக்கத்தையும் வீணடிச்சுப் போட்டாங்கள். இப்ப நாங்கள் உப்புக்கடலுக்கும் எதிரிகளுக்கும் இடையில மாட்டுப்பட்டுப்போய்க் கிடக்கிறோம் வேலா அண்ணன் அடிக்கடி சொல்லும் அந்த சர்வதேச சக்திகளெல்லாம் இப்ப எங்களைக் கண்டும் காணாததுபோல இருக்கிறான்கள். ஆனால் அவனுகளையும் பிழை சொல்லேலாது. ஒவ்வொரு முறையும் துரோகிகள் துரோகிகள் என்று நாங்கள் பொடியளையும் சனத்தையும் போட்டுச் சாகடிச்ச காலத்தில இருந்து 'ஜனநாயக மீறல்கள் செய்யாதீங்கோ செய்யாதீங்கோ.. பிறகு வெளியுலகத்தில பேர் பழுதாகிடும்' என்று எங்களை அவன்களில் எத்தனைபேர் எச்சரிச்சவங்கள்..? நாங்கதான் காதிலை வாங்காமல் கூடச்சேர்ந்து போராடினவை எல்லாத்தையும் சுட்டுச் சரித்தனாங்கள்.. காணாததற்கு கடல்கடந்துபோய் பக்கத்து நாட்டுல அடுத்த பிரதமரா வந்திருக்க வேண்டிய அந்த மனிசனையும் எலெக்சன் மீட்டிங்குல சிதறடிச்சு.. செய்த குற்றம் மாட்டுப்பட்டு இன்டைக்கும் அந்தப்பக்கம் முழுசாத் தலை காட்ட முடியாமலிருக்கு. அன்டைக்கு அப்படிச் செய்த காரணத்தாலதான் இன்டைக்கும் எங்களைக் காப்பாத்தச் சொல்லி தலைப்பாகைக்காரிட்ட நேரடியாக கேட்க முடியாமலிருக்கு..

ஒருவேளை மற்றவை சொல்றதுதான் சரியோ.. நாமதான் பிழை விட்டுட்டமோ...? விடுதலை விடுதலை என்று சொல்லி ஆள் சேர்த்ததும் பிறகு பலம் கூடியதும் துரோகி துரோகி என்று கூட நின்று போராடின நண்பர்;களையெல்லாம் போட்டுத்தள்ளியதும்தான் இன்டைக்கு இப்பிடி ஒருபக்கம் உப்புநீரும் மறுபக்கம் எதிரிகளும் காத்திருக்க கதவிடுக்கில மாட்டின எலிமாதிரி நான் கிடக்க காரணமோ..' என்று மெலிதான ஒரு சுடலை ஞானம் வந்தது. ஆனால் அடுத்த நிமிடமே 'சேச்சே! அது எப்படிச் சரிவரும். இவனுகள் சும்மா.. வெளிநாடுகள்ற கதைகளைக் கேட்டுப்போட்டு கடைசியில எல்லாத்தையும் நாசமாக்கிப் போடுவான்கள் என்டதால்தானே நான் மட்டுமே போராடுவேன் என்று எல்லாத்தையும் கையிலெடுத்தனான்' என்று மனதைத் தேற்றிக்கொண்டேன்.

உவன் ஜேபீயும் மற்றவங்களும் வெளிநாடுகளில நிண்டு கொண்டு சொல்லுற கதையிலலெல்லாம் உண்மையில்ல போலத்தானிருக்கு. வெளிநாட்டுல வருசக்கணக்கில கோட்டும் சூட்டும் பியரும் இறைச்சியும் ஹோட்டலும் பெட்டைகளும் என்டு நல்ல சொகுசா வாழ்ந்து கிடந்து பழகிட்டானுகள். அதனாலதான் கதையில இருக்கிற வேகம் செயலுல இல்லாமலிருக்கு. அப்படியே ஜேபீயின் கப்பல் வந்தாலும் கடல்வழியே நாங்கள் அப்புறப்படுவதற்கு டெல்லி தலைப்பாகைக்காரருடைய கடற்படையின் கழுகுக்கண்கள் விட்டுவைக்குமா என்பதெல்லாம் சந்தேகமே. எத்தனை பாடுபட்டு எவ்வளவு பேரைப் பறிகொடுத்தும் பலிகொடுத்தும் நடாத்திய போராட்டம். கடைசியில் யாராருடையதோ காலைப்பிடிச்சு உயிர்ப்பிச்சை கேட்கவேண்டிய அளவுக்கு போய்விட்டதே..' என்று வெகுநேரம் யோசித்தபடியே இருந்ததில் தூக்கம் கண்களைச்சுழற்றியது. அப்படியே பங்கருக்குள் தூங்கிப்போனேன்.

000

'டும்...டும்! படீர்!'

எங்கேயோ தூரத்தில் பெருத்த வெடியோசைகள் கேட்டுத்திடுக்கிட்டு கண்விழித்தேன். வெடியோசையின் அதிர்விலே நானிருந்த பதுங்கு குழி அதிர்ந்து மண்கொட்டியது. மேலே முகாமுக்குள் என்ன நடக்கின்றது என்பது தெரியவில்லை. கைத்துப்பாக்கியை எடுத்துக்கொண்டு நிலவறைக்குள்ளிருந்து சிறிது மேலே ஏறிவந்து நிலமட்டத்தோடு கண்களை வைத்து எட்டிப்பார்த்தேன். மேலே என்னுடைய காவலுக்கு நின்றிருந்தவர்கள் யாரையுமே காணவில்லை. கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை தெரிந்த அகதி முகாம் வெறிச்சோடிக்கிடந்தது. வெடியோசைகள் அடுத்தடுத்துக் கேட்டன. அந்த வெடியோசைகளைத் தொடர்ந்து வெடிமருந்தின் கந்தகமணமும் பனைவடலிகளின் கருகல் பச்சை மணமும் காற்றில் கலந்து நாசியைத் துளைத்துச் சென்றது.

உடனே எனக்குப் புரிந்து விட்டது. இது ஒன்றும் எதிரிகளின் தாக்குதல் வெடியோசை கிடையாது. நாங்கள் பின்வாங்கி வந்தபோது தற்காப்புக்கென கொண்டு வந்தவற்றையெல்லாம் ஒரு பெரும் கிடங்கில் மறைத்து வைத்திருந்தோம். எப்போதாவது இனிமேல் தப்பிக்க வழியேயில்லை என்ற நிலைமை வந்தால் மட்டும் எதிரிகளின் கைகளுக்கு அவை கிடைத்துவிடாமலிருக்க அத்தனையையும் ஒன்றாகச் சேர்த்து அழித்துவிடும்படி என்னுடைய பாதுகாப்புக் குழுவுக்கு நான்தான் உத்தரவிட்டிருந்தேன். அதனால்தான் எனது ஆட்கள் கிடங்கை தீவைத்து அழித்திருக்கின்றார்கள். அந்த ஓசைதான் அது.

அதுசரி, அகதிமுகாமிலிருந்த மக்கள் எல்லோரும் எங்கே..? எல்லோரும் எப்படி இங்கிருந்து வெளியேறிப் போனார்கள்..? அப்படியானால் என்னுடைய துப்பாக்கிப் பையன்கள் என்ன ஆனார்கள்? சரிதான், அவர்களும் மக்களோடு மக்களாக எதிரிகளின் இடத்திற்கு ஓடிப்போய்விட்டார்கள் போலும்.

அப்படியானால் அகதிகள் முழுமையாக தங்கள் பகுதிக்கு வந்து சேரும்வரை காத்திருக்காமல் இனி எதிரிகள்; உள்ளே புகுந்து வரத்தொடங்கிவிடுவாhர்கள். அவ்வாறானால் என்னுடையதும் என்னைப்போலவே நிலவறைகளுக்குள்ளே இருப்பவர்களினதும் வாழ்வின் இறுதி நிமிடம் அண்மித்து வந்து விட்டது. இனிமேல் கழியும் ஒவ்வொரு மணித்துளியும் என்னுடையதும் என்னைச் சேர்ந்தவர்களினதும் அழிவை உறுதியாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றது..

இன்னும் சிறிது நேரத்தில் எம்மை வேட்டையாடுவதற்காக முன்னேறிவரப்போகும் எதிரிகள் என்னைத்தான் மிகத் தீவிரமாகத் தேடுவார்கள். என்னைப்போலவே உயர்மட்டக்குழு உறுப்பினர்களும் இங்கே எங்கேயோ சில நிலவறைகளுக்குள்தான் மறைந்திருப்பார்கள். அவர்கள் அனைவரும்  எதிரிகளின் கைகளிலே சிக்காமல் நிச்சயம் தற்கொலை செய்து கொள்ளுவார்கள். அல்லது இந்தநேரம் அனைவரும் தங்கள் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டு பிணமாகிக்கூட இருக்கலாம். ஆம், தப்பிக்க முடியாமல் எதிரிகளிடம் மாட்டிக்கொள்ளும் நிலைமை வரும்போது உயிர்ப்பிச்சை கேட்டு எதிரிகளிடம் மண்டியிடுவதைவிட தற்கொலை செய்து கொள்வதுதான் உத்தமம் என்றுதானே எங்கள் அடிமட்ட உறுப்பினர்களுக்கு காலம் காலமாகப் போதித்து வந்திரக்கின்றோம் நாங்கள். ஆனால் என் மனைவி பிள்ளைகளை நான் அப்படி வளர்க்கவில்லை. அவர்கள் எல்லோரும் வாழப்பிறந்தவர்கள். பாவம், அவர்களுக்குத் தற்கொலை தெரியாது. அவர்களுக்கும் இப்படியொரு நிலைமை வரும் என்று அறிந்திருந்தால் எல்லோரையும் நடேல் அண்ணியிடம் முன்கூட்டியே அனுப்பிவைத்திருக்கலாம். அவர்களுக்கு இனிமேல் என்ன நடக்குமோ என்று நினைத்தால்தான் நெஞ்சுவலிக்கிறது எனக்கு.

இத்தனை வருடத்தில் எத்தனை ஆயிரம் ஏழைச் சிறுவர்களையும் சிறுமிகளையும் கழுத்தில் நச்சுக்குப்பியுடன் களமிறக்கி எதிரிகளின் துப்பாக்கி ரவைகளுக்குப் பலிகொடுத்திருப்பேன். எத்தனை நூறு இளைஞர்களையும் யுவதிகளையும் ஓர் இரவுநேர உணவுக்கும் ஒரு புகைப்படத்திற்கும் பின்பு தன்னைத்தானே அழித்துக்கொள்ள அனுப்பிவைத்திருப்பேன். அப்போதெல்லாம் அதிகாரத்தை எவ்வழியிலேனும் கைப்பற்றிவிட வேண்டும் எனும் பேராசைக்கு முன்பு மனித உயிர்களின் உண்மையான மதிப்பு ஒரு பொருட்டாகவே இருக்கவில்லை எனக்கு. இந்த உலகில் தொடர்ந்து வாழ வேண்டுமென்பதிலே ஒவ்வொரு உயிருக்கும் இருக்கும் ஆசையெல்லாம் எனது மனiவி பிள்ளைகளின் உயிருக்கு ஆபத்து வந்திருக்கும் இந்த வேளையில்தானே எனக்கு தெரிகின்றது.

என்னாலும் எனது கட்டளையாலும் உயிரிழந்த எத்தனையோ ஆயிரம் பேரின் மரணத்தை எண்ணிப் பார்க்கின்றேன். மரணத்தறுவாயில் என்னைப்போல பித்தம் கலங்கிய எத்தனை கணவர்கள், மனைவிகள், தாய்-தந்தையர்கள், குழந்தைகள் இருந்திருப்பார்கள்..? நான் ஆணையிட்டு அனுமதித்த ஒவ்வொரு வெடியும் இந்த மண்ணில் எத்தனை உயிர்களை காவு கொண்டது என்பதை இப்போதுதான் நினைக்கத் தோன்றுகின்றது. ஆரம்ப காலத்திலிருந்தே விடுதலைக்கு விடுதலைக்கு என்று எத்தனை பேரைத்தான் போட்டுத் தள்ளிவிட்டேன். எதிரிகள் கொன்று முடித்த உயிர்களைவிட இந்த மண்ணில் நான் தீர்த்துக்கட்டிய நண்பர்கள்தானே அதிகம்.

இதுநாள்வரையில் நான் கொன்றதெல்லாம் எதிரிகளையும் நண்பர்களையும் மட்டுமா? இல்லை.. இல்லை.. இந்தப் போராட்டத்திலே எந்த வகையிலும் சம்பந்தமேயில்லாத போதிலும் ஆரம்பத்தில் எங்களுக்கு பல வகையிலும் ஒத்தாசையாக இருந்து வந்த சகோதர இனங்களையுமல்லவா கொன்றழித்தேன். இரண்டு மணியாத்தியாலங்களுக்குள் வெளியேறச் சொல்லி அவர்களைத் துரத்தினேன். மசூதிகளுக்குள்ளே புகுந்து இரத்தச்சேறடித்தேன். அவர்களின் எத்தனை வீடுகளையும் குடிசைகளையும் குருதியில் மூழ்கடித்தேன். எத்தனை குழந்தைகளைக் கருவிலும் உறக்கத்திலும் அழித்தொழித்தேன். பிஞ்சுகளாய்க் கருகிப்போன இளம் பிள்ளைகள்தான் எத்தனை எத்தனை? வயோதிபர்கள், நோயாளிகள், பெண்கள், தாய்மார்கள், கர்ப்பிணிகள், விவசாயிகள், மீனவர்கள், தொழிலாளிகள், அறிஞர்கள்.. அப்பப்பா! என்னால் அழிந்துபோன அத்தனை ஆத்மாக்களின் வேதனையும் ஒன்று திரண்டு ஒரு பெரும் சாபமாய் மாறியதனால்தான் நான் இப்படித் தோற்றுப்போனேனா?

வெகுநேரம்வரை கண்களைமூடி அமைதியாய் அமர்ந்திருந்தேன். எவ்வளவு நேரம் அப்படி இருந்தேனோ தெரியவில்லை. முதல்நாள் இரவு ஏற்றிக்கொள்ள வேண்டிய இன்சுலீன் ஊசியைக்கூட போட்டுக்கொள்ள மறந்துவிட்டதால் என்னையறியாமலே மயக்கத்தில் இருந்திருக்கின்றேன் போலும். இனிமேல் அதெல்லாம் எனக்குத் தேவையில்லை என்று தோன்றியது. ஆம், இனி வேறுவழியில்லை. எல்லாமே கையை மீறிப்போய்விட்டதால் என்னை நானே அழித்துக்கொள்வது என்ற தீர்க்கமான முடிவுக்கு வந்தேன்.


எனது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாய் வழிந்தோடியது. முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக என் கழுத்தில் பயனின்றித் தொங்கிக் கிடக்கும் நஞ்சுக்குப்பியை ஒரு தடவை தடவிப் பார்த்துக்கொண்டேன்.
ஒரு வீரனாக எதிரிகளுடன் நேருக்கு நேர் போராடிச்சாகாமல் இப்படி ஒரு பதுங்கு குழிக்குள் கிடந்து சாகப்போவதை நினைத்தால்தான் அதிக வேதனையாக இருந்தது எனக்கு. ஆனாலும் இனிமேல் இதைவிட வேறு தெரிவுகள் எனக்கில்லை. ஆரம்பகாலம் முதல் எனக்காக தமது இன்னுயிரைத் தியாகம் செய்துவந்த அத்தனை போராளிகளிலிருந்து இப்போது தோல்வியிலும் என்னுடனிருந்து தங்கள் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டிருக்கும் அல்லது இனிமேல் மாய்த்துக் கொள்ளப்போகும் என் விசுவாசமிக்க உயர்மட்டக்குழு உறுப்பினர்கள் வரையில் அத்தனைபேரின் தியாக உணர்வுக்கும் இந்த நிலையிலே நான் அளிக்கும் கைம்மாறு எனது தற்கொலை மரணம் ஒன்றுதான் என்று எண்ணியபோது தோல்வியடைந்துபோன நிலையிலும் சிறுபெருமிதத்தால் என் நெஞ்சு விம்மியது.

கழுத்திலிருக்கும் நஞ்சுக்குப்பியை கழற்றிக் கையிலெடுத்தேன். அதை வாயில் வைத்துக்கடிப்பதற்கு முன்பு நிலவறையை விட்டு மேலேறிச்சென்று எனது தாய் மண்ணை கடைசியாக ஒரு தடவை பார்த்துவிட்டு வர விரும்பினேன். மெல்ல எழுந்து பதுங்கு குழியிலிருந்து நிலமட்டம் வரை மேலேறி வெளியே வந்து நான் எட்டிப்பார்த்தபோது, சற்றுத்தூரத்தில் எனது விசுவாசமிக்க உயர்மட்டக்குழு உறுப்பினர்கள் அத்தனைபேரும் ஆளுக்கொரு வெள்ளைக்கொடியை கையில் உயர்த்திப்பிடித்தபடி வரிசையாய் எங்கோ போய்க்கொண்டிருந்தார்கள்.

-மூதூர் மொகமட் ராபி
(2013.10.12)

கல்வியமைச்சின் உளவியல் லட்சணம்!

இந்த வருடம் ஐந்தாம் ஆண்டு புலமைப்பரிசில் பரீட்சை முடிவுகளை சரியாக சிறுவர் தினத்தன்று வெளிவந்திருக்கின்றது நமது இலங்கை திருநாட்டின் மேன்மை தங்கிய அரசு. அன்றைய தினம் நாட்டிலுள்ள பாடசாலைகள் அனைத்திலும் சிறுவர் தினக்கொண்டாட்டங்கள் களைகட்டிக்கொண்டிருந்த வேளையில் பரீட்சை முடிவுகளை வெளியிட்டு ஆயிரக்கணக்கான சின்னஞ்சிறார்களின் வயிற்றெரிச்சலை வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டது பரீட்சைத்திணைக்களம்.

சில சிறுவர்கள் மகிழ்ச்சியில் குதிக்க பல சிறுவர்கள் கண்ணீரில் மிதக்க அன்றைய தினம் குழப்பமாகிவிட்டது. ஏற்கனவே இத்தகைய புலமைப்பரீட்சை சிறுவர்களுக்குப் பொருத்தமற்றது என்ற விமர்சனம் இருந்து வருகின்ற நிலைமையில் இப்படியான விவேகமற்ற செயலில் இறங்கியுள்ள கல்வி அமைச்சின் துணிவை என்னவென்பது.  ஒரு பரீட்சையில் சித்தியடைபவர்களை விட தோற்பவர்களே அதிகம் என்பது பொதுவான நியதி. அதிலும் ஓரிரு புள்ளிகளில் வெற்றியைத் தவற விட்ட மாணவர்களை நினைத்துப் பாருங்கள். அன்றைய தினத்தில் தங்களிடம் கற்கும் மாணவச் செல்வங்களை குதூகலிக்க வைப்பதற்கு பரிசுகள் வாங்கி வைத்திருந்த ஆசிரியர்களும் குழம்பிப்போய்விட்டனர்.  அழுகின்ற பிள்ளைகளைத் தேற்றுவதா அல்லது மற்றப் பிள்ளைகளை வாழ்த்துவதா என்று தடுமாறிக்கொண்டிருந்த காட்சிகளே அன்று அதிகம்.

இது ஏதோ தற்செயலாக நடந்த விடயம் என்று நாம் நினைத்துக்கொண்டிருக்க அடுத்ததாக அரசு ஒரு அறிவிப்பு வெளியிட்டு தனது 'புத்திசாலித்தனத்தை' பறைசாற்றிக்கொண்டது.

அதாவது இனிவரும் ஆண்டுகளிலே ஐந்தாம் ஆண்டுப்புலமைப்பரிசில் பரீட்சை முடிவுகளை சிறுவர் தினத்தில்தான் வெளியிட முடிவு செய்திருக்கின்றார்களாம். ஆசிரியர்களுக்கு கல்வி உளவியல் பற்றி மாநாடுகளும் கருத்தரங்குகளும் நடாத்தும் கல்வியமைச்சுக்கும் அரசுக்கும் தெரிந்த கல்வி உளவியலின் லட்சணம் இதுதானா நண்பர்களே?

 -மூதூர் மொகமட் ராபி

கடிதம் பேசுகின்றது..

நான் ஒரு கடிதம் பேசுகின்றேன்:

அமெரிக்காவின் தென் கரோலினா மாநிலத்தில் சம்மர்விலே எனும் ஓர் அழகிய கிராமம் உள்ளது. அங்கு வாழும் றூத் ஹவ்லீ எனும் ஒரு பாடசாலை மாணவியால் இலங்கையிலே திருகோணமலையில் வசித்து வரும் நஸ்ரன் எனும் தனது பேனா நண்பிக்கு எழுதப்பட்டவள்தான் நான். என்னுடைய உடல் தூய்மையைப் பிரதிபலிக்கும் சுத்தமான  வெண்ணிற பளபளப்பான காகிதத்தினாலானது. அதிலே முத்து முத்தாக எழுத்துகள் எனும் பூக்களை அர்த்தமுள்ள வார்த்தைச்சரங்களாக வெகுநேர்த்தியாகக் கோர்த்து உருவாக்கி தனது உணர்வுகளால் நறுமணம் வீசச் செய்திருக்கின்றாள் அந்த அமெரிக்க மாணவி.

என்னை எழுதி முடித்ததும் அவள் அழகான உறையொன்றிலிட்டு விமானத் தபால் சேவைக்குத் தேவையான அஞ்சல் தலைகளை ஒட்டி தனது வீட்டுக்கு அண்மையிலுள்ள ஒரு தபாற்பெட்டியினுள் இட்டாள். அந்தப் பெட்டிக்குள் என்னைப்போலவே இன்னும் பலர் ஒன்றாகக் குவிந்து கிடந்தோம். மறுநாள் காலையில்  எங்கள் அனைவரையும் அங்குள்ள தபால்காரர் ஒருவர் வந்து பை ஒன்றினுள் சேகரித்து உள்ளுர் தபால் அலுவலகத்திற்குக் கொண்டு சென்றார். அங்குள்ள ஊழியர்களால் நாங்கள் முகவரிகளுக்கேற்ப வகை பிரிக்கப்பட்டோம். இரண்டு தினங்களின் பின்பு நான் நியூயோர்க் விமான நிலையத்திலுள்ள தெற்காசிய நாடுகளுக்கான அஞ்சல் பிரிவுக்கு அனுப்பப்பட்டேன். அங்கிருந்து இலங்கைக்கான விமானத்தில் தபால் பொதிக்குள் திணிக்கப்பட்டு பயணித்தேன். இங்கு கொழும்புக்கு வந்ததும் நகரிலுள்ள மத்திய தபால் நிலையத்திற்குக் கொண்டு வரப்பட்டேன். அங்கு ஏறத்தாழ ஒரு வாரகாலமாக தேங்கிக்கிடந்த பின்பு தபால் ஊழியர்களால் ஊர் வாரியாக வகைப்படுத்தப்பட்டதிலே திருகோணமலைக்கான ஒரு பெரும் பொதியினுள் அடக்கப்பட்டேன். அன்றைய தினம் இரவுத் தபால் புகையிரதத்தின் மூலம் மறநாள் காலையில் திருகோணமலை நகருக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.  அங்குள்ள பிரதான அஞ்சல் அலுவலகத்தின் விநியோகப் பிரிவினரால் சரியான முகவரிக்கு ஒரு தபால் ஊழியர் மூலமாக நஸ்ரினிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டேன்.

என்னைக் கண்டதும் அவள் அடைந்த மகிழ்ச்சியை வார்த்தைகளில் விபரிக்க முடியாது.  உடனடியாக உறையிலிருந்த என்னைப் பிரித்து பலமுறை படித்து மகிழ்ந்தாள் அவள். அதுமட்டுமா என்னைத் தனது இருகைகளிலும் தாங்கிக் கொண்டு தனது குடும்பத்திலுள்ள அனைவரிடமும் சென்று படித்துக் காட்டினாள். அப்போதுதான் எத்தனை காலம் போனாலும் எங்களைப் போன்றோருக்கு இன்னும் மதிப்பும் மரியாதையும் ஒரேயடியாகக் குறைந்து விடவில்லை என்ற  உண்மை புரிந்தது.

இன்றைய நவீன உலகிலே கைத்தொலைபேசி, குறுஞ்செய்திச்சேவை, தொலைநகல், இலத்திரனியல் அஞ்சல் சேவை என்று பல்வேறு தொடர்பு சாதனங்களின் வருகையால்  எங்களது சேவை கணிசமாக குறைந்து போய்விட்டது. இன்றைய தலைமுறையினர் எங்களுக்கு 'நத்தைத் தபால்' என்ற காரணப்பெயரிட்டு அழைத்தாலும் கூட ஒருகாலத்தில் தொடர்புசாதன உலகிலே நாங்கள்தான் தனிக்காட்டு ராஜாக்களாக இருந்து வந்தோம் என்பதை அறிவீர்களா?

ஆரம்ப காலத்தில் உலக நாடுகளை ஆட்சிபுரிந்த பேரரசர்களுக்கும் குறுநில மன்னர்களுக்குமாக மட்டுமே ஆரம்பமான எங்கள் பரிமாற்றம் காலப்போக்கில் சாதாரண பிரஜைகளுக்கும் உரியதானது. முதலில் ஓட்ட வீரர்கள் மூலமாகவே எங்கள் சேவை ஆரம்பமானது. நாளடைவிலே குதிரை வீரர்கள் மூலமாகவும் பின்னர் நீராவி ரயில்கள் மூலமும் தொடர்ந்து வந்து இன்று அதிவேக விமானங்கள் வரை வந்துவிட்டோம்.

உலகின் ஒவ்வொரு மூலைமுடுக்கிலும் வாழ்ந்து வந்த கோடிக்கணக்கான மக்களின் தொடர்புகளை நாமே நடாத்தி வந்தோம். எத்தனை வகையான மனிதர்களையும் உறவுகளையும் உணர்வுகளையும் நாம் இணைத்திருந்தோம் தெரியுமா?  வேலைக்குச் சென்றுள்ள கணவனையும் வீட்டிலே காத்திருக்கும் மனைவியையும் நாம் இணைத்தோம். இராணுவத்தில் சேவையாற்றும் மகனையும் அவன் நலம் குறித்து ஏங்கும் பெற்றோர்களையும் நாங்கள் ஒன்றிணைத்தோம். தாயையும் மகனையும் தகப்பனையும் மகளையும் சகோதரர்களையும் சகோதரிகளையும் உற்ற நண்பர்களையும் முற்றாகப் பிரிந்து விடாதிருக்கும் வண்ணம் நாம் பிணைத்திருந்தோம். அதுமட்டுமா, ஒரே ஊரில் வாழ்ந்தபோதிலும் தமது எண்ணங்களை பகிர்ந்துகொள்ளும் ஆசையிருந்தும் சந்தித்துக் கொள்ளவோ பிறரிடம் நம்பித் தூதுவிடவோ முடியாமல் தவித்த கோடிக்கணக்கான காதலர்களை காப்பாற்றியதும் நாங்கள்தான். ஆம் அன்றைய காலத்தில் அவர்கள் தமது உணர்வுகளை எழுத்தில் வடித்து பரிமாறிக்கொள்ள உதவியதும் நாங்கள்தான்.

ஒருகாலத்தில் இவ்வாறு தமது உறவுகளுக்குள் எழுத்துகள் வாயிலாகப் பரிமாறிக்கொள்ளப்பட்ட எங்களால்தான் 'கடித இலக்கியம்' என்ற அரிய வகை இலக்கியம் உருவாகி இன்னும் அது போற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றது என்பதை நீங்கள் அறியவேண்டும். எமது அண்மை நாடான பாரத தேசத்தின் முதற்பிரதமரும் ரோஜாவின் ராஜா என்று அழைக்கப்படுபவருமான ஜவகர்லால் நேரு அவர்கள் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு சிறைவாசம் அனுபவித்த காலத்திலே தனது மகளாகிய இந்திரா பிரிதர்சினிக்கு எழுதியகடிதங்கள் நினைத்துப் பாருங்கள். அவர் தனது மகளுக்கு எழுதிய கடிதங்களிலே உலக வரலாற்றை வெகுஎளிமையாகவும் சுவாரசியமாகவும் விபரித்து எழுதியிருந்தார். அவற்றை வாசித்ததால் ஏற்பட்ட ஆர்வத்தினால் உந்தப்பட்டு பிற்காலத்தில் சமூக அரசியலிலே ஈடுபட்டு இந்தியாவின் துணிச்சலான பிரதமர் என்ற அழியாப்புகழ்பெற்றவர்தான் திருமதி இந்திரா காந்தி அவர்கள். இப்போது அந்தக் கடிதங்கள் தொகுக்கப்பட்டு பல்வேறு உலக மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வாசிக்கப்பட்டு வருகின்றன.

எங்களால்தான் இந்த உலகிற்கு முத்திரை சேகரித்தல் எனும் ஒரு பயனுள்ளதும் பொது அறிவுக்கு உவப்பானதுமான பொழுதுபோக்கு உருவானது. இரவு ரயில் வண்டிகளுக்கு தபால் வண்டி எனும் பெயர்கள் ஏற்பட்டன. எத்தனையோ சிக்கலான வழக்குகளுக்கு நாங்கள் சாட்சிகளாகவும் சான்றுகளாகவும் ஆகியிருக்கின்றோம்.

எங்களது சேவைபற்றிய பல சிறுகதைகள், நாவல்கள் நாடகங்கள் போன்ற அச்சு இலக்கியங்கள் மாத்திரமன்றி திரைப்படங்கள், திரையிசைப் பாடல்கள், குறும்படங்கள், தொலைக்காட்சி நாடகங்களும் வெளிவந்துள்ளன. The Postman எனும் பிரெஞ்சுத் திரைப்படம் பல உலகத்திரைப்பட விழாக்களில் இன்றும் திரையிடப்பட்டு வரும் ஒன்றாகவுள்ளது. சில வருடங்களுக்கு முன்பு 'பொக்கிசம்' எனும் தென்னிந்தியத் தமிழ் திரைப்படம் 1930-40 களில் வாழ்ந்த ஒருகாதல் ஜோடியின் பரிமாறல்களுக்கூடாக எங்களது சேவையை அற்புதமாக விபரித்திருந்தது.

இதுபோன்று எங்களது மகிமையைப் பற்றி எல்லையின்றி விபரித்துக்கொண்டே செல்லமுடியும். இனிவரும் காலங்களில் எங்களது இருப்பு பற்றிய ஐயம் இருந்தாலும் அன்று முதல் இன்றுவரை மக்களின் வாழ்க்கையுடன் உணர்வுபூர்வமாக பின்னிப்பிணைந்து வந்திருக்கும் மாட்சிமை மிகுந்தவர்களான எங்களைப்பற்றிச் சிறிது பேசுவதற்கு கிடைத்ததை நான் பெருமையாக கருதுகின்றேன்.

நன்றி.

 

-பாத்திமா பாராஃ பாயிஸ்>

(தி/ அந்நஹார் மகளிர் மகாவித்தியாலயம்>

மூதூர்)

 

 

சிறுகதை : வசூல் ராஜாக்கள்

வன்னியார் ஒழுங்கையிலுள்ள தனியார் கல்விநிலையமொன்றிலே மகளை இறக்கிவிட்டு அப்படியே அதுபோய் பிரதான வீதியைச் சந்திக்குமிடத்திலே இடதுபக்கம் திரும்பி நேரே மடத்தடிச்சந்தி சுற்றுவட்டத்தைத் தாண்டும்வரை அது ஓர் ஒருவழிப்பாதை என்பதை நான் கவனிக்கவில்லை.

'சொய்......ங்!' என்று போக்குவரத்துப் பொலீசின் விசில் சப்தம் காதிலே ஒங்கியறைந்தபோதுதான் 'ஆகா மாட்டிக்கொண்டோம்டா!' என்பது உறைத்தது. 'அப்படியே திரும்பிப் பார்க்காமலே ஓடிவிடுவோமா..' என்று உதயமான ஓர் அசட்டுத் துணிச்சல் காதுமடல்களைச் சூடாக்கிவிட்டு கணத்தில் மறைந்தது.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை வேறு. இல்லையென்றால் இதே நேரத்திற்கு இருக்கும் வாகன நெரிசல்களுக்குள் வேறுயாருக்கோ விசில் ஊதியது போல முகத்தை வைத்துக்கொண்டு நைஸாக நழுவியிருக்கலாம்.
'சனியன் பிடிப்பான்கள்.. யுத்தம் முடிஞ்சு தொலைச்ச பிறகு கிடக்கிற றிசேவ் பொலீஸ்காரனுக்கெல்லாம் கையில வெள்ளைத்துண்டையும் வாயில  விசிலையும் குடுத்துவிட்டிருக்கிறானுகள் ..சே!' என்று சலித்துக் கொண்டே இடது புறமாக பைக்கை ஓரம் கட்டினேன்.

ட்ரபிக் பொலீஸ் என்றாலே எனக்குப் பயங்கர அலர்ஜி. அவர்களுக்கு நான் வைத்திருக்கும் செல்லப்பெயர் இல்லை.. இல்லை.. கடுப்புப் பெயர் என்ன தெரியுமா? வசூல்ராஜாக்கள்! இத்தனைக்கும் பைக் புக், ட்ரைவிங் லைசன்ஸ்,  ரெவின்யூ லைசன்ஸ், இன்ஷுரன்ஸ் முதல்கொண்டு சகல ஆவணங்களையும் உரிய திகதியில் பக்காவாக முடித்து வைத்திருக்கும் ஓர் உத்தம பிரஜைதான் நான். ஆனாலும் இத்தனைகால பைக் அனுபவத்தில் வ.ரா. க்களுக்கும் எனக்கும் அத்தனை நல்ல உறவுகள் ஏற்படவில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

இத்தனைக்கும் இரண்டு அல்லது மூன்று தடவைதான் அவர்களிடம் மாட்டியிருக்கின்றேன். 

அபயபுர இறக்கத்தில் ரவுண்டபோட் சந்தியைத் தாண்டியதும் உள்ள புகையிரதக்கடவையின்  தடுப்புக்கதவுகள் மூடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது அதைத்தாண்டி வந்ததற்காக ஒருதடவையும் ஒரு சரிவுப்பாதையிலே முன்னே சென்ற வாகனத்தை முந்திச் சென்றதற்காக இரு தடவைகளும் அங்குநின்றிருந்த வ.ரா.க்கள் எனக்குக் 'குற்றம்' போட்டிருக்கின்றார்கள். நானும் தபால் அலுவலகம் சென்று தண்டப்பணம் கட்டிவிட்டு வந்திருக்கின்றேன். ஆனால் அந்த மூன்று தடவையுமே செய்யாத தவறுக்காக நான் மாட்டினேன் என்பதுதான் அவர்கள் மீதான இந்த தீரா 'அன்பு'க்கு காரணமே. அதையெல்லாம் இங்கே விளக்கமாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தால் இந்தச் சிறுகதை ஏறக்குறைய ஒரு குறுநாவல் போலாகிவிடும்.  அவற்றை இத்தோடு விட்டுவிட்டு.. இப்போது பொலீசிடம் போய், 'எதற்காக விசில் ஊதினாய்?' என்று கேட்கலாம் வாருங்கள்.

உழுந்துவடையும் பருப்புச்சாம்பாரும் வாசமடித்துக் கொண்டிருந்த 'மணீஸ்கபே'க்கு எதிரேயிருந்த முச்சக்கரிகள் நிறுத்தத்திலே வெள்ளை நிற ஹெல்மெற்றும் விசிலுமாக நின்றிருந்தான் அந்த பொலீஸ்காரன். பெண்களைப்போன்ற மெலிந்த உருவமும் யாரோ தெரிந்த ஒருவரை ஞாபகப்படுத்துவது போன்ற முகத்தோற்றமும் கொண்டிருந்தான் அவன். மிஞ்சிப்போனால் அவனுக்கு இருபத்தி ஐந்து வயதுக்கு மேலிருக்காது.
'எய் மஹத்தயா வண்வே பாறயட்ட யன்னே?' என்று கேட்டான். இரண்டொரு வாரங்களுக்கு முன்புதான் நகரின் மத்தியவீதி மற்றும் பிரதானவீதி இரண்டையும் முழுமையான ஒருவழிப்பாதையாக மாற்றியிருந்தனர். ஆரம்பத்திலே மக்களுக்குப் பழகும் வரையில் விஷயம் தெரியாமல் மாறிப் பயணித்த  வாகனங்களையெல்லாம் தண்டப்பணம் அறவிடாமல் பிடித்து எச்சரித்துவிட்டு அனுப்பிக்கொண்டிருந்ததை நானும் அறிவேன். ஆனால் இப்போது இரண்டொருநாளாக கடுமையாக இருக்கின்றனர் போலும்.

'அனே மம சுட்டக் அமத்தக்குணங் எவில்லா மல்லி' என்றேன் 'சிறிது மறந்துபோய் வந்து விட்டேன்' என்பதை என்னுடைய அரைகுறையை வைத்துக் கொண்டு.

'மஹத்தயா கொஹெத இன்னே..?' என்ற கேள்விக்கு என்ன பதிலைச் சொன்னால் விடுவான் என்ற ஒரு திட்டமும் இல்லாமல், 'ஹந்திய!' என்றேன்.
என்னை ஒருதடவை நன்றாகப் பார்த்தான் அவன். பின்பு ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தவனை முந்திக்கொண்டு,

 'மம ஹெமதாம மே பாற என்ன நே மல்லி..' என்று நான் ஏதோ சொல்லப்போக, அவன் சிறிது யோசித்து விட்டு, 'லைசன்ஸ் இன்ஷுரன்ஸ் கன்ட' என்று கேட்கத் தொடங்கி விட்டான். நான் ஏதும் பேசாதிருந்தால் ஒருவேளை 'சரி போனால் போகிறது' என்று அனுப்பிக்கூட இருந்திருப்பான் போல. ஆனால், பாழாய்ப்போன என் வாய் சும்மா இருந்தால்தானே.. நான்தான் கெடுத்துவிட்டேன் என்று தோன்றியது.

நிலைமையை நொந்தபடி வீதியைக் கடந்து நிறுத்தியிருந்த பைக் வரையில் நடந்து சென்றேன். யூட்டிலிட்டி பொக்ஸைத் திறந்து எல்லாவற்றையும் சேகரித்துக்கொண்டு  மீண்டும் அவனிடம் வந்தேன்.  ஆவணங்கள் எல்லாமே சரியாக இருக்கும் தைரியத்தில் வெகு அலட்சியமாக நீட்டினேன். அதை வாங்கிப் பார்த்தவன், 'மொகத மே இன்ஷுரன்ஸ் தின ஈவறவுணானே'  என்று அவன் காட்டியபோதுதான் காப்புறுதியைப் புதுப்பிக்கவேண்டிய தினம் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பே முடிவடைந்திருந்தது தெரிந்தது.

நான் வாயடைத்துப் போய் நின்றுவிட்டேன்.. 'வருகிற செப்டம்பர் மாதத்தில்தான் ஒருவருடம் பூர்த்தியாகின்றது என்றுதானே ஞாபகம்...இது எப்படிச் சாத்தியம்' என்று எனக்குப் புரியவேயில்லை. சந்தேகம் தீராமல் அந்த ஆவணத்தை அவனிடமிருந்து வாங்கி பலமுறை படித்துப் பார்த்தேன். ஆம், அவன் கூறியதுதான் சரியாக இருந்தது. சரி, இனி வாதிட்டுப் பிரயோசனமில்லை. உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு சமாளிக்க வேண்டியதுதான். இன்ஷுரன்ஸ் கேசுக்கு எப்படிப்பார்த்தாலும் ஒரு ஐநாறு அல்லது ஆயிரம் 'சந்தோசம்' கழற்றுவான். விடியற்காலையிலே மகளை டியூஷனுக்கு கொண்டுவிடும் அவசரத்தில் பேர்ஸைக்கூட எடுத்து வைத்துக்கொள்ளவில்லை. என்ன செய்யலாம்? எப்படியாவது எதிலும் அவன் எழுதிவிடாதபடி பார்த்துக் கொள்வதுதான் உத்தமம்.

அவனருகில் சென்று மெல்ல 'இப்போது கையிலே காசில்லை.. பிறகு வரும்போது உங்களை கவனித்துக் கொள்கின்றேன்' என்று தெரிந்த சிங்களத்திலே சொல்ல நான் வாயெடுக்கையிலே முச்சக்கர வண்டியொன்று விர்ரென நான் வந்தது போலவே ஒருவழிப்பாதையில் எங்களைத் தாண்டிச் சென்றது. அதை நிறுத்துவதற்காக தனது விசிலை பொலீஸ்காரன் பக்கற்றுகளில் அவசர அவசரமாகத் தடவித்தேடிப் பார்ப்பதற்கிடையிலே அவன் பறந்து போய்விட்டான். இப்போது அவனுக்கு என்னைப் பார்க்கச் சங்கடமாக இருந்திருக்க வேண்டும்போல..

'ஓ! இப்பிடிப் பிச்சிட்டு ஓடறவனையெல்லாம் விட்டு எங்களை மாதிரி மரியாதையாக நின்று கேக்கிறவனை மட்டும் புடி'  என்று நான் மனதுக்குள் கறுவியது கேட்டிருக்குமோ என்னவோ உடனே லேசான அசட்டுச் சிரிப்புடன் சிங்களத்திலே தனக்குள் ஏதோ சொல்லிக் கொண்டான். நானும்  எரிச்சலை அடக்கிக் கொண்டு சிரித்து வைத்தேன். அப்படியாவது ஒரு தற்காலிக சிநேகம் வளர்ந்து என்னை விட்டுவிட மாட்டானா என்ற நப்பாசைதான் காரணமே தவிர வேறென்ன.

அவன் இதையெல்லாம் சட்டைசெய்யாமல் தனது பைக்கின் வெள்ளைநிறப் பெட்டியிலிருந்து ஒரு நோட்புக்கை எடுத்தான். அதிலே ஒரு பக்கத்திலே எனது பைக்கின் இலக்கம் மற்றும் லைசன்ஸ் விபரங்களைக் குறித்துக்கொண்டு ஆவணங்கள் சகலவற்றையும் திரும்பத் தந்து விட்டான். பின்பு என்னிடம் தனது பெயரைக் குறிப்பிட்டு ஒரு செல்போன் நம்பரையும் எழுதித்தந்தான். பின்பு ஏதோ நீளமாய் சிங்களத்திலே கூறிவிட்டு அந்த இடத்திலிருந்து போய்விட்டான். முதலிலே அவன் கூறியதெல்லாம் புரிந்தது போலத்தான் இருந்தது. ஆனால் போனபின்புதான் பெயரைத் தவிர எதுவுமே சரியாக விளங்கவில்லையென்பதே தெரிந்தது.


அந்த துண்டுக்காகிதத்தை எடுத்துக்கொண்டு சற்றுத் தள்ளி நின்றிருந்த சற்று வயதான ஆட்டோ சாரதி ஒருவரிடம் சென்று அதைப்பற்றிக்கேட்டேன்.

 'லைசன்ஸை தந்திட்டானா?'

'ஓ! எல்லாத்தையும் தந்திட்டான் அண்ணன்!' என்றேன் சந்தோஷமாக.

'அதுதான் தம்பி கரைச்சலே! லைசன வாங்கி வைச்சானென்டாலும் பிறகு ஸ்டேஷனுக்குப்போய் ஒரு மாதிரி கதைச்சுக் கிதைச்சு எடுத்திட்டாவது வந்திரலாம்.. ஆனா இப்பிடி எழுதிட்டுப் போனா அவன் விரும்புன கேசுல மாட்டிவுட்றுவான்.. கோட்சுக்கு கீட்சுக்குப் போட்டானென்டா ஐயாயிரம் அடிப்பான்... வீண்அலைச்சல்! பின்னேரம்போல போய் கதைச்சு 'எதை'யாவது குடுத்துக்கிடுத்து விசயத்தை முடிங்க தம்பி' என்றார் அவர். 

அதன்பிறகு அங்கு நான் நிற்பேனா..?

அன்றைய தினம் மாலையில் பெரிய பொலீஸ் ஸ்டேசனுக்குப் போனேன். பைக்கை அருகிலிருந்த வெற்றுக்காணிக்குள் நிறுத்தி வைத்துவிட்டு போக்குவரத்துப் பிரிவிற்கு ஏறிச் சென்று குறித்த பொலீஸ்காரனைத் தேடினேன். ஆனால் அவன் அங்கு இருக்கவில்லை. அதுவரையில் ஞாபகமிருந்த அவனது பெயரும் சட்டென மறந்துவிட்ட காரணத்தால் அங்குள்ளவர்களிடம் விசாரிக்கவும் முடியவில்லை. உடனே அவன் தந்த செல்போன் நம்பர் பைக்கின் யூ.பொக்ஸில் இருப்பது நினைவுக்கு வந்தது. மீண்டும் கீழே இறங்கி வந்து வேப்பமர நிழலின் கீழ் நின்றிருந்த பைக்கில் சாய்ந்தவாறே அந்த பொலீஸ்காரனை போனிலே அழைத்தேன்.

'ஹலோ கவுத?' என்று கேட்டது எதிர்முனை.

'அனே மம அத உதயே ஒயா.. மடத்தடி லங்க வன்வே பாஸிங் அல்லப்பு எகனக் தன்னவாத? ஒயா போன் நொம்பர் எக்க துன்ன நிஸா மம ஸ்டேஸன் எவில்லா..' என்றேன். என்னுடைய சிங்களத்தை எண்ணி எனக்கே வெறுப்பாக இருந்தது.

'தன்னவா.. தன்னவா.. ஒயா தெங் கொஹெத இன்னே..?'

இடத்தைச் சொன்னேன்.

'ஏனாங்.. மெஹ.. மெயின் ரோட் அற விக்னேஸ்வரா ஸ்கோல தன்னவா நேத?  ஆ.. அதிங் முன்னால மம நிக்கறது இங்க நீங்க வாங்க' என்றான் எனக்காக சிறிது தமிழையும் கலந்து.

உடனே அங்கு சென்று சேர்ந்தேன்.

பெருந்தெரு விக்கினேஸ்வரா கல்லூரிக்கு எதிரேயுள்ள சந்தியில் காலையில் என்னைப் பிடித்த அந்த இளம் பொலீஸ்காரனோடு நடுத்தர வயதான சற்றுப் பருமனான இன்னொரு பொலீஸ்காரரும் நின்றிருந்தார். இருவரும் விசில் ஊதியபடி தவறாக ஓட்டும் வாகனங்களை நிறுத்தியபடி நின்றிருந்தார்கள். நான் சற்றுத்தள்ளி என்னுடைய பைக்கை நிறுத்தினேன். இன்றைக்கு எப்படியும் ஒரு 500 ரூபாயாவது கழரும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். நாளைக்கு இளைய மகளின் ஸ்கொலசிப் டீயூசனுக்குத் தர வைத்திருந்த ஃபீஸுக்கு வேட்டுதான்  நினைத்துக் கொண்டு அந்த பொலீஸ் இளைஞனின் முன்னே போய் நின்றேன்.

ட்ரபிக் பைக்கின் சீற்றில் மீது குனிந்து யாருக்கோ தண்டப்பணம் அறவிடும் ரசீதை எழுதிக் கொண்டிருந்தவன் நிமிர்ந்து பார்த்து, 'ஆங்.. ஒயா நேத..! சுட்டக் இன்ட' என்று என்னைச் சிறிது நேரம் காக்க வைத்து விட்டு எழுத்து வேலையை முடித்தான். பின்பு என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்து, 'மே.. அற சாஜன் மஹத்தயாட்ட கிஹிங் கத்தா கரண்ண' என்று மற்ற பொலீஸ்காரரிடம் அனுப்பி வைத்தான்.

எனக்கு எரிச்சலாக இருந்தது. இவனே கேட்டு வாங்கிவிட்டு அனுப்ப வேண்டியதுதானே.. 'சரிதான் இன்டைக்கு இரண்டு பேருக்கும் சேர்த்து ஆயிரம் ரூபாயாவது கேப்பானுகள் போல' என்று நினைத்தபடி அவரிடம் சென்றேன். தெருவோரமாக நின்று விசில் ஊதிக்கொண்டிருந்தார் அந்த பருமனான பொலீஸ்காரர். என்னைக் கண்டதும், 'என்ன பிரச்சினை?' என்று தமிழிலேயே கேட்டார். எனக்கு 'அப்பாடா!' என்றிருந்தது. தமிழ் பேசும் பொலீஸ்காரர்கள் கூட தங்களிடம் பிடிபடுபவர்கள் அதிகம் வாதாடிவிடக்கூடாது என்பதற்காக எங்களைப் போன்றவர்களிடம் சிங்களத்திலே பேசுவதுதான் வழமை. இவரோ ஒரு சிங்களவராக இருந்தும் நன்றாகத் தமிழ் பேசுவதைப் பார்த்து மகிழ்ச்சியடைந்தேன்.

நான் விடயத்தை விபரமாகச் சொன்னேன்.

'சரி, இப்ப வன்வேயால வந்ததை விடுவோம். அது ஏன் இன்னும் இன்ஷுரன்ஸ் புதிசா எடுக்கல்ல.. சொல்லுங்க.. அதுவும் நாலு மாசமா?' என்றார் அவர்.

'நாலு மாசம் இல்ல.. ரெண்டு மாசம்தான்'

'சரி, நேத்தைக்கு முடிஞ்சாலும் இன்டைக்கு புடிக்கேலும் தெரியுமா ஒங்களுக்கு?' என்று சிறிது சூடானவர் என்னை தலைமுதல் கால்வரை பார்த்தவாறு 'என்ன வேலை செய்யிறது?' எனக்கேட்டார்.

' ஸ்கூல் டீச்சர்;'

'ஆங் மாஸ்டரா? என்ன சப்ஜெக்ட்;?'

'ப்ரைமரி'

'எந்த ஸ்கூல்?'

சொன்னேன்.

 'ம்ஹும், மாஸ்டர்மாரே இப்பிடிக் கவனமில்லாம இருக்கலாமா? டைமுக்கு அந்தந்த விசயத்தை செய்யணுமெண்டு சின்னப் புள்ளைகளுக்கு எவ்வளவு அரட்டுவீங்க.. ஒருநாள் பாடம் செய்து வராட்டி அடிக்கிறீங்கல்ல..'
எனக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை.

'அட! நீங்க மட்டும் சுத்தமோ? மற்றவர்களை குற்றம் செய்தால் பிடிக்கும் நீங்களே கை நீட்டி இலஞ்சம் வாங்கலாமா?' என்று கேட்க நினைத்தேன். ஆனால் கேட்கவில்லை.

அப்போது நாங்கள் பேசிக் கொண்டு நின்ற இடத்திற்கு அண்மையில் இரண்டு ஆட்டோக்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதப்பார்த்து தார்வீதியைத் தேய்த்தபடி கிரீச்சிட்டு நின்றன. ஆட்டோச் சாரதிகள் சட்டென இறங்கி நின்று வாய்த்தர்க்கத்தில் ஈடுபடவே அதைக்கவனிப்பதற்குச் சென்றுவிட்டார் அந்தப் பொலீஸ்காரர்.

இவரிடம் என்ன சாக்குச் சொல்லலாம் என்று யோசித்துப் பார்த்தேன். 'மறந்து விட்டேன்' என்பதைத் தவிர என்ன காரணத்தைச் சொன்னாலும் அது நிஜமில்லை. தவிர 'பொய் சொல்லாதீர்கள்' என்று பாலர் வகுப்புப் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கும் நானே இந்த பொலீஸ்காரனிடம் பொய் சொல்லி லஞ்சம் கொடுத்துக் கேவலப்படலாமா என்று ஒருகணம் யோசித்துப் பார்த்தேன்.

ஆகக்கூடினால் என்ன நடக்கும். கோட்சுக்குப் போடுவான். என்னுடைய ஞாபக மறதிக்கு விலை ஐயாயிரம் ரூபாய். என் சம்பளத்திலே ஏறத்தாழ ஐந்தில் ஒரு பங்கு. என்னைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு பெரிய தொகைதான். அடுத்த மாத கரண்ட் பில், தண்ணீர் பில் அத்தனையும் கண்ணில் வரிசைகட்டி நின்றன. அதேவேளை பொய் சொல்லி லஞ்சம் கொடுத்தாலோ ஒரு ஐநூறு அல்லது ஆயிரத்தோடு போய்விடும்.

'என்ன மாஸ்டர், என்ன நடந்தது.. ஏன் நீங்க இன்சூரன்ஸ் றீனுவல்
பண்ணல்ல..?' ஆட்டோச் சாரதிகளை அனுப்பிவிட்டு திரும்பி வந்ததும் கேட்டார்.

'மறந்திட்டேன்!'

'என்ன..? மறந்திட்டீங்களா.. ஒரு கவர்ண்மென்ட் சேவன்ட் சொல்ற காரணமா இது?'

 'ஓமோம், ஒரு கவர்மெண்ட் சேவண்ட்தான். ஆனா அவனுக்கு எத்தனை நம்பர் தெரியுமா? ஐடின்டிக்காட் நம்பர், லைசன்ஸ் நம்பர், பேங்க் எக்கவுண்ட் நம்பர்.. அதுமட்டுமா? எத்தனை டேட்கள்.. டேட் ஓவ் பேர்த், பெஸ்ட் அப்பொயின்ட் மென்ட் டேட்... இங்க்ரிமெண்ட் டேட்,  இன்சூரன்ஸ் றீனூவல் டேட் இப்பிடி எத்தனையோ திகதிகள்.. இதில எத்தனையை ஞாபகத்தில வச்சிருக்கேலும் சொல்லுங்க.. அதுதான் சில டேட்டுகள் முன்னைப் பின்னவாகிடுது.. மறந்திடுது.. சாஜன் நீங்க என்ன பைன் வேணுமென்டாலும் போடுங்க' என்று மூச்சுவிடாமல் சொல்லி முடித்துவிட்டு வேறு எங்கோ பார்த்தபடி நின்றிருந்தேன்.

நான் சொல்வதை தன்னை மறந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர் திடீரென வாய்விட்டுச் சத்தமாகச் சிரித்து விட்டார். சுற்றி நின்றிருந்தவர்கள் எங்கள் இருவரையும் வேடிக்கை பார்த்துவிட்டுச் சென்றனர். ட்ரபிக் பைக்கின் ஸீற்றின் மீது வைத்து எழுதிக்கொண்டிருந்த மற்ற பொலீஸ்காரனும் தலையை உயர்த்தி அவரை ஆச்சரியமாக பார்த்தான்.

' ஜய மல்லி, அற களுபாட்ட நோட்புக் அறந்தென்னகோ'
என்று அவனிடம் சொல்ல அவன் பைக்கிலிருந்து ஒரு நோட்புக்கை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான். அதை வாங்கி அதிலுள்ள ஒரு பக்கத்தைத் தேடிக் கிழித்து எடுத்து என்னிடம் காட்டினார். அதிலே என்னுடைய பைக் நம்பர் லைசன்ஸ் இலக்கம் போன்ற விபரங்கள் குறிக்கப்பட்டிருந்தன. அதை என் கண்முன்னாலேயே சுக்குநூறாக கிழித்து அருகிலிருந்த குப்பைத் தொட்டியினுள் வீசிவிட்டு,

'சரி மாஸ்டர், நாளைக்கு திங்கள் கிழமை.. உடன போய் இன்சூரன்ஸ் எடுக்கணும் சரிதானே..? நீங்க போங்க' என்றார். நான் நம்ப முடியாமல்
அங்கேயே நின்றிருந்தேன்.
'இல்ல, நீங்க போங்க.. பைன் இல்லே' என்றார் மீண்டும் கனிவாக. நான் நன்றி சொல்லிக் கொண்டு என் பைக்கை நோக்கிச் செல்லும்போது,

' மல்லி, நான் என்ட ஸேர்விஸ்ல இப்பிடி ஒரு காரணம் சொன்ன ஆளைக் கண்டதில்ல தெரியுமா' என்று காலையிலே என்னைப் பிடித்த பொலீஸ்காரனிடம் அவர் சிங்களத்தில் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது காதில் லேசாக விழுந்தது.

-மூதூர் மொகமட் ராபி
26.08.2013

 

சிறுகதை : கணிதப்புலியும் கடைசிவகுப்பும்

 

‘[uPj; kh];lu;’ vd;w ngaiuf; Nfl;lhy; vg;gbahd xUtu; cq;fs; kdf;fz;zpy; Njhd;Wthu;? ru;f;f]; nfhl;liffspNy fl;Lk];jhd clYld; ifapy; rTf;Fld; epw;Fk; upq; kh];lu; cq;fSf;F epidT te;jhy; ePq;fs; ntspA+u; Mrhkp vd;gJ cj;juthjk;.

ep[khd [uPj; kh];lu; vq;fs; tFg;G fzpjghl Mrpupau;. ghlrhiy mjpgupd; tyJ fuKk; $l. Mdhy; fhw;W rw;Wg; gykhf tPrpdhy; NghJk;> gwe;JtpLthNuh vd;W re;Njfpf;fj;jf;f nky;ypa cly;thF mtUf;F. rhjhuz 13 ir]; ill; Nru;l; $l mtUf;F ‘Ngfp’ ];ilypNyjhd; ,Uf;Fk;. mtuJ ,Lg;gpNy l;uTru; tOfhky; ,Ug;gij vl;lhtJ mjprakha; Mf;fpdhy; $l Mr;rupag;gl Ntz;bajpy;iy.

Jhf;fpg;gba thupa jiyKbAk; njhq;F kPirAk; Gifj;j rpful;Lfspd; tuyhW $Wk; jbj;j fupa cjLfSld; $ba rw;W ePskhd Kfk; mtUf;F. mtuJ fz;fspNy jd;id tpl;lhy; CUf;Fs; nfl;bf;fhud; ahUkpy;iy vd;w epidg;gpy; tho;e;J nfhz;bUf;Fk; jpkpu; gpbj;j kdpjDf;Fupa xUtpj Vsdk; vg;NghJk; Fbnfhz;bUf;Fk;.

rup> mtu; vg;gb ,Ue;jhnyd;d> ehk; tplaj;jpw;F tuyhk;.

,d;W [uPj; kh];lUf;F mtu; jdJ tho;f;ifapy; kwf;fNt Kbahj ghlk; xd;iwg; gbg;gpg;gJ vd;w jPu;khdj;NjhLjhd; ehDk; vdJ ez;gd; e]PUk; ,d;iwa khiy tFg;Gf;F te;jpUf;fpd;Nwhk;. ,e;j tUlk; f.ngh.j rhjuzjug; guPl;irf;Fg; ghlrhiy %yk; Njhw;Wk; vq;fSf;F ,uz;L %d;W jpdq;fSf;F Kd;dNk ghlrhiyapy; itj;J mDkjp ml;ilfis toq;fp tpl;bUe;jhu;fs;. mLj;j thuk; Muk;gkhfTs;s nghJg;guPl;irf;F Kd;G vq;fs; ‘fzpjg;Gyp’ [uPj; kh];lu; elhj;jg;NghFk; filrp khiy tFg;Gjhd; ,J.

vg;NghJk; Kd;tupirapNy mkUk; ehDk; e]PUk; toikf;F khwhf tFg;giw thriy xl;bapUe;j filrp thq;fpy; cl;fhu;e;jpUg;gijg; ghu;j;jJk; vq;fs; rf khzt ez;gu;fSf;F tplak; Nyrhfg; Gupe;J tpl;lJ. mtu;fspNy rpyu; gae;jhYk; VNjh elf;fg;Nghtij mwpe;J mij vjpu;nfhs;sj; jahuhfp tpl;ldu;. mbf;fb thriy cw;Wg;ghu;j;jgb gjw;wkhf ,Ue;jhu;fs;. tFg;Gg; ngz;gps;isfs; kl;Lk; vJTk; Gupahky; vq;fs; ,UtiuAk; fhz;gpj;J jq;fSf;Fs; VNjh nrhy;ypr; rpupj;jhu;fs;.

‘rpupq;fb..rpupq;fb! ,d;Dk; nfhQ;r Neuj;jpy elf;fg;Nghwijg; ghu;f;fj;jhNdb NghwPq;f… ghu;j;Jg;Nghl;L epz;L  rpupq;fNsz;b ghu;g;Nghk;’ vd;W kdJf;Fs; fWtpf; nfhz;Nl [uPj; kh];lu; te;J NrUk;tiu fhj;jpUe;Njhk;.

vt;tsTjhd; ,ay;ghf ,Uf;f Kaw;rpj;Jk; vq;fshy; mg;gb ,Uf;f Kbahky; tpau;j;Jf; nfhl;baJ. ehq;fs; nra;ag;NghFk; fhupaj;ij epidj;J Nyrhd gak; mbtapw;iwg; gpire;jhYk; mjpYs;s epahak; JzpT je;J nfhz;bUe;jJ. ,d;W elf;fg;NghFk; rk;gtk; ,Jtiu [uPj; kh];luhy; mtkhdg;gl;l khztu;fs; rhu;ghfTk; ,dpNky; mtkhdg;glf; fhj;jpUf;Fk; vj;jidNah khztu;fspd; eyDf;fhfTk; ehq;fs; mtUf;F toq;Fk; gupR – jpahfr; rku;g;gzk;!

,j;jid fhy ghlrhiy tho;f;ifapy; xt;nthU tFg;gpYk; khztu;fshfpa vq;fSf;F mtu; Gupe;Jnfhz;bUf;Fk; mtkhdg;gLj;jy;isnay;yhk; cq;fSf;Fr; nrhy;ypg; Gupaitf;f KbahJ.

[uPj; kh];lupd; mtkhdg;gLj;jy;fs; ,uz;L tpjkhdit.

xd;W jd;dplk; gbf;Fk; khztd; fzpjj;jpNy Fiwthf ,Ue;jhy; Vrp mtkhdg;gLj;Jthu;. khwhf> mtd; kpfTk; jpwik fhl;bdhNyh mtid kl;le;jl;bNa nfhy;thu;. mtupd; RLthu;j;ijfspypUe;J jg;gpg;gjhdhy; xd;wpy; ruhrupahd jpwikAld; ‘Iah ePq;fs; nrhy;tJ kl;Lk;jhd; rup’ vd;W ryhk; Nghl;Lf;nfhz;L ,Uf;f Ntz;Lk; my;yJ mg;gb ,Ug;gjhf ebj;Jf; nfhz;bUf;f Ntz;Lk;.

mtu; xU fzf;ifg; gbg;gpj;jhy; mij mtUila Kiwapy; nra;jhy; kl;LNk rupnad;ghu;. NtWahuplkhtJ Nfl;Lg; gbj;J Gjpa KiwfSf;$lhf nra;J te;jhy; nfhg;gpiaj; Jhf;fp Kfj;jpy; tPrpabg;ghu;.

“k;`{k;.. ePq;fy;yhk; gbr;R…” vd;W Muk;gpj;J xU ef;fy; ghu;it ghu;g;ghu;. mjw;Nf jhuskha;r; rhfyhk;. “Nla;> ,e;jg; GJ nkjl;Ly nra;apwhf;fSf;F xz;Z nrhy;Nwd; NfSq;flh.. mij nrhy;ypj; je;jtndhSf;fpl;NlNa Ngha;g; gbq;flh! ,Q;r tuhjpq;flh!” vd;W fj;Jthu;. mjw;fhf tFg;Gf;F tuhky; tpl;Nlhnkd;why; mjpguplk; khl;btpl;L fhiyf; 

$l;lj;jpy; itj;J mtkhdg;gLj;Jthu;.

mtUila fhyj;jpy; mtu; fzpj ghlj;jpy; kpfj;jpwikahd khztuhf ,Ue;jtuhk;. fzpjg; Nghl;bfspNy epiwag; gupRfs; ngw;wtuhk; vd;W gyNgu; nrhy;yf; Nfs;tpg;gl;bUf;fpd;Nwhk;.. Mdhy; ,e;jf; fzpjg;Gyp ,d;Ws;s jiyKiwapd; mwpT tsu;r;rpiaAk; khw;Wj; jpwidAk; Vw;Wf;nfhz;L kw;wtu;fSf;Fk; tha;g;Gj; juhky; tul;Lg; gpbthjj;jpy; cod;W nfhz;bUe;jij vd;dntd;gJ?

vq;fs; ghlrhiyf;F Gjpjhf epakdk; ngw;w gy jpwikahd ,sk; fzpj Mrpupau;fs; te;jpUe;Jk; mtu;fSf;F toptplhky; gpbthjkhf ,Ue;jhu; mtu;. ,q;F vj;jid fzpj Mrpupau;fs; te;jhYk; xt;nthU tUlKk; f.ngh.j rhjhuz ju tFg;GfSf;F mtu;jhd; fw;gpf;f Ntz;Lk; vd;gij Xu; vOjhr; rl;lkhfNt itj;Jf; nfhz;bUe;jhu;.

vq;fs; ghlrhiy mjpgUk; mtUila fhyj;J kdpju; vd;gjhy; Xvy; tFg;ig [uPj; kh];luplNk xg;gilj;J tpLthu;. ehq;fs; gj;jhk; juj;jpy; rpj;jpaile;J Xvy; tFg;Gf;F te;jJk; ,ijawpe;J crhuhfp tpl;Nlhk;. Vw;fdNt xUtUlk; vl;lhk; tFg;gpy; ,e;jf; fzpjg;Gypaplk; ehq;fs;; gl;lghL ,d;Dk; vq;fs; kdjpy; ePq;fhj tLthf ,d;Dk; ,Uf;fpd;wJ. ,e;j mDgtj;jpd; fhuzj;jhy; [uPj; kh];luplk; gbg;gjw;F ehq;fs; tpUk;gtpy;iy. xd;gjhk; gj;jhk; tFg;GfspNy vq;fSf;F fw;gpj;Jte;jtuhd kw;nwhU fzpj Mrpupau; Kdh]; N]uplNk njhlu;e;J gbf;fpd;Nwhk; vd;W ehq;fs; vt;tsT $wpAk; mjpgu; Vw;Wf;nfhs;stpy;iy.

ehq;fs; gpbthjkhf ,Ue;Jk; Kdh]; N]u; ntspA+upypUe;J te;J fw;gpgpg;gtu;> mtuhy; khiyNeu tFg;Gfnsy;yhk; vLf;f KbahJ vd;w xNu fhuzj;ij itj;J ghlrhiyf;F mUfpNyNa trpf;Fk; cs;Su;thrpahd [uPj; kh];lu; vq;fis ntd;W tpl;lhu;.

[uPj; kh];lu; fzpjk; fw;gpf;Fk;NghJ tsu;e;j khztu;;fspd; jd;khdj;ij vg;gbnay;yhk; fhag;gLj;Jthu; vd;gJ gw;wpa vq;fs; Gfhu;fis md;iwa fhyj;J mjpgu;fSk; ngw;wtu;fSk; VNdh ngupjhf myl;bf;nfhs;tjpy;iy. mij jdf;Fr; rhjfkhf gad;gLj;jpNa fhyj;ij xl;bf;nfhz;bUe;jJ me;jf; fpol;Lg;Gyp. fle;j gjpndhU khjfhyj;jpy; mtuJ ef;fy;fSk; ieahz;bfSk; vq;fSf;Fg; gofpg;NghdhYk; $l rpy tplaq;fis vq;fshy; Vw;Wf;nfhs;sNt KbahjpUe;jJ.

“Nla; kr;Rf;Fl;b mrhk;> ,Q;r thlh!” “Nla; rk;Guhf;fhl ukP];> ,njd;dlh vOjp tr;rpUf;fh?” “nfhj;jpKlhl ngay; ,Q;r thq;f thg;gh!” “fuPg; Iahl rk;up…vOk;Gq;f uhrh” “f`hu;u jWjiy thlh ,Q;r”

,g;gbnay;yhk; ngz; khztpfspd; Kd;Nd vq;fsJ jha; - jfg;gdJ ngau;fis jdJ ghzpapNy ef;fyhf ,izj;J mtkhdg;gLj;jpj;jhd; $g;gpLthu;. mjhtJ cs;SupYs;s vq;fs; ngw;Nwhu;fspy; gyu; mtuJ ghlrhiyf;fhyj;J rktaJj; Njhou;fshk;. me;j cupikapy;jhd; mg;gb miog;gjhf gyUk; nrhy;thu;fs;. Mdhy; mijj;jhd; vq;fspNy gyUf;Fk; mwNt gpbg;gjpy;iy. ,jdhy; gyUf;F fzpjk; vd;whNy ntWg;Gj; jl;btpl;lJ.

“,tUf;F vd;dlh gz;zyhk;?”  

xt;thU nts;spf;fpoik khiyapYk; Kw;wntspapNy toikahf elf;Fk; fhy;ge;jhl;lj;ij mLj;J [. gh. r. ([uPj; kh];lupdhy; ghjpf;fg;gl;Nlhu; rq;fk;) $l;lj;jpy; tFg;G ez;gu;fs; xd;W$b gyKiw ,e;j tpdhit vOg;;gpapUf;fpd;Nwhk;.

“mtu;u irf;fps; laUf;F nuz;Lf;Fk; Crpahy gj;J gjpidQ;R ngr; mbg;gz;lh!” vd;ghd; e]Pu;. mtd;jhd; vq;fs; tFg;Gf;Nf jiytd; Nghy nray;gLgtd;. ey;y fl;Lk];jhd; clYk; JzpTk; cs;std;. mNjNtis gbg;gpYk; tpisahl;bYk; ey;y nfl;bf;fhuDk; $l. mtDf;F [uPj; kh];lu; itj;jpUf;Fk; ngau; ‘fg;ghu;u njwpr;rJ’. fg;ghu; vd;gJ e]Pupd; thg;gh. ngupa gs;spthry; jiytu;.

“Nghlh ,tNd! mtUjhd; irf;fpis f;shRf;Nf nfhz;L tukhl;lhNu. Jhug;Nghwz;lh kl;Le;jhd; ntspapyNa vLg;ghU!” vd;w yhgPiu ‘G+tuk;ghj;jhl ngay;’ vd;Wjhd; tpspg;ghu; vq;fs; fzpjg; Gyp.

“Vz;lh! ,g;gpbr; nrQ;rh vd;d…? gs;spthry; Xilf;Fs;s ey;y ,Ul;L.. ,]hTf;F gs;spf;F tUthU kr;rhd;. xspr;rpUe;J fy;yhy kz;ila xilg;Nghk;” vd;ghd; [thj;. mtd; nfhQ;rk; Kuld;. ‘fpupkpdy; [thj;’ vd;why;jhd; vy;NyhUf;Fk; njupAk;.

“ Nghlh ePAk; xd;l IbahTk;! mnjy;yhk; nghyP]; Nf]hapLk;. Ntw VjhtJ Ibah nrhy;Yq;flh”

“,tu;u gpd;Nduf; fpshi] vy;yhUkhr; Nru;e;J fl; mbg;Nghk;. mg;g mjpgu; fhuzj;ijf; Nfg;ghUjhNd.. mg;g nrhy;YNthk; ,g;gpb vq;fis mtkhdg;gLj;j Ntzhnkd;lJ mg;gpbahtJ ntsq;fl;Lk;..” vd;Ngd; ehd;.

“ek;k vt;tsT nrhd;dhYk; ,tnshs; nghl;ilnahs; mtu;u ghlj;Jf;F Nghthnshs;wh”  

“NtZnkd;lh ek;k upNdh]hit kl;Lk; epg;ghl;lyhk;..”

“vd;dJ.. ‘ek;k upNdh]h’th? XN`h! mg;gpbg; NghTjh tprak;?” vd;W vd;idf; fyha;ghd; ruPd;.

“Nla;> mJf;Fs;s eP ,ijr; nrhUthj.  ek;k ,y;yhk nghl;ilnahis kl;Lk; tr;R vg;gpbuh mtU gbg;gpf;fpwJ?”

“ek;kSk; ,y;yhl;b mtnshSf;F ey;y re;Njhrkh gbg;gpg;ghd;lh> me;j Ms;”

“mjpy;ylh khL! ek;ky;yhUk; NghthkTl;lh ehiyQ;R NgUf;F gl;lg; Ngu; nrhy;yp gbg;gpf;fhl;b mtUf;F fzf;F nrkpf;fhjlh kr;rhd;”

clNd vy;yhUk; rj;jkhfr; rpupg;Nghk;.

“Nla;> vg;gpbAk; Vvy; gbf;f nkj;]; upry;l; NtZz;lh.. Gjprh te;j ek;k trPk; N]Uf;fpl;l bA+rd; Nghfyhd;lh. GJ nkjl;Ly ey;y Nyrhg; gbr;Rj; jUthU. mbf;fAk; khl;lhuhk;> vd;dlh nrhy;wPq;f?”

“mJf;F ek;k thg;ghkhu; TlZNk. ,tiug;gj;jpf; Fiw nrhd;dh VNjh ek;ks;sjhd; gpio. kh];lu; ey;y fz;bg;ghj;jhd; ,Uf;fhU vd;L neidf;fpwhq;flh..”

fle;j gjpndhU khjq;fSk; ,g;gbNajhd; xt;nthU jlitAk; vy;yhk; Ngrptpl;L jPu;khdk; VJkpd;wpf; fiytJjhd; [.gh.r tpd; toikahf ,Ue;J te;jJ. Mdhy; filrpahf  ,uz;L jpdq;fSf;F Kd;G Kw;wntspapy; ele;j xU khiyr; re;jpg;gpy;jhd; guPl;ir mDkjp ml;ilfs; ifapy; fpilj;Jtpl;l ijupaj;jpNy vq;fs; fzpjg;Gypf;F ghlk; xd;W gbg;gpg;gJ vd;w cWjpahd jPu;khdnkhd;iw epiwNtw;wpNdhk;.

mijr; nray;gLj;Jk; nghWg;G ehd;> e]Pu; kw;Wk; ruPd; Mfpa %tuplKk; xg;gilf;fg;gl;lJ.

000

vjpu;ghu;j;jJ NghyNt gj;J epkplj;jpy; ghlrhiyf;F Kd;Gw thapypNy epw;Fk; ngupa epoy;thif kuj;jpd; epoypDhlhf [uPj; kh];lUk; mjpgUk; xd;whf ele;J tUtJ njupe;jJ. ghlrhiy thapypy; mjpguplk; tpilngw;W mtu; kl;Lk; vq;fis Nehf;fp gbNawp te;jhu;.

mtu; mUfpNy tutu vy;NyhUf;Fk; ‘jpf;… jpf;’ vd;wpUe;jJ. tFg;gpy; vd;WNkapy;yhj Xu; mrhjhuz mikjp epytpaJ. tFg;Gf;Fs; Eioa te;jtu; vd;d epidj;jhNuh rl;nldj; jpUk;gp kPz;Lk; nehf;]; Gspakuj;jbapNy ahUlNdh fijj;Jf;nfhz;L epd;wpUe;j mjpguplk; nrd;W VNjh nrhy;ypf;nfhz;L epd;whu;. me;j ,ilntspf;Fs; vd;idAk; e]PiuAk; xd;whf ntspNa js;spf;nfhz;L xU %iyapy; nfhz;L xJf;fpdhd; ruPd;.

“vd;dlh ruPd; VJk; rpf;fyh?”

“ mnjy;yhk; xz;Zkpy;y! te;J.. ehd; xz;Z nrhy;YNtd; Mj;jpug;glhkf; NfSq;flh. Nla;> ,d;idf;F kl;Le;jhdlh ,tu;u tFg;G.. Ngrhk ,ij Tl;LUNthkhlh?” vd;W Nfl;lhd;. mtd; Fuy; Nyrhf eLq;fpaJ.

“Vd;lh xdf;Fg; gakhupf;fh..? ehq;fjhdlh nra;ag;NghNwhk;. eP NtZnkz;lh ey;y Gs;sahl;lk; ,Ue;J vy;yhk; Kba thNad;” vd;Nwd; Fj;jyhf.

“Nej;J Kj;jntspapy tr;R vg;gpb ngupa tPudhl;lk; ,td; fijr;rhd; ghj;jpahlh..? Nfhiog;gay;” vd;whd; Nfhgj;NjhL e]Pu;.

“ahu;uh Nfhio..? mjpy;ylh> ,dp ,tUf;Fk; ek;kSf;Fk; rk;ge;jkpy;iyjhNd. Xvy; vf;]hKf;F Nghw Neuj;Jy tprhuiz mJ ,Jz;L miyNayhlh.. Ngrhk Tl;Lj;njhiyg;Nghk; vd;Ljhd; nrhy;y te;Njd;”

“vj;jpd juz;lh xd;l> vd;l> ,td;l> kj;jg;Ngu;u ck;kh thg;ghit ,Oj;J Vrpapupf;fhU.. vg;gpbuh Rk;kh ,Uf;fpwJ?”

“mg;gbnaz;lh ruplh> Nahrpf;fNt Ntzhk; nra;Nthk;. rhkhd;yhk; vq;flh.. nfhz;L te;jPq;fsh?” vd;whd; ruPd; tutioj;Jf;nfhz;l  ijupaj;Jld;.

“eP vy;yhUf;fpl;lAk; g;shidr; nrhd;dpah? VJk; rpf;fypy;iyNa..?” vd;W Nfl;Nlhk;;.

“mtU ahu;u gl;lg;ngaiur; nrhy;whNuh mtd; vOk;gp mtNuhl vjpu;j;J tha;NghlZk;.. me;j thf;Fthjk; ele;jpl;bUf;ff;nfhs;s ek;k vy;yhUk; vOk;gp Ntiyiaf;fhl;Nwhk;. ,jhNd.. mnjy;yhk; f;sPdhr; nrhy;ypahr;R. mJrup> eP rhkhdf; nfhz;L te;jpUf;fpah…?”

“Mq;! vd;l Nkirapy ,Uf;f Ngf;Ff;Fs;s ,Uf;F. nkhj;jk; 27. eP Ngha;f; nfjpah nuz;L %iz kl;Lk; vq;fSf;F itr;rpg;Nghl;L kj;jijnay;yhk; MSf;nfhz;zh ifapy tr;rpUf;fl;Lk; FL. ePAk; vL.. nghl;ilfSf;F Ntzhk;.. mJfSf;F ,g;g njupaTk; Ntzhk;.. ftdkh vL rupah?”

“Nla; ruPd; ,Q;r ghu;> ahu;u gl;lg;ngaiur; nkhjr; nrhy;whNuh mtid kl;Lk; vOk;gp tpraj;ijg; ghf;fr; nrhy;Y. kj;jij ehq;f ghj;Jf;fpNwhk;. eP nrhjg;gp Tl;Lwhj!” vd;whd; e]Pu; mtid ek;ghj ghu;itAld;.

“ruprup eh cs;s NghNwd;! ePq;f gpd;dhy thq;flh”

ruPd; cs;Ns Ngha; rpwpJ Neuj;jpNy ehq;fSk;  tFg;Gf;Fs;Ns Ngha; mku;e;Njhk;.  rpwpJ Neuj;jpy; [uPj; kh];lu; kPz;Lk; cs;Ns tu vy;NyhUk; vOe;J epd;W ]yhk; nrhd;Ndhk;.

“m];]yhK miyf;Fk; N]u;!”

“tmiyf;Fk; ]yhk;. rup> vy;yhUk; vf;]hKf;Fg; Nghfg;Nghwpq;f… ,t;tsT ehSk; f];lg;gl;L ghlk; elj;jpde;jhNd… mjdhy ,d;ilf;F ek;k nfhQ;rk; NgRNthk;. rupah…?!” vd;whu; mjpubahf.

ehq;fs; xUtiunahUtu; Fog;gkhfg; ghu;j;Jf; nfhz;Nlhk;.

“gps;isfs; ePq;f ]yhk; nrhd;dPq;fjhNd. mJf;F vd;d mu;j;jk; nrhy;Yq;f ghg;gk;?”

ehq;fs; xUtUk; gjpy; Ngrtpy;iy. ngz;gps;isfs; kl;Lk; VNjh Kdfpdhu;fs;.

“mwGy mg;gbnad;lh.. ‘cq;fs; kPJ rhe;jpAk; rkhjhdKk; cz;lhtjhf’ vd;W fUj;J. mJrup gps;isfs;> ‘rhe;jp’ vd;lh vd;d?”

“k;> xd;l fs;sg; nghQ;rhjp” vd;W fpRfpRj;j Fuypy; ‘fpupkpdy;’ [thj; fWtpaJ fhjpy; Nyrha; tpo vy;NyhUk; rpupg;igf; rpukg;gl;L mlf;fpf; nfhz;Nlhk;.

“rhe;jp vd;lh.. mikjp. kdmikjp.. kdprDf;F kdjpy mikjp Kf;fpak;jhNd.. mJ ,Ue;jhj;jhd; gbf;fyhk;.. Ntiynra;ayhk;.. rk;ghjpf;fyhk;.. vijahtJ fz;LGbf;fyhk;. mJkl;Lkpy;y..”

‘k;k;! xz;l kz;iliaAk; xilf;fyhk;’ – [thj;

‘Va; vd;dlh elf;FJ ,Q;r?’ vd;W ghu;itahNyNa ruPdplk; Nfl;Nld;;. mtd; jdf;Fk; Gupatpy;iy vd;W cjl;ilg; gpJf;fpdhd;.

“… mjdhyjhd; ek;k u]{Yy;yh`p ]y;yy;yh`{ miy`pt]y;yk; mtu;fs; xUtUf;nfhUtu; ]yhk; $Wtjw;F Ke;jpf;nfhs;Sq;fs; vd;W…”

“vd;dlh ,J> kr;rhd;Gs;s [khj;Jy Ngha; te;j khjpupapUf;F.. ey;yhj;jhdlh ,Ue;jhU.. kj;jpahdk; VJk; tpj;jpahrkhd fwpNahl rhg;gpl;bUg;ghNuh?” vd;W nkJthff; Nfl;lhd; e]Pu;.

,g;gbNa Ie;Jepkplk; gj;Jepkplkhfp.. gj;Jepkplk; fhy;kzpahfp fhy;kzp miu kzpahfpf; nfhz;bUe;jNj jtpu vq;fs; fzpjg;Gyp jdJ Nghjidia tpLtjhf ,y;iy. vdf;F xNu Nahridahf ,Ue;jJ.

“kr;rhd; e]Pu; neyik nghioahg; NghTJ. vd;dlh nra;Nthk;..?” vd;W Nfl;Nld;.

“Nla;> kh];lu; ek;kl g;shid Nkhg;gk; Gbr;rpl;lhnud;Ljhd; neidf;fpwd;. ,td; ruPd;l Ntiyjhd; ,J! ,d;ilf;F mtid..?” vd;W nfhjpj;jhd; e]Pu;.

“ kr;rhd; e]Pu;> mtrug;glhjlh! mtd; nrhy;ypapUf;f khl;lhd;. ,J Ntw vd;dNkh elf;fg;NghTJ vd;L vd;l kdQ; nrhy;YJ. rup> ehd; xU Ibahr; nrhy;Nwd; NfS. xd;l nkl;]; nfhg;gp tr;rpUf;fpah?”

“X! ,Uf;F.. Vd;lh?”

“vJTq; Nff;fhj.. eP> nrhzq;fhk xd;l nkl;]; nfhg;gpa vLj;jpf;fpl;L lf;nfd;L mtUf;fpl;lg;Ngha; VjhtJ lTl; NfS... NtZnkz;Nl Misf; nfhog;gpab..! vg;gbAk; xdf;F VRthU.. kj;jij ehd; ghf;fpwz;lh.. rupah? Ngh! Ngh!” vd;W mtid mtrug;gLj;jpNdd;.

vd;Dila kdf;fzpg;Gr; rupahfNt ,Ue;jJ. Mdhy;> Neuk;jhd; gpe;jptpl;lJ.

Mk;> e]Pu; nkj;]; nfhg;gpia vLj;Jf;nfhz;L vOe;j mNjNtis mjpgu;> Cu;g; ngupa gs;spthry; jiytu;> mugpf;fy;Yhup `]uj; cl;gl nts;is Mil> jhb> njhg;gpfSld; ,d;Dk; rpy kjg;gpuKfu;fSk; vq;fs; tFg;giwia Nehf;fp te;J nfhz;bUg;gijf; fz;Nlhk;.

thg;ghitf; fz;lJk; e]Pu; ntyntyj;Jg;Ngha; rl;nld mku;e;Jtpl;lhd;. [uPj; kh];lupd; Nghjid njhlu;e;J nfhz;NlapUe;jJ.

“…MfNt ehnky;yhUk; ,d;iwf;F ekJ guPl;irapNy ey;ygbahd ngWNgWfisg; ngWtjw;fhf vy;yhk; ty;y my;yh`;tplk;  JM gpuhu;j;jid GupNthk;. rupjhNd?... m];]yhK miyf;Fk;! thq;f `]uj;> nksytp vy;yhUk; cs;s thq;f.. Nru; ePq;fSk; thq;f..” vd;W mtu;fis vOe;J epd;W tuNtw;whu; vq;fs; [uPj; kh];lu;. NtWtopapd;wp ehq;fSk; vOe;J tuNtw;Wtpl;L mku;e;Njhk;.

te;jtu;fs; vy;NyhUk; vq;fs; Kd;Nd miutl;lkha; mku;e;jpUf;f mjpgupd; rpW mwpKf ciuf;Fg; gpd;du; JM gpuhu;j;jid Muk;gkhdJ.

“gps;isfNs! vy;NyhUk; vOe;J epd;W ,Ufuq;fisAk; Njhs;fSf;F NeNu cau;j;jp xd;whfr; Nru;j;Jg;gpbj;J ty;y ,iwtdplk; gpuhu;j;jid GupNthk;.. ahug;gdh…” vd;W Ntz;b JMit Muk;gpj;jhu; `]uj; mtu;fs;.

mtu; Nfl;Lf;nfhz;lgb ehq;fs; xt;nthUtUk; ,UiffisAk; Njhs;fSf;F NeNu cau;j;jp xd;whfr; Nru;j;Jg;gpbj;Jg; gpuhu;j;jid Gupa epidj;jNghjpYk; iffSf;Fs; nghj;jp itj;Jf;nfhz;bUe;j me;j mOfy; Kl;ilfis vq;Nf vg;gb itj;jpUg;gJ vd;gJjhd; Gupatpy;iy.

-%Jhu; nkhfkl; uhgp